ตอนที่ 70 หมู่บ้านมนุษย์หมาป่า 2
อินคิวบัสรอดชีวิตราวกับปาฏิหาริย์ ดวงตาไรเซ็นเบิกกว้างความเจ็บปวดทำให้ท่อนแขนสั่นไหวเป็นระลอก โทริใช้เพียงหยิบมือในการจับบีบท่อนแขนก่อนจะออกแรงเหวี่ยงร่างของไรเซ็นปลิวทะยานออกไปราวกับว่าวที่ขาดสายก่อนจะกระแทกเข้ากับบ้านหลังหนึ่งจนพังทลายลงมาทับร่างของเขา
“เจ้าประมาทมันเกินไปแล้ว อินคิวบัส!”
“ขออภัยนายท่าน ข้าจะรีบจัดการมันทันที”
“ไม่ต้องแล้ว! ไปช่วยซักคิวบัสจัดการทางนั้น ส่วนมันข้าจะจัดการเองไป!!”
“เปรี้ยง!! อั๊ก!!”
เสียงปะทะดังสนั่นโทริตบเข้าที่หน้าของอินคิวบัสอย่างแรงร่างมันปลิวทะยานไปหาน้องสาวของมันอย่างรวดเร็ว ซักคิวบัสประคองร่างพี่ชายค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นปรากฏหยาดเลือดรินไหลที่ขอบปาก อินคิวบัสร่างสั่นเท่าพร้อมกับเหลือบมองโทริอย่างโกธรเคืองพร่างคิดในใจตั้งแต่โทริเป็นเจ้านายคนใหม่ เขาใช้เพียงแต่อำนาจในการปกครองเท่านั้น
“ย้ากก!! เจ้าโทริ!!!”
เสียงตะโกนของไรเซ็นดังลั่น เศษปรักหักพังของบ้านแตกกระจายปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้าคลื่นพลังต่างรวมตัวและหมุนวนไปทั่วเรือนร่างทำให้ขนสีน้ำเงินของเขาพลิ้วไหวไปตามสายลมพลังของไรเซ็นเพิ่มขึ้นอีกครั้งมากกว่าเก่าก่อนดวงตาของเขาเหลือบมองโทรด้วยความโกธรแค้นก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหา เหลือทิ้งไว้แต่ภาพติดตาของเรือนร่างก่อนจะมาปรากฏที่เบื้องหน้าของโทริกรงเล็บที่แหลมคมพุ่งทะยานเข้าหาใบหน้าโทริอย่างรวดเร็ว
กรงเล็บของไรเซ็นนิ่งค้างตรงเบื้องหน้าโทริใช้เพียงปลายนิ้วมือหยุดปลายกรงเล็บที่แหลมคมพร้อมใช้มืออีกข้างปิดปากหาวปรากฏเส้นเลือดปูดพองบนใบหน้าไรเซ็น กระหน่ำโจมตีด้วยกรงเล็บทั้งสองข้างด้วยความรวดเร็วเหนือเสียงโทริก้าวเท้าถอยอย่างเชื่องช้าใช้เพียงปลายนิ้วมือปัดป้องการโจมตีของไรเซ็นอย่างไม่ยากลำบากก่อนจะต่อยสวนเข้าไปที่หมัดบริเวณข้อต่อของนิ้วมือของไรเซ็น
“เป๊าะ!!”
“อ๊ากก!!”
