บทที่ 8 แมวจรจัดวิ่งมาจากไหน
ซิงซิงถูกหลี่ฟางลากไปที่ห้องน้ำ
เด็กน้อยใกับการกระทำอันรุนแรงนี้ เธอไออย่างหนัก สองมือโบกไปมาพยายามคว้าอะไรบางอย่าง
น้ำตาหยดลงมาแหมะ ๆ น้ำเสียงแหบแห้งฟังไม่ชัด
“ป้า ป้าคะ…ฮือ ๆ ป้าคะ…”
คำพูดของเธอถูกปิดด้วยผ้าขนหนู
หลี่ฟางเช็ดหน้าของเธออย่างรุนแรง
ยังดีที่เธออ้วกใส่ผู้ชายคนนั้น ไม่ได้ทำให้ร่างกายของตัวเองสกปรก
ไม่อย่างนั้นต้องเปลี่ยนกระโปรงใหม่อีกแน่
เช็ดหน้าเสร็จ หน้าของซิงซิงก็แดงยิ่งกว่าเดิม
เดิมทีผิวของเด็กก็บอบบางอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมองเห็นเืฝาดใต้แก้มของใบหน้าขาวซีดได้อย่างชัดเจน
ซิงซิงร้องไห้ไม่หยุด ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็แบบนี้
เหมือนกับภายในหนึ่งคืนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ลุงกับป้าเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก…
หลี่ฟางมองซิงซิงด้วยสายตาเ็า และพูดด้วยความหงุดหงิด “ร้องเสร็จรึยัง? หุบปากได้แล้ว”
พูดเสร็จก็พาเธอกลับไปยังห้องรับแขกอีกครั้ง
เธอใมาก นั่งลงอย่างแรง และส่ายหัวะโร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง
“ป้าคะ! หนูไม่ไป ซิงซิงไม่ไป…ฮือ ๆ ซิงซิงจะไม่ดื้อ…”
“แกจะไม่ไปงั้นเหรอ?” หลี่ฟางยิ้มเยาะ
เธอบีบบังคับและอุ้มซิงซิงขึ้นมา
ในตอนที่ซิงซิงยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เธอก็หยิกไปที่ขาของเด็กน้อยอย่างแรง
“ถ้าร้องอีกฉันจะตีแก!”
ซิงซิงร้องด้วยความเ็ป ร้องไห้จนตัวสั่น แต่หลังจากได้ยินในสิ่งที่หลี่ฟางพูด เธอก็กัดริมฝีปากของตัวเอง
เจ็บจัง…แต่เธอไม่อยากถูกตี
ร่างกายของเธอกระตุก ซิงซิงรู้สึกหวาดกลัวมาก
หลี่ฟางพูดน้ำเสียงเ็าอย่างไม่พอใจ เช็ดน้ำตาของซิงซิงพร้อมกับมองตาเด็กน้อย
“ซิงซิง แกจะถูกรับไปเลี้ยงแล้ว ไม่ดีใจเหรอ?”
“ครอบครัวนี้รวยมาก รวยมาก ๆ ทรัพย์สมบัติที่มีก็เป็รองแค่อินซื่อ”
“แต่ว่าคนมีเงินก็มักจะน่าละอายแบบนี้แหละ”
“ประธานโจวน่ะเขาชอบเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่เขาเลี้ยงมากับมือ”
“เห็นภรรยาของเขาไหม? หล่อนก็มาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของฉันนี่แหละ แล้วยังมีลูกชายให้เขาอีกคนด้วย”
“ตอนนี้ประธานโจวรู้สึกว่าหล่อนอายุมากแล้ว ดังนั้นจึงอยากรับเลี้ยงหญิงสาวสักคน”
“ถือโอกาสไปเป็เพื่อนของลูกชายเขาด้วยเลยไง”
“ไม่ดีเหรอ ซิงซิง แกจะได้ไปเป็ลูกสาวของประธานโจว นี่เป็เื่ที่ใคร ๆ ก็ฝันถึงทั้งนั้น”
เธอลูบคลำใบหน้าของซิงซิง
“แกทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ จริง ๆ ฉันก็ทำใจไม่ลงหรอกนะ”
“แต่ว่า่นี้ฉัน้าเงิน อีกอย่างประธานโจวก็ให้เยอะมากด้วย”
“ซิงซิง เชื่อฟังหน่อยนะ”
ซิงซิงตัวสั่นเทา
เด็กน้อยรู้สึกปวดไปทั้งตัว สมองเลอะเลือน ไม่ค่อยเข้าใจว่าหลี่ฟางกำลังพูดอะไร
แต่ว่าเธอเข้าใจอยู่เื่หนึ่ง…ครอบครัวเมื่อกี้นี้จะรับเธอไปเลี้ยง
เธอยังต้องรอพี่หกมารับนะ เธอไปไม่ได้!
