ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        อีกฟากฝั่งหนึ่ง.. เป็นเรื่องที่หลิวเจี้ยนไม่อาจรับรู้ ต่อให้รู้ก็ไม่อาจเล่าได้ละเอียด

        (ในตอนนี้เป็นการบรรยายแบบบุคคลที่ 3)

        หลังจากเนาปราณของกลุ่มคนสกุลตงลงจอดบนพื้นดิน..

        คนที่อยู่บนเนาปราณเหล่านั้นต่างทยอยกันลงมา แต่ว่าเนาปราณที่ควรจะจุคนได้ลำละครึ่งร้อย

        กลับกลายเป็นว่าในแต่ละลำ ต่างมีคนก้าวเดินลงมาเพียงแค่ลำละคน และแต่ละคนยังเป็นคนตระกูลตงเสียทุกคน

        รวม ๆ แล้วมีกันราวยี่สิบคนเห็นจะได้

        คนแรกเป็นบุรุษวัยสามสิบห้าปี ชุดที่มันใส่นั้นล้วนเป็นอาภรณ์สีครามที่มีตะเข็บเย็บเป็นสีทอง

        มันผู้นี้มีนามว่า ตง ตี้ผิง ผู้นำตระกูลตง

        ซ้ำ

        ยังเป็นผู้นำตระกูลห้าเสาหลักที่อายุน้อยที่สุด และนี่เป็นการออกงานอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกของมัน

        ตัวคนจึงได้สวมชุดเต็มยศเช่นนี้ราวกับว่ามันกลัวคนอื่นนั้นไม่รู้ว่ามันนั้นคือคนที่มีตำแหน่งรองเพียงคนทั้งห้าในสภาห้าผู้เฒ่าเท่านั้น

        คนต่อมาคือตงชเวผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งหรือเรียกเข้าใจโดยง่ายว่าผู้อาวุโสผู้คุมกฎแห่งตระกูลตง

        ผู้มีอีกสถานะถึงคือเจ้าวังยุทธ์ปัญจมิตร

        ส่วนบุรุษอีกสี่คนที่เดินตามหลังตงชเวคือผู้อาวุโสลำดับที่สองถึงห้าของตระกูลตง ไล่จากซ้ายไปขวาคือ

        ตง ชือเต่า ผู้อาวุโสลำดับที่สองผู้รับผิดชอบการฝึกสอนลูกหลานในตระกูล หรือหลายคนในตระกูลเรียกหาว่าอาจารย์ใหญ่

        ตง เชียงตู้ ผู้อาวุโสลำดับที่สาม ทำหน้าที่แบ่งเบาภาระของผู้อาวุโสลำดับที่สองในการสั่งสอนวรยุทธ์รุ่นเยาว์ในตระกูล

        ตง ไช่จิง ผู้อาวุโสลำดับที่สี่ผู้รับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายในตระกูลและเบี้ยเลี้ยงรายปีของคนตระกูลตง

        ตง เพยหยู๋ ผู้อาวุโสลำดับที่ห้า มันผู้นี้มีศักดิ์สถานะเป็นเจ้าเมืองมังกรธารา แต่ว่าไม่ใช่ผู้นำตระกูลเหมือนคนตระกูลอื่นที่จะเป็นผู้นำตระกูลพร้อมพวงด้วยตำแหน่งเจ้าเมือง มันเป็นเพียงเจ้าเมืองเท่านั้น

        ส่วนคนที่เหลือนั้นก็คือรุ่นเยาว์..คลื่นลูกใหม่ของคนตระกูลตง

        แต่ที่หลายคนรู้จักนั้นมีสามคนคือ

        ตง หลี่เทียน ผู้ชนะศึกปัญจมิตรรุ่นมัธยุทธ์เมื่อสองปีก่อน

        ต่อมาคือ ตง กวนเทียน ผู้ชนะศึกเมื่อปีก่อน

        และคนสุดท้าย ตง เสวี่ยซาน อัจฉริยะแห่งตระกูลในรอบร้อยปี ผู้เป็นร่างสถิตของมังกรเจ้าบาดาลเหนือระดับสี่ดาว