เสียงหักกระดูกดังสนั่นนิ้วมือทั้งห้าของไรเซ็นบิดเบี้ยวจนเสียรูปเข่าทั้งสองข้างทรุดนั่งลงกับพื้นกุมมือข้างที่บาดเจ็บแน่นขนัดโทริก้าวเดินเข้าหาอย่างเชื่องช้ามายืนอยู่เบื้องหน้าก่อนจะเตะเสยปลายคางของไรเซ็นจนล่องลอยไปสู่ท้องฟ้า ก่อนที่โทรจะหายวับไปกับตามาปรากฏเคียงข้างไรเซ็นอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งยันฝ่าเท้าทั้งสองข้างเหยียบเข้าที่หัวของไรเซ็นและจับท่อนแขนทั้งสองข้างแน่นขนัดทิ้งดิ่งลงมาสู่เบื้องล่างอย่างรุนแรง
“ตูม!!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวปรากฏกลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่วเมื่อกลุ่มควันจางหายโทริยังคงอยู่ในท่าเดิมเหยียบหัวของไรเซ็นจมสู่พื้นดินก่อนจะก้าวเดินลงมาอย่างเชื่องช้าเหลือบมองไรเซ็นด้วยสายตาอันแสนเบื่อหน่ายร่างของไรเซ็นหมอบราบไปกับพื้นปรากฏแอ่งน้ำเจิ่งนองจากก้นหลุมโทริคว้าจับที่ท่อนขาของไรเซ็นและยกลอยขึ้นราวกับยกสิ่งของที่ไร้น้ำหนักใบหน้าของไรเซ็นบูดเบี้ยวฟันที่แหลมคมต่างหลุดร่วงลงสู่พื้น
“เหอะ! มนุษย์หมาป่ารึ? ก็ไม่เห็นจะเท่าไรทำไมพวกแวมไพร์รุ่นก่อนๆ ถึงได้หวาดกลัวพวกมันยิ่งนัก”
“เจ้า...แค่กๆๆ!! ไม่มีวันรู้หรอก!!”
“จะตายอยู่แล้ว ยังเล่นลิ้นอยู่ได้ไปตายซะ!!”
“เปรี้ยงง!!”
โทริเหวี่ยงร่างที่ใหญ่โตของไรเซ็นด้วยมือข้างเดียวปลิวทะยานไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นร่างของเขาไหลลงมาพิงกับตอไม้ด้วยลมหายใจที่รวยรินโทริปรากฏกายจากความมืดมิดคว้าจับหัวของไรเซ็นให้เหลือบมองไปที่เบื้องหน้า ปรากฏภาพลาดตาที่อินคิวบัสและซักคิวบัสกำลังสนุกอยู่กับการฆ่าฟันฝูงมนุษย์หมาป่าราวกับใบไม้ร่วงโดยมีทาสของซักคิวบัสร่วมต่อสู้ด้วย ดวงตาของไรเซ็นสั่นไหวร่างกายของเขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านโทริยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูของไรเซ็นและกระซิบอย่างแผ่วเบา
“เจ้ารู้หรือไม่อะไรคือความเจ็บปวดยิ่งกว่าความตายฮ่าฮ่าฮ่า! ซักคิวบัส! นำพวกมันออกมา”
“ได้ตามบัญชา นายท่าน เจ้าแก่! พาพวกมันออกมาเดียวนี้!!”
“ได้ตามบัญชาของท่าน ราชินีของข้า”
ซักคิวบัสตะโกนเสียงดังเข้าไปในป่าไม่นานก็มีกลุ่มคนปรากฏตัวออกมาจากความมืดภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ร่างกายของไรเซ็นต้องสั่นสะท้าน บรรดาเด็ก คนแก่และหญิงสาวที่หลบซ่อนถูกพบตัว โดยมีพ่อของตนเดินนำหน้ากลุ่มผู้คนก่อนจะก้าวเดินไปหาซักคิวบัสและนั่งชันเข่าอยู่เบื้องหน้าและจับมือของซักคิวบัสมาก้มจูบอย่างทะนุถนอม
“เจ้าทำได้ดีมาก อิอิไปหาท่านโทริซิ ท่านมีเรื่องจะถามเจ้า”
