ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           การเดินทางเป็นไปด้วยความเร็วขบวนจะหยุดพักทุกๆหนึ่งชั่วยามแต่ก็หยุดเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้นก่อนจะออกเดินทางต่อทั้งเช้าจรดค่ำของทุกๆวัน ซึ่งอย่างน้อยจะต้องเดินทางได้กว่าร้อยลี้ ชิ’เถานางไม่รู้ว่าทหารจะเหน็ดเหนื่อยหรือไม่แต่กับนางเพียงนั่งๆนอนๆอยู่ในรถม้ายังรู้สึกเมื่อยเลย การเดินทางครั้งนี้เป็นการไปช่วยชาวบ้านหลบหนีจากภัยพิบัติที่ใกล้จะเกิดขึ้นจากการคาดการณ์ของนักพยากรณ์ซึ่งชิงเถานางก็ไม่รู้ว่าพวกเขาคาดการกันได้อย่างไรคงจะอาศัยการเฝ้าดูและสังเกตการณ์มาอย่างยาวนานก็เป็นได้ที่ไม่ได้ออกเดินทางทันทีตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนนั้นชิงเถานางสงสัยจึงได้ไปลองสอบถามมาจึงได้ความว่าเนื่องจากทางการต้องเตรียมอาหารแห้งสำหรับใช้เป็นเสบียงและช่วยเหลือชาวบ้านครั้งนี้ด้วยจึงต้องใช้เวลาเก็บรวบรวมเนื่องด้วยพึ่งผ่านหน้าหนาวมาไม่นานพืชที่จะปลูกจนเก็บเกี่ยวได้ของปีนี้นั้นยังไม่มีจึงต้องใช้เวลาในการเก็บรวบรวมอาหารจากหลายที่นานเสียหน่อย

“เชี่ยนเชี่ยนอีกนานหรือไม่ก่อนจะถึงที่หมาย”ชิงเถานางถามอย่างนี้ทุกๆ วันแต่ก็ได้คำตอบกลับมาเช่นเดิม แต่นางก็ยังถามอยู่ดีนี่ก็ผ่านมากว่าสิบวันเข้าไปแล้วอย่างน้อยๆ ก็ผ่านมาพันกว่าลี้เข้าไปแล้วเมื่อไหร่จะถึงกันนะ

“อีกไม่นานหรอกเราเลยครึ่งทางมาแล้ว” ถึงจะไม่เคยมาแต่เชี่ยนเชี่ยนนางก็พอจะรู้เรื่องรู้เส้นทางมากกว่าชิงเถาอยู่ไม่น้อย

“เช่นนั้นก็ดีเลยข้าอยู่ในรถม้าทั้งวันทั้งคืนเบื่อจนไม่รู้จะเบื่ออย่างไรแล้ว” ชิงเถานางบ่นออกมาตอนกลางวันเดินทางนางก็อยู่ในรถม้า ตอนกลางคืนนอนพักผ่อนนางก็นอนอยู่ในรถม้าแม้กระทั่งขับถ่ายอาบน้ำนางก็ยังทำในรถม้าเลยเอาเป็นว่าถ้าไม่ใช่เวลาหยุดพักนางก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปเดินเล่นหรอก ทำได้เพียงมองดูด้านนอกจากหน้าต่างเท่านั้น

“ถ้าเบื่อก็เร่งฝึกปรือสะสมพลังปราณไปไม่แน่การออกจากบ้านของเจ้าครั้งนี้อาจจะทำให้เลื่อนขั้นระดับพลังปราณก็ได้”ชิงเถาได้ยินนางจึงเปลี่ยนเรื่องไม่บ่นต่อเพราะเมื่อนางบ่นไร้สาระก็จะถูกเชี่ยนเชี่ยนดักคอไว้ก่อน

“ข้าก็ฝึกอยู่ทุกวันนั่นแหละน่าไม่ต้องห่วงไป ใช่ไหมหลันเฟย”

‘ฝึกทุกวันๆๆ’ เจ้าหลันเฟยมีหรือจะไม่เข้าข้างเจ้านายมัน

“เอาเถอะฝึกตลอดได้ก็ดี”