        มันคนนี้ถือเป็นตัวเต็งในปีนี้

        โดยตงหลี่เทียนและตงกวนเทียนนั้น มันทั้งสองคือพี่น้องกัน โดยตงหลี่เทียนเป็นบุตรชายคนแรกของผู้เฒ่ามังกรคนปัจจุบันที่ถือกำเนิดจากภริยาเอกส่วนตงกวนเทียนคือลูกที่เกิดจากภริยารองของผู้เฒ่ามังกร

        ทำให้ในตอนนี้สองพี่น้องร่วมบิดามีสถานะสูงพอสมควรจากการเป็นบุตรชายของผู้เฒ่ามังกร

        “ตงเสวี่ยซาน..

        เจ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าเรื่องที่น้องชายของเจ้าได้ก่อเอาไว้มันเป็นเรื่องอัปยศสำหรับตระกูลตงมากถึงเพียงใด..”

        ตงหลี่เทียนที่อายุมากที่สุดในรุ่นเยาว์ของตระกูลกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมในขณะที่เดินตามหลังอาวุโสของตระกูลไป

        “หากเจ้าไม่สามารถกู้ศักดิ์ศรีของตระกูลมาได้..

        เจ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าตงป๋ายซานมันจะลงเอยเช่นไร?”

        ตงกวนเทียนกล่าวเสริม

        “พวกท่านทั้งสองอย่าได้เป็นกังวล”

        ตงเสวี่ยซานกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจที่มีมากเกินจนกลายเป็นความหยิ่งยโส

        “เราเคยพบกับเจ้าคนแซ่หลิวมาแล้วครั้งหนึ่ง..

        มันผู้นั้นอ่อนแอจนน่าสังเวช

        ศึกในครั้งนี้..

        เราไม่เพียงจะเจริญตามรอยพวกท่านที่สร้างชื่อเสียงให้ตระกูล

        แต่สำหรับเจ้าคนแซ่หลิวแล้ว.. เราไม่เพียงจะเอาชนะมัน.. เราจะทำให้เจ้าแซ่หลิวคนนั้นอับอายเสียจนไม่กล้ามีชีวิตอยู่..

        เราจะใช้มันเป็นเครื่องย้ำเตือนคนผู้อื่นว่าอย่าได้ริอ่านลองดีกับคนตระกูลตง!”

        ในความคิดของตงเสวี่ยซาน..

        หลิวเจี้ยนก็ไม่ต่างกับสุนัขตัวหนึ่งที่มาบังอาจฉี่รดประตูบ้านตระกูลตง

        เจ้าคนหน้าหยกปากยาวคนนี้จะไม่ทำเพียงแค่ไล่ให้สุนัขตัวนี้ไปฉี่ที่อื่น

        แต่มันจะนำสุนัขแซ่หลิวตัวนั้นมาแขวนประจานไว้ที่หน้าบ้านตระกูลเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง ไม่ให้สุนัขตัวอื่นกล้ามาเยี่ยวรดประตูบ้านตระกูลตงอีก

        “ดี..

        ขอให้เจ้าทำได้อย่างปากเจ้าว่า.. ตงเสวี่ยซาน”

        ตงกวนเทียนกล่าว

        “สร้างชื่อเสียงให้ตระกูลตงรึ?”

        เหมือนคำพูดของตงเสวี่ยซานจะทำให้ตงหลี่เทียนรู้สึกไม่ชอบใจบางอย่าง

        มันถึงกับหยุดเดินจนทำให้คนที่เดินตามหลังมันทั้งหมดต้องหยุดตามก่อนที่ตัวของตงหลี่เทียนจะหันกลับไปมองตงเสวี่ยซาน

        สายตาคนสุดเย้ยหยัน มองไปที่ตงเสวี่ยซานราวกับเด็กน้อยเพิ่งอย่านม

        “ตระกูลตงไม่มีความจำเป็นที่ต้องใช้คนที่เกิดจากเกล็ดเงินอย่างเจ้าสร้างชื่อเสียงให้ตระกูล..

