ตำนานผู้วิเศษ

'มารดาเอ็งเถอะไอ้แก่เคอซวน ถึงบิดาจะเมพขิงๆ แต่บิดาไม่ใช่คนโง่นะโว๊ย มากันสองคนแต่เอ็งจะให้บิดาลุยคนเดียว เอ็งคิดว่าบิดาโง่นักรึไง' เซี่ยซีหานตอนนี้ร่ำร้องด่าเคอซวนในใจรัวๆ

แต่ในขณะที่ยังแอบด่าเคอซวนในใจอยู่นั้น เคอซวนที่เห็นใบหน้าโง่ๆ ของเซี่ยซีหาน เขาก็ยิ้มและอธิบายอย่างมีชั้นเชิง สายตาเหมือนผู้มีชัย

ที่รับรู้ว่า ยังไงเซี่ยซีหานก็ไม่มีทางปฏิเสธคำพูดของตัวเขาได้

"เด็กโง่ เจ้าคงสับสนว่าทำไมข้าต้องทำแบบนี้ ดูนี่..." เคอซวนพูดพร้อมหยิบลูกแก้วในมือออกมาอีกแล้ว เซี่ยซีหานรู้สึกว่าเคอซวนไอ้แก่นี่แมร่งร้าย ทำไมมันเตรียมการมาดีจังวะ เมื่อเทียบกับตัวเองแล้ว เซี่ยซีหานพบว่าตัวเองเวลาออกบู๊ไม่เคยเตรียมการล่วงหน้าได้ดีแบบเคอซวนเลย ทุกอย่างดูฉุกละหุก

ในลูกแก้วขนาดใหญ่พอดีมือของเคอซวน ในนั้นปรากฏภาพเด็กชายหญิงจำนวนมาก และเหล่าสตรีนั่งขดตัวตามมุมถ้ำที่ด้านหน้าเป็นกรงขังเหล็กหนา มันเป็นคุกมืดที่มีแสงไฟจางๆ จากเทียนไขเพียงไม่กี่เล่ม

จากนั้นภาพก็ตัดไปมาซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็จะฉายภาพคล้ายๆ แบบเดิม มีเด็กชายหญิงถูกจับ เพียงแต่ว่าสถานที่คุมขังดูแตกต่างกันไปบ้างก็เท่านั้น

"เจ้าอยากให้พวกเขาตายไหม..." คำพูดของเคอซวนตอนนี้ดูมีความหมายมาก

เซี่ยซีหานไม่รู้ว่าเคอซวนฉายภาพเหล่านี้จากลูกแก้วได้อย่างไร แต่เขาก็รับรู้ได้ว่า ก่อนมาที่นี่เคอซวนเตรียมตัวและวางแผนมาอย่างดี จริงๆ เขาอาจจะเคยมาที่นี่แล้วก็ได้

"ข้ามาที่นี่ก่อนหน้าเจ้าแล้วรอบหนึ่ง แต่เพราะจิตใจอันซื่อสัตย์และเปี่ยมเมตตาของข้า ข้าจึง..." เคอซวนพูดถึงตรงนี้เขาดูสะอื้นไห้ น้ำตาคลอที่หางตาเล็กน้อย

หากเซี่ยซีหานไม่รู้จักเคอซวน เขาคงคิดว่าเคอซวนเป็นคนมีเมตตาจริงๆ

'มารดาเอ็งเถอะไอ้แก่ เอ็งกำลังเล่นละครเพื่อหลอกใช้บิดา' เซี่ยซีหานรู้ว่าเคอซวนกำลังหลอกใช้เขา ด้วยจุดอ่อนเล็กๆ นี้ เขากัดปาก "ว่ามา..."

เคอซวนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ข้ารู้ว่าเจ้ามีจิตใจอันเปี่ยมเมตตาเช่นข้า หากพวกเราเข้าไปล่าไอ้อมนุษย์กุ่ยหรานตรงๆ ด้วยกัน ใครจะมั่นใจได้ว่า การต่อสู้ของพวกเราจะไม่ทำให้ที่นี่เสียหาย เจ้าก็รู้ตลอดแนวเขานี้มีเด็กๆ และหญิงสาวที่น่าสงสารถูกลักพาตัวมาที่นี่มากมาย พวกเขาอาจจะตายเป็นจำนวนมาก หากเราเข้าไปฆ่าอมนุษย์กุ่ยหรานโดยตรง การปะทะของผู้วิเศษแท้จริง รัศมีความเสียหาไม่ได้จับกัดอยู่บริเวณใกล้ๆ แน่ ดังนั้น"

เคอซวนฉายแววตาเจ้าเล่ห์มองจ้องเซี่ยซีหาน

"เจ้าคือคนที่เขา ช่ายที่ชื่อ 'กุ่ยหราน' ต้องการตัว เชื่อเถอะ ในการออกล่าและจับเด็กหญิงชายของพวกมัน เรื่องเหล่านี้ต้องมีสาเหตุมาจากเจ้า ดังนั้นเพื่อการช่วยเหลือเจ้า เคอซวนผู้วิเศษผู้มีเมตตาคนนี้ที่คล้ายเป็นอาจารย์ของเจ้าครึ่งหนึ่ง ได้วางแผนที่ดีเอาไว้หมดแล้ว มันง่ายมากๆ เจ้าก็รู้ ข้ามีความสามารถในการ 'เล่นแสง' ข้าสามารถซ่อนตัว และข้าเข้าไปช่วยเด็กหญิงชายและหญิงสาวจำนวนมากในคุกมืดเหล่านั้นได้โดยไม่มีใครรู้ และช่วยพวกเขาออกมาได้อย่างปลอดภัย "

"แต่ไอ้เด็กน้อย เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้รูปปั้นนางเงือกขาวใช้ไม่ได้ ดังนั้นการปิดกั้นการถูกพบนั้นไม่ง่าย แต่ปัญหานี่จะหมดไป ถ้าเจ้าเป็นผู้ดึงความสนใจทั้งหมดของคนชั่วร้ายพวกนี้ไปที่เจ้า และข้าจะไปช่วยเด็กชายหญิงเหล่านั้นเอง"

"แต่ข้า..." เสียงเซี่ยซีหานอึดอัด เขาอยากพูดว่านี่ไม่ใช่แผนการที่ดี ช่วยเปลี่ยนเป็นข้าไปช่วยเด็กๆ แล้วเอ็งไปลุยกับไอ้อมนุษย์กุ่ยหรานได้ไหม แต่เคอซวนไม่ปล่อยให้เซี่ยซีหานได้พูด

เขาถูกดักคอ

"เจ้าหายตัวได้ไหม เจ้าทำให้เด็กหายตัวได้หรือไม่ ความสามารถในการควบคุมพลังวิเศษของเจ้ามีแต่พลังวิเศษด้านกายภาพ และเป็นวัตถุจับต้องได้ นอกจากข้าจะมีเวทย์เล่นแสง ข้ายังสามารถทำให้พวกมันหลับ เล่นงานทางความฝัน ดลใจให้จิตใจฟุ้งซ่าน เจ้าทำได้ไหม และเจ้าคิดดู ความสามารถด้านพลังวิเศษของข้าหรือเจ้า เหมาะจะไปลุยเดี่ยวเพื่อสร้างความสนใจมากกว่ากัน ซีหาน เจ้ารู้รึเปล่า ใจจริงแม้ข้าจะต้องตาย แต่ข้าอยากจะไปฆ่าไอ้อมนุษย์ที่ชั่วร้ายนั่นเพื่อช่วยเด็กๆ มากขนาดไหน สองมือขาสั่นระริก เมื่อรู้ว่าพวกมันทำอะไรกับเด็กชายหญิง ข้าอยากจะฆ่ามันด้วยตัวเอง"

"แต่ข้าก็ต้องเก็บกลั้นความรู้สึกนี้เอาไว้ ดูนี่มีชีวิตมากมายที่น่าสงสาร" ลูกแก้วในมือเคอซวนถูกซูมเข้าไปที่เด็กหญิงที่อิดโรยผู้หนึ่ง ครั้งนี้ลูกแก้วมีเสียงเปล่งออกมาด้วย  มันเป็นเสียงเด็กหญิงที่อิดโรยพูดว่า หิว หนูหิวจังเลย