แต่ว่าเธอยังไม่ทันได้ร้องไห้ดิ้นรน เสียงของผู้ชายคนนั้นก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“ผู้อำนวยการหลี่ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”
ผู้อำนวยการหลี่ยิ้มกริ่ม กอดซิงซิงน้อยแล้วเดินออกไป “เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้วค่ะ ประธานโจวอย่ารีบร้อนสิคะ เด็กคนนี้กลัวคนแปลกหน้านิดหน่อยน่ะค่ะ”
โจวเต๋อหัวเราะเสียงดัง พลางยื่นมือไปทางผู้อำนวยการหลี่
“โอเค ส่งเด็กมาให้ผมเถอะ กลัวคนแปลกหน้าก็ไม่เป็ไร รีบกลับบ้านไปพักสักสองวันก็ดีขึ้นแล้ว”
เขาส่งสัญญาณให้หลี่ฟางส่งซิงซิงมาที่อ้อมกอดของตน
หลี่ฟางพยักหน้า พลางทำสัญญาณมือนับเงิน
โจวเต๋อพยักหน้า จากนั้นหลี่ฟางจึงยิ้มขึ้นมา
“ประธานโจวพูดถูกแล้ว ถ้างั้นรีบพาเด็กกลับไปเถอะค่ะ”
พูดเสร็จก็เอาซิงซิงยัดเข้าไปในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้น
ร่างเล็กของซิงซิงแข็งทื่อด้วยความใ ทันใดนั้นเธอก็ะเิพลังออกมา!
เด็กน้อยกัดริมฝีปากของตัวเองแล้วดิ้นเต็มกำลัง กลั้นจนใบหน้าแดง แล้วบิดเอวเต็มแรง!
หลี่ฟางคิดว่าทำให้ซิงซิงกลัวตัวเองแล้วแท้ ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้ยังกล้าที่จะไม่เชื่อฟังอีก
เมื่อไม่ทันได้ระวังก็ทำให้ซิงซิงตกลงไปอยู่บนพื้น
ทันทีที่เธอตกลงไปบนพื้น เธอก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่นิดว่าเท้าของตัวเองจะเจ็บแค่ไหน
ไม่แม้กระทั่งร้องไห้ เพียงแค่้ารีบลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งออกไปข้างนอกเท่านั้น!
“นี่! ซิงซิง!”
สีหน้าหลี่ฟางเปลี่ยนเป็เ็า เร่งเท้าไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว
แต่ว่าเธอใส่รองเท้าส้นสูง ส่วนเด็กก็วิ่งเข้าไปในพงหญ้าแล้ว มุดเข้าไปในพุ่มไม้ ทำให้เธอจับไม่ได้
“พวกแกมัวทำอะไรอยู่ รีบไปจับมันมาให้ฉัน!”
หลี่ฟางกระทืบเท้าด้วยความโกรธ และบีบฝ่ามือแน่น
ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะดื้อแบบนี้ คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ
รอจับได้ก่อนเถอะ จะต้องอบรมสั่งสอนสักรอบแล้ว
หรือไม่ก็ใช้วิธีที่เธอคุ้นเคยที่ใช้ก่อนหน้านี้เลยละกัน!