        ขอเพียงเจ้ารักษาสิ่งที่มีอยู่..

        ไม่ทำให้เกล็ดทองอย่างพวกข้าเสื่อมเสียก็พอแล้ว..

        จำใส่กะลาหัวของเจ้าเอาไว้..

        เจ้ากิ้งก่า”

        กิ้งก่า คือคำสแลงของคนตระกูลตงที่เรียกคนที่เป็นเกล็ดเงินแต่มีความสามารถจนได้เปลี่ยนเลื่อนขั้นเป็นเกล็ดทอง

        หรือเอาง่าย ๆ

        มันเป็นคำดูถูกที่คนระดับเกล็ดทองใช้ดูหมิ่นเกล็ดทองที่เคยเป็นเกล็ดเงินมาก่อน

        ตงเสวี่ยซานจ้องหน้าประสานตามองไปที่ตงหลี่เทียนอย่างไม่สะทกสะท้าน

        “ใช่..

        เราคือกิ้งก่าที่เปลี่ยนสีได้..

        พวกท่านเองก็ระวังจะเป็นกิ้งก่าก็แล้วกัน..”

        น้ำเสียงตอนนี้ของเสวี่ยซานฟังแล้วดูกระดากหูยิ่งนัก

        “เปลี่ยนจากสีทองเป็นสีเงิน

        พวกท่านระวังเป็นกิ้งก่าจำพวกนั้นก็แล้วกัน..

        เพราะมันดูน่าสมเพชกว่าจากสีเงินเป็นสีทอง..”

        กล่าวจบตงเสวี่ยซานก็เดินใช้ไหล่ชนหัวไหล่ของตงหลี่เทียนจนอีกฝ่ายเซไปสองก้าวใหญ่

        ทำเอาคนที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับอึ้งไม่กล้ามองไปทางเบื้องหน้าอีก

        ตอนแรกตงเสวี่ยซานก็ยังพูดยังกล่าวโดยใช้น้ำเสียงที่ฟังดูเคารพนอบน้อมอยู่บ้าง ด้วยเห็นว่าคนทั้งสองเป็นลูกของผู้เฒ่ามังกร

        แต่ในเมื่ออีกฝ่ายจงใจดูหมิ่นตนเอง

        แล้วมันยังเหลือเหตุผลที่ตงเสวี่ยซานจะต้องแสร้งทำเป็นเคารพอีกฝ่ายอีกหรือ

        .

        .

        ที่เรือนรับรองทางตะวันตกเฉียงเหนือภายในพื้นที่จัดงานประลอง..

        ที่แห่งนี้คือเรือนพิเศษสำหรับคนตระกูลอุสางิโดยเฉพาะ

        ก๊อก..ก๊อก..!

        เสียงเคาะประตูบานหนึ่งมาพร้อมกับเสียงของหญิงสตรีวัยใกล้ชรานางหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

        “ซากิ..”

        สิ้นเสียงนั้นประตูจึงอ้าเปิดออกพร้อมด้วยร่างของสตรีเจ้าของเสียงที่เดินเข้าไปในห้อง

        สตรีนางนี้นั้นมีนามว่า อุสางิ ยูกิ

        ผู้นำตระกูลอุสางิรุ่นปัจจุบัน

        อุสางิยูกินั้น แม้นางในตอนนี้จะอยู่ในวัยเลขสี่กลาง ๆ แล้ว

        แต่ใบหน้าของนางยังอ่อนเยาว์สะสวยคล้ายเด็กสาวอายุ 25 - 26 อยู่เลย

        “ท่านแม่..”