ร่างเซี่ยซีหานสั่นระริก เขาถูกเคอซวนดักทุกทาง

ในใจเคอซวนแสยะยิ้ม เขารู้ว่าเซี่ยซีหานใกล้เสร็จตัวเขาแล้ว เขาเพียงแค่จำต้องขยี้ และกระตุ้นจิตใจของเซี่ยซีหานอีกสักนิด

"ได้ ได้ ได้ ข้าไปเอง ข้าแม้จะเป็นแค่ผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ ข้าไม่ได้มีปราณพลัง ข้าไม่ได้มีจิตนักรบ แต่ข้าจะไปเป็นด่านหน้าเบี่ยงเบนความสนใจแทนเจ้าเอง ส่วนเจ้าไปช่วยเหล่าเด็กตัวน้อยที่น่าสงสารและหญิงสาวในคุก หวังว่าเจ้าจะพาพวกเด็กๆ ออกมาได้อย่างปลอดภัย พวกเขาอยู่ในสภาพเหนื่อยอ่อน น่าจะวิ่งได้ไม่เร็วและไกลนัก นอกจากนั้นจุดที่เป็นที่คุมขังก็มีหลายจุด... เจ้าต้องรีบวิ่งและขยันเสียหน่อยละ"

ครั้งนี้เคอซวนเอามือจับไหล่สองข้างของเซี่ยซีหาน สายตาราวกับกำลังด่าทอเซี่ยซีหานว่า เอ็งมันไอ้ขี้ขลาด แต่ก็ได้ ได้ ข้าจะไปทำหน้าที่ที่ยากลำบากเอง

"สิ่งเดียวที่ข้าหวังซีหาน เจ้าต้องจำคำข้าไว้ เมื่อขาดเวทย์เล่นแสงของข้า เจ้าต้องพบกับนักรบและกลุ่มผู้วิเศษมากมาย แต่ช่างเถอะนี่คือโชคชะตา ต่อให้มีเด็กชายหญิงต้องตายต่อหน้าเจ้ามากมาย ข้าก็จะไม่โทษเจ้า"

"แม้พ่อแม่ของเด็กๆ เหล่านั้น ส่วนหนึ่งที่ต้องตายก็เพราะเจ้า ยุ่นอี้ ท่านทูตแห่งโถงที่เก้าปรากฏตัว และเรียกความสนใจของอมนุษย์ ทำให้พวกมันต้องการตามหาเจ้า โดยใช้ชีวิตของเด็กชายหญิงเป็นเหยื่อล่อ เพราะคิดว่าการช่วยชีวิตเด็กๆ คือนิสัยของเจ้า พ่อแม่ของเด็กๆ มากมายตายเพราะ"

"!!!พอแล้ว พอแล้ว ข้าไปเอง"

ร่างเซี่ยซีหานสั่นระริก เคอซวนพูดจี้จุดเจ็บของเซี่ยซีหานได้อย่างตรงใจ

ในมือของเซี่ยซีหานรากไม้ก่อตัวปรากฏเป็นขวานขนาดใหญ่

แววตาของเขามุ่งมั่น

"ท่านสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่า จะช่วยให้เด็กๆ ปลอดภัย"

เคอซวนแสยะยิ้ม

"ด้วยการเล่นแสงของข้า ข้าสามารถซ่อนร่องรอยใดๆ ของข้าและเหล่าเด็กๆ ได้อย่างดี มาข้าจะช่วยพวกเขาออกไปพร้อมกันไม่ได้ แต่ข้าสามารถซ่อนพวกเขาด้วยการเล่นแสงให้ไม่มีใครหาพวกเขาพบ โดยที่เจ้าอาจจะไม่รู้ หลังจากข้ากลายเป็นผู้วิเศษอาณาจักรแห่งสัมผัส ระยะการเล่นแสงเพื่อการซ่อนตัวของข้าก็มีระยะไกลมาก นอกจากนั้นข้าก็วางแผนเพื่อช่วยพวกเขาเอาไว้อย่างละเอียดแล้ว ข้าเตรียมเส้นทางปลอดภัย น้ำและอาหารแห้งไว้ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก หากข้าพาเด็กๆ หนีไปได้พวกเขาจะปลอดภัยแน่นอน"