พ่อของไรเซ็นก้าวเดินมาหาโทริอย่างเชื่องช้าดวงตาของเขาดำสนิททั้งสองข้างก่อนจะนั่งชันเข่าที่เบื้องหน้าโทริพร้อมก้มหัวทำความเคารพโทริปล่อยมือออกจากหัวของไรเซ็นก่อนจะก้าวเดินอ้อมมาที่หลังของพ่อเขาพร้อมกับเอ่ยถามออกไป
“ทำไม?พวกแวมไพร์ถึงหวาดกลัวมนุษย์หมาป่าเยี่ยงเจ้า จนต้องก่อสงครามต่อสู้กันอยู่ร่ำไป”
“เรียนนายท่านด้วยเผ่าพันธุ์ของเราสืบทอดสายเลือดนักสู้จากรุ่นสู่รุ่นเมื่อยามที่สายเลือดนักรบของเราตื่นขึ้นมาเต็มตัว จะมีได้รับพลังจากรุ่นก่อนๆที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน แม้แต่อดีตราชาแวมไพร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหวาดกลัวจึงได้ตามเข่นฆ่ากันจะเป็นสงครามทุกวันนี้”
“เป็นเช่นนั้นนี่เองแล้วมันจะตกทอดไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลานไปเรื่อยๆ ใช่หรือไม่”
“ถูกต้องพลังของบรรพบุรุษจะส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลานเรื่อยๆ ยิ่งมีประวัติยาวนานเท่าใดความแข็งแกร่งก็จะเพิ่มขึ้นทวีคูณในรุ่นของข้านั้นเป็นไรเซ็นที่มีโอกาสที่สายเลือดนักสู้ตื่นมากขึ้นที่สุด”
“อืม...หมดคำถามแล้ว”
“ฉึกก!!”
“ไม่~~!!!”
เสียงไรเซ็นตะโกนจนสุดเสียงร่างของพ่อเขาร่วงหล่นสู่พื้นโดยไร้ศีรษะโทริใช้เล็บที่แหลมคมของมันตัดมันขาดในพริบตา เลือดที่พุ่งออกมาจากร่างชโลมไปทั่วร่างกายของไรเซ็นหยาดน้ำตาของเขาไหลรินเป็นสายทันใดนั้นปรากฏร่างของมนุษย์หมาป่าที่เบื้องหน้าของไรเซ็น เขาค่อยๆ แหงนหน้ามองอย่างเชื่องช้าปรากฏเพื่อนสนิทของเขาในหมู่บ้านทำให้ดวงตาของเขาต้องเบิกกว้าง
“อีลิค! หนีไป!เจ้าสู้มันไม่ได้หนีไปซะ!!”
ไรเซ็นพยายามเข่นเสียงให้เพื่อนสนิทของเขาหนีแต่กลับปรากฏโทริมายืนอยู่เคียงข้างอย่างรวดเร็ว ไรเซ็นพยายามยืนขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อจะปกป้องเพื่อนของเขาภายใจใจครุ่นคิดไม่อยากสูญเสียใครไปอีกโทริยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะคว้าจับที่คอของไรเซ็นกระแทกเข้าไปกับต้นไม้ใหญ่จนร่างของเขาฝังลึกไปต้นไม้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
“เห็นคนในครอบครัวตายต่อหน้าเจ้าคิดว่ามันทรมานกว่าความตายแล้วซินะ ข้าจะบอกให้มันมีที่ทรมานกว่านี้อีกนะนั่นก็คือถูกเพื่อนหักหลังยังไงล่ะ เจ้าไปฆ่ามันซะ! อย่าพึ่งให้มันรีบตายล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ครับ นายท่าน”
อีลิคกางกรงเล็บที่แหลมคมก้าวเดินเข้าหาไรเซ็นอย่างเชื่องช้าดวงตาของเขามืดสนิทราวกับถูกมนต์ดำ กรงเล็บที่แหลมคมของอีลิคค่อยๆกรีดลงบนหน้าอกของไรเซ็นและลากลงมา ท่ามกลางเสียงร้องอันโหยหวนของไรเซ็น
“อ๊ากก~!!!”