        เสียงของคนที่อยู่ในห้องเอ่ยตอบกลับไป ซึ่งเสียงนั่นก็คืออุสางิซากิ ว่าที่ผู้นำตระกูลอุส่างิรุ่นต่อไป

        ตอนนี้อุสางิซากิกำลังนั่งปรับแต่งลมปราณอยู่ เพราะนางเพิ่งฝึกสำเร็จมาถึงระดับสรรพวิถีขั้นต้นเมื่อสองวันก่อน จึงทำให้ตัวนางยังไม่คุ้นชินกับพลังใหม่ของนางที่ได้ถูกเสริมเติมเข้ามาจึงทำให้ภายในห้องนอนส่วนตัวของนางในตอนนี้มีอากาศติดลบจนหนาวสั่น

        เนื่องด้วยตัวของสตรีหญิงตาน้ำแข็งคนนี้ยังไม่อาจควบคุมพลังธาตุได้ดั่งใจ

        คนเป็นแม่ที่ไม่ได้พบลูกสาวมาค่อนปีเมื่อได้เห็นพัฒนาการที่ก้าวไกลของลูกสาว

        ดวงตาที่เฉื่อยชาของนางพลันมองไปรอบห้องด้วยความยินดี

        “ลูกคงเพียรฝึกมาตลอด..

        แม่เห็นแบบนี้ก็รู้สึกโล่งใจ..

        ตระกูลอุสางิของเราภายภาคหน้าย่อมดีกว่าแต่ก่อน”

        มือที่เคยทำพุทธาของอุสางิพลันเปลี่ยนท่า

        ขาที่เคยนั่งขัดตะหมาดพลันเหยียดออกก่อนตัวของหญิงสาวจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ของนางอย่างแช่มช้า

        “ขอบพระคุณท่านแม่ที่กล่าวชม..

        ลูกเพียงทำให้เต็มที่ในส่วนของลูกเท่านั้นเอง”

        “เป็นอย่างไรบ้างลูกรัก..

        เที่ยวเล่นที่เมืองนพบุรีเบื่อหรือยัง? พร้อมที่จะกลับบ้านเราหลังจากจบศึกพร้อมแม่หรือไม่?”

        ในทันที..

        คนเป็นแม่พลันพูดเข้าเรื่อง

        การที่ลูกสาวเพียงคนเดียวนางของย้ายไปอยู่ต่างเมืองต่างภูมิภาคแบบนี้ นางรู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก

        ตัวของผู้นำตระกูลอุสางิอยากที่จะให้ลูกสาวของนางกลับไปที่เมืองศศะจันทราเพื่อที่ตัวของอุสางิยูกิจะได้สอนสั่งเกี่ยวกับการเมืองการปกครองและคอยแนะนำเคล็ดลับในการฝึกด้วยตนเองมากกว่า

        “ยังไม่ใช่ตอนนี้ท่านแม่..

        ลูกอยากที่จะลองสมัครสอบเข้าสำนักสาขาหลักดูก่อน..”

        อุสางิซากิตอบด้วยรอยยิ้ม

        คิ้วคู่บางของคนเป็นแม่พลันย่นลง

        “เป็นศิษย์สำนักนั้นได้ประโยชน์อันใด? หรือว่าเป็นเพราะเจ้าหม่าเฟยคนนั้นเจ้าถึงได้พยายามที่จะเสือกตัวเข้าไปหามัน?

        ถูกมันปฏิเสธขนาดนั้นยังขายขี้หน้าไม่พออีกรึ?”

        ตัวของอุสางิยูกินั้นไม่พอใจอย่างมากที่ลูกสาวของนางนั้นหลงใหลในตัวของหม่าเฟยถึงเพียงนี้โดยไม่คำนึงถึงสถานะของตนเองว่านางนั้นเป็นถึงว่าที่ผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป

        ในส่วนที่เหลือของตอนนี้ จะเป็นการบรรยายผ่านปากของอุสางิซากิ

        ถูกคนอื่นพูดแทงใจดำใส่ ข้ายังมีแรงจะยกคางขึ้นประจันหน้าด่ากลับไปได้ทุกคำ

        แต่พอเป็นพอเป็นท่านแม่..

        คนที่ข้าเคยเงยหน้ารอฟังเสมอ..

        มันกลับเหมือนคมมีดกรีดซ้ำตรงที่ข้ารู้แก่ใจดีอยู่แล้ว

        ว่าเขา..