เซี่ยซีหานพยักหน้าเบาๆ หลายครั้ง และพูดว่า ดีดีดี

ในใจส่วนหนึ่งของเซี่ยซีหานรู้สึกหดหู่มาก จากการถูกกระตุ้นด้วยคำพูดของเคอซวนที่ว่า เขาเป็นต้นเหตุหายนะของเหล่าเด็กๆ

อมนุษย์ต้องการตามหาตัวเขา จึงใช้ชีวิตเด็กๆ ชายหญิงและหญิงสาวเป็นตัวล่อ เพราะพวกนั้นคาดว่าท่านทูตโถงที่เก้าตัวปลอมนั้นรักคุณธรรม หรืออย่างน้อยๆ ก็ต้องสนใจพิธีกรรมเกี่ยวกับการบูชาชีวิตของเหล่าอมนุษย์ ดังนั้น เมื่อเห็นการหายตัวของเด็กชายหญิงจำนวนมาก เขาต้องไหวตัวและสืบหาที่มาแน่นอน

พวกเขาไม่รู้ว่าเซี่ยซีหานไม่สนใจเรื่องพวกนี้และไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ จนเคอซวนปรากฏตัวและชี้นำเขาให้รับรู้ว่า ผลของการกระทำที่ไม่ตั้งใจในอดีตของเขา นำพาเรื่องราวและปัญหามาสู่ตัวเขามากกว่าที่คิด

แต่ในขณะที่เซี่ยซีหานกำลังจะก้าวเท้าไปเป็นตัวล่อให้เคอซวน

อยู่ๆ เคอซวนก็พูดบางอย่างขึ้น

"เจ้าเด็กน้อยทำไมเจ้าจึงใช้ขวานไม่ใช้ดาบ"

เซี่ยซีหานมองขวานในมือตัวเองครู่หนึ่ง

"ข้าไม่เคยใช้ดาบ ขวานดูเหมาะมือมากกว่า ข้าชินใช้มันเสียแล้ว"

"เชื่อข้าขวานไม่เหมาะกับเจ้า..." เคอซวนพูดประโยคนี้พลางนึกถึงภาพหนึ่งที่เกิดขึ้นในสายหมอก เสียงชายคนหนึ่งพูดว่า "ห้ามทำอะไรพวกเขา... ห้ามทำอะไรพวกเขา ข้าจะไม่ยอมให้ใครทำอันตรายพวกเขา" ชายหนุ่มคนนั้นพูดแบบนี้ในตอนที่เขาอยู่ต่อหน้าดวงวิญญาณอันยิ่งใหญ่ของนางเงือกขาว ดวงวิญญาณที่แท้จริง แล้วครั้งหนึ่งเคยสูงส่งยิ่งกว่าปราชญ์เสียอีก

และชายคนนั้นจับดาบ เขาไม่ได้จับขวานอย่างตอนนี้

...

"เช่นนั้นข้าจะลองดู" แม้เซี่ยซีหานจะพูดแบบนี้ แต่ในใจเขาคิดว่ามันจะเหมาะเหรอ อยู่ๆ ก็ให้เปลี่ยนอาวุธก่อนไปสู้แบบนี้

อยู่ๆ ในมือของเคอซวนก็ปรากฏดาบเล่มหนึ่งขึ้นมาก มันมีลักษณะเป็นกางเขนกลับหัว ด้ามจับทำจากรากไม้ ส่วนตัวใบดาบเรืองรองไปด้วยแสงสว่าง ท่าจับดาบของเคอซวนดูห้าวหาญ

"เจ้าควรจับดาบแบบนี้"

เซี่ยซีหานขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่จากนั้นเขาก็จดจ้องไปที่ตัวดาบ ส่วนที่ไม่ใช่ด้ามจับกำลังเรืองแสง และเขารู้สึกชอบมันในทันที

มันดูคล้ายดาบของเจไดมาก