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง ไรเซ็นค่อยเหลือบมองอีลิคด้วยความเจ็บปวดทรมานก่อนจะตกใจเมื่อเห็นหยาดน้ำตาปรากฏบนใบหน้าของอีลิค ไรเซ็นเข้าใจความรู้สึกของเขา จิตใต้สำนึกของอีลีคไม่ต้องการทำร้ายไรเซ็นแต่ยากที่จะฝืนมนต์ดำที่ครองงำร่างกาย น้ำตาไรเซ็นเจิ่งนองทั่วใบหน้า พยายามส่งยิ้มให้อีลิคอย่างยากลำบาก
“เพื่อนรัก มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าหากเจ้าพอมีสติฟังที่ข้าพูดเข้าใจ...แค่กๆๆ! ได้โปรดฆ่าข้าให้ตายในทีเดียวแค่กๆๆ! แค่นี้...เจ้าก็ถือว่า...ทำ..เพื่อข้าแล้ว”
“ย้ากก!!”
อีลิคตะโกนลั่นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวน้ำตาสาดกระจายกลายเป็นสายเลือด ก่อนจะแทงกรงเล็บทะลุผ่านเข้าไปร่างของไรเซ็นปรากฏรอยยิ้มสุดท้ายบนใบหน้าและลมหายใจสุดท้ายของไรเซ็นร่างกายของเขาถูกดึงออกจากต้นไม้ เข้าสู่อ้อมกอดของอีลิคด้วยร่างอันไร้วิญญาณและในทันทีที่หัวของอีลิคปลิวกระเด็นออกจากบ่าโทริฟาดฟันกรงเล็บใส่ด้วยความโกธรเคือง
“ข้าบอกแล้วไง! อย่าให้มันรีบตาย!! เหอะ!!”
โทริเตะร่างของทั้งสองกระเด็นออกไปไกลทันใดนั้นอินคิวบัสและซักคิวบัส ก็มาปรากฏที่เบื้องหน้า
“นายท่านเราจะเอายังไงกับพวกที่เหลือ”
“เจ้าไม่ได้ยินที่เจ้าแก่นั่นพูดหรือไงกัน!! ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”
“แต่ว่าพวกข้า...”
“ไม่มีแต่!! พวกเจ้ากล้าขัดคำสั่งข้ารึไง!! ชักช้าน่ารำคาญพวกเจ้าถอยไป ข้าจะจัดการเองข้าเหม็นสาบพวกมันเหลือทนแล้วพวกเจ้าจงไปค้นหาว่ามีพวกมันหลบที่ซ่อนที่ใดอีกบ้าง เมื่อเจอให้ฆ่าทันที”
“รับทราบ!”
ซักคิวบัสและอินคิวบัสรีบทะยานตัวหายไปในความมืดมิดเพื่ออกค้นหาบรรดาฝูงมนุษย์หมาป่าที่เหลือรอด โทริก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าพร้อมกระโจมทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้าท่ามกลางสายตาของมนุษย์หมาป่าที่หวาดกลัว ก่อนจะกลายร่างเป็นฝูงค้างคาวกลุ่มใหญ่ที่มีดวงตาแดงก่ำและเขี้ยวที่แหลมคมพุ่งทะยานเข้าหาฝูงมนุษย์หมาป่าอย่างรวดเร็ว
“อ๊ากก~!!”
อรุณรุ่งเช้าวันใหม่มาเยือน ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้านร่างที่ไร้ศีรษะของอีลิคสั่นไหวเบาๆ ก่อนจะร่วงหล่นไปด้านข้างไรเซ็นดันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างหมดแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของเพื่อนไร้ศีรษะเมื่อสาดส่องเหลือบมองบริเวณหมู่บ้าน หยาดน้ำตาของไรเซ็นหลั่งรินเป็นสายเลือด กลิ่นคาวเลือดส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณไม่เว้นเด็กเล็กหรือชรา โทริลงมือได้อย่างไร้ปราณี ร่างกายของไรเซ็นสั่นสะท้านพยายามสาดส่องมองหาผู้รอดชีวิตแต่กลับพบเจอกับร่างที่ไร้วิญญาณที่กราดเกลื้อนไปทั่วทั้งเมือง
“อ๊ากก~~!!! เจ้าโทริ ข้าจะฆ่าเจ้า!!!”
627K
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