        ปฏิเสธข้า..

        ข้าเงียบ..

        เพราะไม่รู้จะเอาเหตุผลข้อใดเอ่ยเถียง

        ดวงตาข้าเริ่มร้อน.. น้ำใส ๆ มันจวนเจียนจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ

        แต่ข้าจะไม่ร้อง..

        ข้าจะไม่เสียน้ำตาให้ใครเห็นอีก

        โดยเฉพาะต่อหน้าท่านแม่

        “ข้าตัดสินใจผิดจริง ๆ ที่หมั่นหมายเจ้ากับมันเอาไว้..

        ดูเหมือนพบหม่าเหวินในครานี้..”

        ท่านแม่กะพริบตาช้า ๆ เหมือนกำลังกลืนคำพูดอะไรบางอย่างลงคอ..

        มือของนางยกขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่แตะต้องสิ่งใด..

        ริมฝีปากขยับเร็วขึ้น น้ำเสียงของนางสั่นน้อย ๆ อย่างคนพยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ขาดผึ

        ดวงตาคู่นั้นจ้องมาที่ข้าราวกับต้องการให้ข้ายอมรับตามแต่โดยดี

        “..ข้าคงต้องคุยเรื่องยกเลิกการหมะ--!”

        “ซากิลูกพ่อ..”

        ท่านแม่กล่าวความไม่ทันจบ เสียงใหม่ก็ได้พูดแทรกผ่านอากาศเย็นเฉียบราวกับลมหายใจแรกในฤดูหนาว

        ไม่ได้ดังหรือเด็ดขาดอะไรเลยด้วยซ้ำ..

        แต่เพียงแค่ได้ยิน ข้าก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะหล่นวูบลงมาอยู่ตรงมือ

        เสียงนั้นเป็นเสียงที่แค่ได้ยิน..

        ก็ทำให้ข้ารู้ว่า..

        ถ้าจะร้องไห้ออกมา.. ก็ร้องได้เลย ไม่มีใครว่า ไม่มีใครห้าม

        พร้อมกับประตูที่อ้าออก

        คนผู้มาใหม่คือบุรุษวัยกลางคน รูปร่างสูงโปร่งแต่ทรงอำนาจ

        ดวงตาของเขาทอแววเฉียบขาดแต่เปี่ยมด้วยอุ่นไอ

        เขาคือ อุสางิ คิริ หรือชื่อเดิม มินามิ คิริ

        ผู้เป็นบิดาของข้า

        ข้าจำได้เสมอว่าเมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้อง..

        ไม่ว่าอุณหภูมิจะเย็นยะเยือกแค่ไหน..

        มันก็มักอุ่นขึ้นในใจของข้าอย่างประหลาด

        ท่านพ่อมองไปรอบห้องครู่หนึ่ง สีหน้าของเขานิ่งอย่างคนที่ชินกับปราณเย็นเฉียบของข้าเสียเต็มประดา

        แต่ข้าเห็นจากแววตาเขา.. เขารู้ว่ามันไม่ใช่ความเย็นธรรมดา

        เขาไม่พูดอะไรสักคำ แค่เดินเข้ามาใกล้ ใช้มือใหญ่นั่นแตะแผ่นไหล่ข้าเบา ๆ อย่างที่เขามักทำเสมอเวลาไม่รู้จะพูดคำไหนให้ลูกสาวที่ดื้ออย่างข้าเข้าใจ

        “ฮ่า..ฮ่า

        ลูกสาวของพ่อนี่ทั้งเก่งทั้งสวยจริง ๆ

        สิบแปดปีสัมผัสสรรพวิถีรึ

        เก่งมาก..เก่งมาก”

        มือของท่านพ่อที่วางนิ่งอยู่บนไหล่ข้าค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาโอบเอาไว้เต็มแรง

        มันไม่แน่นเกินไป..

        แต่ก็มั่นคงพอจะบอกว่า เขาอยู่ตรงนี้..