พนักงานคนอื่น ๆ ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ารีบวิ่งมาสกัดกั้นโดยทันที
แต่คาดไม่ถึงว่าซิงซิงจะมุดไปตามพุ่มไม้จนถึงริมรั้ว
ถ้ำของน้องหมาริมรั้วก็มีเพื่อนคนอื่นที่บอกเธอมา
กระโปรงที่ใส่ถูกขีดข่วนจนเสียหมดแล้ว ส่วนผิวที่เปิดโล่งก็เจ็บมาก
แต่ว่าซิงซิงก็ไม่กล้าหยุด
เมื่อกี้นี้เธอเห็นยันต์แปดทิศที่น่ากลัวบนร่างกายของผู้ชายคนนั้นด้วย…
เคยทำเื่ที่เลวร้ายมามาก ๆ เลวกว่าพวกคนเลวในการ์ตูนรวมกันเสียอีก
เธอไม่้าถูกคนเลวจับตัวไป เธออยากหาพี่หก
พี่หก…
ซิงซิงมุดถ้ำหมาด้วยความลำบาก เช็ดตาของตัวเองไม่ให้น้ำตามาบดบังทางด้านหน้า
ก้อนหินแหลมคมบาดไปยังขานิ่ม ๆ ของเด็กน้อย บนแก้มก็เต็มไปด้วยคราบเื
ผมยุ่งเหยิงถูกพันด้วยเชือกสีชมพู
พี่หก พี่อยู่ที่ไหน…
ซิงซิงจะถูกคนชั่วจับตัวไปแล้ว ซิงซิงเจ็บมาก…
ด้านหลังมีเสียงด่าตามมา แต่ในที่สุดเธอก็มุดออกมาได้
ด้านหน้าเป็ถนนใหญ่ที่มีรถวิ่งไปมา แต่เธอไม่ได้คิดอะไรเลย
หากไม่รีบวิ่งก็จะถูกจับตัว
และตอนนี้เธอใกล้จะหมดแรงแล้ว
แต่ตราบใดที่ยังไม่โดนจับตัวไปก็จะยังคงรอพี่หกได้…
ซิงซิงล้มลุกคลุกคลานทั้งแขนและขา วิ่งไปยังถนนฝั่งตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง!
“ซิงซิง!”
“ซิงซิง!”
ด้านหลังมีเสียงะโตามมา จากนั้นก็ตามด้วยเสียงเบรกรถดังเอี๊ยด——
เธอล้มลงกับพื้น
ทะเบียนรถด้านหน้าห่างจากหน้าผากของเธอไม่เกินสามเิเ
ล้มแล้ว ไม่ได้…ต้องลุกขึ้น จะต้องหนีคนเลวให้ได้…
แต่ว่ามันเจ็บมาก…
เข่าของเธอแตก เืไหลเยอะมาก และยังบวมอีก
ดูเหมือนว่าจะลุกไม่ไหวแล้ว
ร่างเล็ก ๆ เจ็บจนสั่นไปทั้งตัว ทางด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
แต่ก่อนที่จะถูกหลี่ฟางจับไป เธอก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้น
“นี่มันแมวจรจัดวิ่งมาจากไหนกัน”
ซิงซิงเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าอ่อนโยนมีแต่ความสกปรกปะปนกับคราบเื มองไม่เห็นโครงหน้าเค้าเดิมเลยสักนิด
ดวงตากลม ๆ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ผู้ชายที่ลงมาจากรถมองเธอด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
ไม่ได้ประคองเธอขึ้นมา แถมยังเดินถอยหลังไปอีกก้าว
หลี่ฟางพาคนมาสองสามคน จนมาถึงด้านหลังของซิงซิง
“ประธานอินเองเหรอคะ ฮ่า ๆ ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ล่ะคะ ขอโทษนะคะ พอดีเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าวิ่งหนีออกมา ยังดีที่รถของคุณเบรกทัน พวกเราใแทบแย่…”
หลี่ฟางพูดไป พร้อมกับเดินไปกอดซิงซิงขึ้นมา
แต่เธอกลับโผไปด้านหน้า จับกางเกงของชายหนุ่มไว้ด้วยมือสกปรก ๆ ของเธอ
62K