“แต่ว่าตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์จะฝึกเลยไปทำขนมดีกว่า” ชิงเถานางยิ้มอารมณ์ดีแล้วเดินไปทางห้องครัวเล็กๆต่อทันทีเมื่อเบื่อๆ แต่ไม่อยากทำสิ่งที่ต้องทำ นางก็ต้องหาอย่างอื่นทำเช่นนี้แหละและการทำอาหารก็เป็นเรื่องที่เชี่ยนเชี่ยนจะไม่บ่นนางเท่าไหร่เพราะเจ้าตัวก็กินด้วยเช่นกัน

           รถม้าของชิงเถาถือว่าเป็นผลงานชิ้นล่าสุดของนางเลยก็ว่าได้เนื่องจากรู้ล่วงหน้าครึ่งเดือนก่อนเดินทางนางจึงได้สร้างรถม้าที่ครบครันไปทุกอย่างเหมาะสำหรับออกเดินทางแบบไม่ได้พักที่ไหนทั้งห้องนอนห้องครัวห้องน้ำและห้องนั่งเล่นที่เรียกได้ว่าไม่ต่างต่างเรือนหลังหนึ่งเลยทีเดียวส่วนข้าวของต่างๆ นั้นนางเตรียมมาอยู่ได้นานครึ่งปีด้วยซ้ำไม่ว่าจะเป็นข้าวหรือแป้ง อาหารแห้งต่างๆ หรือกระทั่งน้ำสำหรับดื่มสำหรับใช้ชิงเถานางก็เตรียมมาเยอะจนน้ำที่บ้านหมดไปครึ่งบ่อเลยทีเดียว

‘ตึกๆๆ กึกกก’ชิงเถาที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำขนมอยู่ๆ รถม้าก็หยุดลงอย่างกะทันหันจนตัวของนางเลื่อนไปข้างหน้าตามแรงเมื่อครู่เหลืออีกนิดหัวของนางก็จะโขกกับผนังอยู่แล้ว

“อะไรกันทำไมหยุดรถกะทันหันเช่นนี้ แกล้งกันหรือไงเนี่ย” ชิงเถานางบ่นออกมาเสียงดังแต่ก็คิดว่าไม่ให้ดังไปจนข้างนอกได้ยิน

“มันยังไม่ถึงเวลาหยุดพักนี่น่า”ชิงเถาเรื่มสงสัยเนื่องจากตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงที่ขบวนเดินทางจะหยุด แล้วอีกอย่างตลอดทางที่ผ่านมาคนบังคับรถม้าของนาก็ทำหน้าที่ได้ดีตลอดไม่เคยเกิดเหตุเช่นนี้ขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นหรือไม่เจ้าคะ”ชิงเถาตะโกนถามออกไปอย่างสงสัย

“คุณหนูปิดหน้าต่างด้วยขอรับข้างหน้าดูเหมือนจะเกิดเหตุบางอย่างขึ้น” นายทหารผู้เป็นคนบังคับรถม้าก็รีบร้องตอบชิงเถากลับมาทันทีเพราะถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับชิงเถาเขาก็ต้องรับผิดชอบหนักเช่นกัน

“เกิดเรื่องเช่นนั้นหรือเชี่ยนเชี่ยนช่วยไปดูให้หน่อยสิ”ชิงเถาเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องสอดสายตาหาว่าอีกฝ่ายอยู่ไหนส่วนตัวชิงเถานางก็รีบปิดหน้าต่างตามคำแนะนำของนายทหารที่บอกนางทันที

           รอเพียงไม่นานเชี่ยนเชี่ยนก็ปรากฏตัวให้ชิงเถาเห็นหลังจากที่ชิงเถาบอกให้ไปตรวจดูรอบๆว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น

“ไปเช่นไรบ้าง”ชิงเถารีบถามทันทีว่าได้เรื่องเช่นไร ตัวนางจะได้เตรียมตัวถูก

“ข้างหน้าเหมือนจะมีกับดักทำให้ทหารที่นำอยู่ด้านหน้าตกไปในดินที่ขุดหลุมไว้”

“กับดักเช่นนั้นหรือใครมาขุดดินทำกับดักไว้ตรงถนนกัน คงไม่ใช่พวกนายพราณแน่ๆ”ชิงเถาเริ่มวิเคราะห์ดูสถานการณ์ที่นางและคนอื่นๆกำลังร่วมกันเผชิญ