        ข้าง ๆ ข้าเสมอ

        ดวงท่านตาพ่อเหลือบมองท่านแม่ชั่ววูบหนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะขยับเหมือนคนที่คิดอะไรซับซ้อนอยู่ในใจ

        ข้ารู้ดี..

        ท่านพ่อกำลังจะพาข้าหนี

        “เจ้าคงไม่ได้คุยธุระกับลูกอยู่ใช่หรือไม่ ดี ๆ เช่นนั้นข้าขอพาลูกไปเดินเล่นในเมืองสักหน่อย

        กว่าจะฝึกมาถึงระดับนี้ได้คงเพียรพยายามมากพอสมควร

        ปะ..ลูกรัก..ไปเที่ยวกับพ่อหน่อย

        ในเมืองน่าจะมีสายไหมที่ลูกชอบขายอยู่”

        ท่านพ่อเอ่ยจบประโยคแล้วยกมือมาผลักแผ่นหลังข้าเบา ๆ อย่างกับรู้ว่าถ้ายืนนิ่งอยู่อีกวินาทีเดียว..

        น้ำตามันจะหลุดออกมาเสียก่อน

        เขาไม่เหลียวแลสายตาเฉียบคมของท่านแม่ที่จ้องมาดุจมีดสั้น

        ไม่แม้แต่จะแสดงท่าทีสะทกสะท้านต่อริมฝีปากของนางที่กำลังจะขยับพูด

        ข้ารู้เลยว่าท่านพ่อไม่ได้แค่พาข้าออกไปเดินเล่น..

        เขากำลังฉุดข้าออกจากพายุที่พร้อมซัดใส่ได้ทุกเมื่อ

        พ่อพาข้าเดินออกจากเรือนอย่างไม่พูดไม่จา จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่ดังตามมา เขาจึงชะงัก ก่อนหันไปเหลือบตามองเหล่าคนติดตามด้านหลังอย่างราบเรียบ

        “ไม่ต้องตามพวกข้ามา.. ข้าอยากมีเวลาส่วนตัวกับลูกสาวของข้า”

        ปกติเขาจะยิ้มอยู่เสมอ แม้ตอนสั่งงานก็ยังมีมุมปากกระตุกขึ้น

        แต่ในนาทีนั้น..

        ท่านพ่อของข้าดูเคร่งขรึมอย่างกับเป็นอีกคนไปแล้ว

        ดวงตานิ่งสนิทจนคนมองต้องหลบ ไม่ใช่แค่คำพูดของเขาที่สั่ง..

        แต่เป็นอำนาจในน้ำเสียงที่ทำให้ไม่มีใครกล้าก้าวตาม

        “ตะ..แต่นายท่าน..”

        “นี่คือคำสั่ง!”

        ท่านพ่อสวนคำออกไปเสียงดังฟังชัด ไม่แม้แต่จะปล่อยให้นามิได้เอ่ยข้อโต้แย้งให้จบ

        น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบจนข้ารู้สึกเหมือนลมปราณของตัวเองยังเย็นน้อยไปถนัดใจ

        นามิถึงกับสะดุ้ง..! หุบปากฉับราวกับลิ้นแข็งไปทันที

        แล้วก็ไม่มีใครกล้าก้าวตามมาอีกแม้แต่ครึ่งก้าว

        ข้ารู้..

        เวลาท่านพ่อจริงจัง..

        ก็ไม่มีใครต้านทานได้..

        ไม่เว้นแม้แต่ท่านแม่ของข้า

        เดินมาได้ครู่ใหญ่ ในที่สุดข้าก็ได้อยู่กับพ่อตามลำพังสักที..

        และทันทีที่ไม่มีใครเห็น..

        น้ำใส ๆ ที่พยายามกลั้นมานานก็ไหลลงมาเอง

        ท่านพ่อชะงักฝีเท้า..

