หลังเหตุการณ์น้ำชาพิษ์
ทั้งวังยังคงเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ
บางคนกลัว
บางคนหวังให้องค์ชายเป็ “ผู้ถูกเลือก” จริง
บางคน… กำลังรอเขาตาย
แต่ซูอินกลับคิดอีกเื่อยู่เพียงอย่างเดียว
องค์ชายกำลังตกอยู่ในอันตรายทุกทิศทาง
เธอต้องปกป้องเขาไม่ว่าจะอย่างไร
ซูอินเดินตามองค์ชายที่กำลังกลับตำหนัก
แต่งานนี้… เธอ “เดินเร็วเกินไป”
เลยชนหลังเขาเต็ม ๆ
ปั๊ก!
องค์ชายหันกลับมาช้า ๆ
คิ้วสวยขมวดนิด ๆ
แต่ริมฝีปากกลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“ซูอิน… เ้ากำลังไล่ตามข้าหรือ?”
เธอหน้าแดง
รีบบ่นเพื่อกลบอาย
“ก็ท่านเดินช้าเองเพคะ! ข้าก็แค่—ก็แค่…”
“แค่ห่วงข้าสินะ”
“มะ…ไม่ใช่!”
(แต่หัวใจเธอะโว่า “ใช่!” ดังมาก)
เขาหัวเราะเบา
เสียงทุ้มอ่อนจนเธอใจละลายอีกหนึ่งรอบ
ทันใดนั้น
ลมเย็นพัดผ่าน
ดอกเหมยปลิวว่อนเหมือนหิมะสีชมพู
ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
แสงสีทองบางอย่างลอยเหนือฟ้า
เหมือนประกายจากมงกุฎของเทพเซียน
มันหมุนช้า ๆ
เหมือนกำลังหา “เ้าของ”
ซูอินตะลึง
หัวใจเต้นผิดจังหวะ
“ขนนก…? นั่นมัน…”
ไม่ใช่ขนไก่
ไม่ใช่ขนนกธรรมดา
แต่มันส่องแสงอุ่น
เหมือนแสงไฟ์
องค์ชายฉีอวิ้นดึงตัวซูอินเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ
ล้อมแขนรอบไหล่เธอ
เพื่อกันเธอจากสิ่งใดก็ตามที่กำลังลงมา
และทันทีที่ขนนกตกลงสู่พื้น—ดินใต้พื้นก็ “สั่นะเื”
ขนนกทองนั้น
พุ่งลงมาด้วยความเร็วราวกับเลือกเป้าหมาย
ทุกคนที่อยู่แถวนั้นใวิ่งหนี
แม้แต่นางกำนัลก็ร้องเสียงหลง
“์ประทานวัตถุ์ลงมาแล้ว!”
“มันจะเลือกใคร!”
“หรือจะเลือกองค์ชาย?!”
ซูอินกลืนน้ำลาย
เหงื่อซึมมือ
เธอรู้ดี—ขนนกทองในตำนานคือสัญลักษณ์ของ “ผู้ถูกเลือกจาก์”
และมันกำลังพุ่งตรงมาทาง—
ซูอิน
เธอใจนยืนไม่ไหว
“ม…ไม่นะ ข้าทำอะไรผิดอีกแล้ว!”
องค์ชายฉีอวิ้นรีบดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
ท่ามกลางสายตาทุกคน
“ข้าอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัว”
ทั้งคู่ยืนแนบกัน
เหมือนคู่รักลับในวังที่์อุ้มชู
ขนนกทองหมุนช้า ๆ เหนือศีรษะทั้งคู่
เหมือนลังเลว่าจะเลือกใคร
แต่แล้ว—
ฟึ่บ!
มันพุ่งลงสู่…
หัวองค์ชายฉีอวิ้น
แต่กระเด้งออก—
เหมือน “ปฏิเสธ”
ทุกคนช็อก
ทหารกระซิบ
“์ไม่เลือกองค์ชาย?”
องค์ชายหน้าเรียบนิ่ง
แต่ดวงตาเจ็บแวบหนึ่ง
ขนนกหมุนอีกรอบ
แล้ว—
ฟึ่บ!
ตกลงกลางศีรษะซูอินอย่างแม่นยำ
เธอร้อง “เอ๊ะ!”
เหมือนถูกนกตีหัว
แสงทองพวยพุ่ง
แผ่รอบตัวเธอราวกับวงแสงของเทพธิดา
ท่ามกลางเสียงทั้งวัง
ที่ะโออกมาพร้อมกัน
“นางคือผู้ถูกเลือก! นางคือผู้สืบชะตา!”
“นางหญิงธรรมดา? เป็ไปไม่ได้!”
ซูอินยืนอึ้ง
หัวใจเต้นรัว
พึมพำออกมาช้า ๆ
“ทำไมมันต้องตกลงมาที่หัวข้าเนี่ยยย…”
องค์ชายหลุดหัวเราะ
ก่อนจะจับไหล่เธอไว้แน่นอย่างปกป้อง
“เพราะเ้าคือคนที่์เลือก… ซูอิน”
จู่ ๆ ขนนกทองสลายเป็ฝุ่นแสง
ลอยเข้าลำแขนซูอินเหมือนหมึก์
ทิ้งเป็รอยสัญลักษณ์รูปดวงดาวทั้งเจ็ด
ประทับบนผิวเธอ
ซูอินอ้าปากค้าง
ร้องออกมา
“นี่มัน…รอยสัก์ไม่ใช่เรอะ! ข้าไม่เอา!”
องค์ชายมองรอยนั้น
ยิ้มด้วยสายตาที่แ่อ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่
“เ้ากลายเป็คนสำคัญที่สุดในวังนี้แล้ว”
ซูอินสั่น
เพราะรู้ดีว่าความสำคัญ…
นำมาซึ่งอันตราย
แต่สิ่งที่ทำให้เธอ “สั่นที่สุด”
คือมือองค์ชายที่ลูบแขนเธอ
สายตาเขาคม
อ่อน
และอบอุ่นจนเธอแทบทรุด
“ไม่ต้องกลัว…
ตราบใดที่ข้าอยู่ข้างเ้า”
แสงลาง ๆ
เผยเงาของใครบางคน
ที่มองทั้งคู่ด้วยสายตาอิจฉาและโกรธจัด
เสียงกระซิบลอดออกมา
“…นางไม่ควรเป็ผู้ถูกเลือก
นางต้องตาย
ก่อนที่์จะผูกชะตาเสร็จสมบูรณ์…”
ซูอินไม่รู้เลย
ว่าเธอเพิ่งได้รับ “พลัง์” ที่จะปลุกสิ่งในร่างเธอ
ให้กลายเป็ “คู่ชะตา” ขององค์ชายในาเทพเซียนที่กำลังเริ่มขึ้น
องค์ชายจับหลังมือซูอิน
ยกขึ้นจูบดั่งประกาศต่อฟ้าว่า “นางเป็ของข้า”
ท่ามกลางสายตาทั้งวังที่อ้าปากค้าง
ซูอินหน้าแดงที่สุดในชีวิต
ขาสั่นจนยืนแทบไม่อยู่
เขาพูดเบา ๆ
เสียงแ่แต่ชัดเจนจนทั้งหัวใจเธอสั่นะเื
“เมื่อ์เลือกเ้า…
ข้าเองก็เลือกเ้าเหมือนกัน”
—จบบทที่ 15—