“แล้วเจอสิ่งผิดปกติอย่างอื่นไหม”ชิงเถานางยังต้องการข้อมูลอื่นๆ อีก

“ไม่ไกลจากตรงนี้เหมือนมีกลุ่มคนซุ่มอยู่น่าจะเป็นโจรป่าทั่วไปไม่น่าจะจัดการยากเท่าไหร่” เชี่ยนเชี่ยนอธิบายตามที่นางเห็นนางคิดว่าฝีมือของโจรกลุ่มที่กำลังซุ่มอยู่ไม่น่าจะจัดการยากเท่าไหร่สำหรับฝีมือของทหารที่ร่วมเดินทางมาป้องกันภัยเป็นสองร้อยนาย

“อืมเข้าใจแล้วขอบใจมาก” ชิงเถาเอ่ยขอบคุณน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกที นางต้องเตรียมตัวเสียแล้วถึงแม้ว่าทหารจะรับมือไหวภัยร้ายไม่ได้มาถึงตัวนางก็เถอะ

“อย่างแรกก็ต้องใส่ต่างหูก่อน”ถ้าใครมาได้ยินชิงเถาพูดประโยคเมื่อครู่คงเข้ามาด่าทอนางเสียยกใหญ่อยู่ในสถานการณ์เสี่ยงต่อชีวิตเช่นนี้นางยังมีอารมณ์มาแต่งตัวอยู่สงสัยว่าถ้าตายกลัวศพไม่สวยเครื่องประดับไม่ครบเป็นแน่แท้

“จริงๆแล้วเจ้าควรใส่ไว้ตลอดด้วยซ้ำ”เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าชิงเถากำลังใส่ต่างหูมุกที่ได้จากกล่องไม้ที่นางนำมาจากบนเกาะ

“ก็ข้ายังควบคุมมันไม่ได้นี่น่าข้าไม่อยากได้ยินทุกเรื่องที่คนคุยกันหรอกนะ”ชิงเถานางยังไม่ชินเท่าไหร่กับความสามารถของต่างหูคู่นี้แต่ถ้าหากไม่ได้ใช้มันก็ไม่ชินสิจริงไหมเชี่ยนเชี่ยนนางพูดถูกแล้วแต่ชิงเถานางไม่ทำตามเอง

“แล้วก็จะเป็นแบบนี้ไงมาใส่เอาตอนนี้” เชี่ยนเชี่ยนได้แต่ส่ายหน้ากับพฤติกรรมของชิงเถาที่ไม่เตรียมตัวหรือตื่นตัวไว้ตลอดแต่มาทำเอาแบบก่อนเวลาเป็นตายเช่นนี้

“น่านี่ครั้งแรก ต่อไปจะได้เตรียมตัวได้ดีขึ้น”ปากชิงเถาก็ยังพูกตอบกลับเชี่ยนเชี่ยนไปแต่ตัวนางรีบคว้าเกราะโลหะเบามาสวมไว้ด้านในเสื้อทันที นางไม่อยากใส่ไว้ข้างนอกเท่าไหร่เพราะมันดูแปลกๆตาไปเสียหน่อยนางจึงเลือกใส่ไว้ข้างในแทน ถึงมันจะทำให้ตัวนางดูอ้วนขึ้นเสียหน่อยก็ไม่เป็นไร

“มีข้าศึกเตรียมพร้อมรับมือ” เสียงด้านนอกดังมาให้ชิงเถาได้ยินเต็มสองหู

“เฮ้!!!” เสียงโห่ร้องเรียกกำลังใจดังลั่นไม่ว่าจะเป็นชิงเถาหรือหลันเฟยได้ยินยังสะดุ้งตัวโยนทีเดียวพวกเขาฮึกเหียมกันจริงๆ

“คุณหนูหลบอยู่ด้านในอย่าออกมานะขอรับ”และก็ตามด้วยเสียงที่ไม่เหมือนคำเตือนคำขอร้องแต่เป็นเหมือนการสั่งกลายๆจากทหารด้านนอกรถม้าชิงเถานางไม่ได้ตอบกลับไปแต่กลับพยักหน้าอยู่คนเดียวอย่างเข้าใจ