        ก่อนจะย่อตัวลงมาให้ระดับสายตาเท่ากันกับข้า

        นิ้วโป้งของเขาอุ่นเสมอ.. และตอนนี้มันกำลังเช็ดหยดน้ำตาที่เผลอปล่อยให้ไหลออกไปอย่างแผ่วเบา

        “ดูสิองค์หญิงน้อยของพ่อ.. ตอนร้องไห้ยังสวยเลย..”

        น้ำเสียงที่เคยเอาไว้หยอกข้าตอนเล็ก ๆ กลับมาอีกครั้ง

        มันอาจจะดูขี้เล่น..

        แต่ข้าได้ยินชัดเลยว่าในทุกคำที่ท่านพ่อพูด..

        มันเต็มไปด้วยความห่วงใยจนใจสุดจะอบอุ่น

        “ลูกไม่เข้าใจ..

        เหตุใดท่านแม่ถึงเอาแต่คัดค้านเรื่องของลูกกับพี่เฟย...”

        คำพูดมันหลุดออกไปเอง โดยไม่ต้องผ่านการกลั่นกรอง

        ข้ารู้ว่ามันฟังดูเหมือนบ่นเหมือนอ้อน แต่ในเวลานั้นข้าไม่สนอะไรอีกแล้ว

        มันอึดอัดเกินจะเก็บไว้เงียบ ๆ ในใจ

        เสียงของข้าแผ่วเบาเหมือนคนหมดแรง แม้จะพยายามข่มอารมณ์ไว้แค่ไหน น้ำเสียงก็ยังสั่นสะท้อนความเสียใจที่ไม่อาจปิดบังได้

        “แม่เขาก็เป็นห่วงลูกนั้นเท่านั้นแล..

        ลูกรู้หรือไม่..

        ในตอนที่แม่ของลูกรู้เรื่องที่เจ้าลูกเขยพูดกับลูกในวันสอบเข้าสำนัก..

        แม่เขาแทบจะนั่งเนาปราณตามไปถลกหนังของไอ้เจ้าลูกเขยเสียวันนั้นเลย

        แต่ดีนะ..

        พ่อแอบขโมยศิลาเต็มจันทร์ (เชื้อเพลิงของเนาปราณ) ออกมาได้ก่อน”

        ท่านพ่อหยุดมือที่เช็ดน้ำตาข้า ก่อนปลายนิ้วจะเปลี่ยนทิศขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของข้าเบา ๆ

        เหมือนเมื่อก่อนตอนข้าแกล้งทำเป็นป่วยเพราะไม่อยากไปเรียนวิชาการปกครอง

        พ่อยังเหมือนเดิมเสมอ..

        ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ลูบหัวอย่างนั้นก็พอให้รู้สึกว่า ข้ายังมีที่ให้พิงอยู่

        “ไม่ต้องห่วงนะองค์หญิงน้อยของพ่อ..

        เรื่องแม่ของลูก.. พ่อจะคุยให้เอง

        ลูกก็รู้.. ว่าแม่ฟังที่พ่ออยู่แล้ว

        เชื่อพ่อสิ..”

        กล่าวถึงตรงนี้ ท่านพ่อก็ได้ดึงข้าเข้าไปกอด

        “ส่วนเรื่องของเจ้าลูกเขย..

        ลูกไม่ต้องกลัว..

        อะไรที่ลูกอยากได้..

        พ่อคนนี้จะนำมามอบให้แก่เจ้าเอง..”

        คำพูดของท่านพ่อก็ยังเป็นแบบเดิมเสมอ..

        ง่ายดาย ราบรื่น และมั่นใจราวกับไม่มีอะไรในโลกที่พ่อจะให้ข้าไม่ได้

        ข้าไม่ได้คิดหรอกว่าตัวเองอ่อนแอ..

        แต่บางที..

        มันก็ง่ายเกินไป ที่จะเคยชินกับการมีใครบางคนปัดปัญหาให้แทน

        ตั้งแต่เด็ก..

        ข้าก็แค่ยื่นมือ..

        ท่านพ่อก็จะหาทุกสิ่งที่ข้าต้องการมากองไว้ตรงหน้า

        เช่นสัญญาหมั่นหมายระหว่างข้ากับพี่เฟย..