ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         อี้เฉินยกยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งว่าพบเจอสิ่งที่ตามหา กายาค่อยๆ ลอยเหนือช่องเขาถ้ำ ขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงอย่างไม่หวาดเกรง เผชิญหน้า กับ มหันตะสายฟ้า ในตำนาน อย่างห้าวหาญ ไม่มีแม้ความลังเลใจแม้เพียงนิด ครั้นเห็นสระสายฟ้า ใจกลางท้องฟ้าสูงก่อร่างขึ้นมา พร้อมกับหมู่เมฆที่มืดครึ้มขมุกขมัว ราวกับว่า กำลังจะมีหายนะใหญ่ตกลงมาจากฝากฟ้า
 

         เมี่ยนจือ ที่เห็นภาพสายฟ้าสีแดงแลบแปลบปลาบ นางตั้งท่ายืนคุ้มกัน อี้เฉินในทันที ช่วงเวลาที่อี้เฉินข้ามผ่าน มหันตะสายฟ้าเสร็จสิ้น ยามนั้นจะเป็นช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดของอี้เฉิน นางจึงไม่มีความประมาทอีกต่อไปในยามนี้

        ฉับพลันที่อี้เฉินกลางแขนออกกว้าง สายฟ้าขนาดใหญ่หลายสิบจั้งก็พุ่งถาโถมเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ยาวนานไม่ขาดสาย ทว่าสายฟ้านั้นกลับไม่ใช่สายฟ้าสีแดงฉานปกติทั่วไป มันก่อรูปร่างเป็นมังกรสายฟ้า บินรอบสระสายฟ้า ตกใส่อี้เฉินราวกับเป็นห่าฝน พุ่งลงมาราวกับงูอสรพิษที่เลื้อยพัน ทั้งปราดเปรียว และเกรี้ยวกราด เต็มไปด้วยพลังทำลายที่น่าคร้ามเกรง ส่งเสียง เปรี้ยง! ครืน! ดังออกมาไม่ขาดสาย

        กายาอี้เฉิน ได้รับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ผิวกายหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นๆ ทว่าแววตาของเขากับเรียบนิ่ง เมื่อสัมผัสได้ถึงกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ที่ถูกกระตุ้น ค่อยๆ เดินสืบเท้าขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง อย่างไม่หวาดเกรงต่อความตาย แม้แต่กายา ยังไม่ได้สำแดงการป้องกันออกมา จนทำให้เมี่ยนจือที่เห็นต้องเม้มริมฝีปากไว้แน่นตะโกนออกไป "เหตุใดเจ้าไม่ป้องกันอี้เฉิน หรือเจ้าอยากจะตายนัก?"

        อี้เฉินที่ก้าวฝีเท้าขึ้นไปหาสระสายฟ้า ราวกับเป็นการก้าวย่างสามขุมเข้าไปอย่างไม่มีหวาดหวั่น ส่งให้เลือดภายในร่างเริ่มที่จะหลั่งไหล ตามรอยปริแตกจากสายฟ้า อาภรณ์ขาดลุ่ย เต็มไปด้วยเลือด สาดกระเซ็นออกมาอาบย้อมผืนฟ้า ทว่าเมื่ออี้เฉินรับรู้ว่า มหันตะสายฟ้ากระตุ้น กระดูกศักดิ์สิทธิ์ของเขาให้ถือกำเนิดเกิดใหม่ เขาจึงยืนรับมันอย่างไม่ลังเล

        แม้ ริมฝีปากอี้เฉิน จะกระอักเลือดออกมาไม่หยุด จากพลังทำลายล้างอันน่าพรั่นพรึง คำรามร้อง "อ๊ากๆๆๆ"ออกมายาวนานดังก้อง ด้วยความเจ็บปวดก็ตาม แต่เมื่อกลางหน้าอกอี้เฉินส่องแสงศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาพร่างพราว มันก็ทำให้เขายกยิ้ม สืบเท้าก้าวเดินออกไปได้อีกครา

        เมี่ยนจือที่สัมผัสได้ถึงบางอย่างกำลังจะถือกำเนิด เกิดภายในร่างอี้เฉิน นางเบิกตาออกกว้างอ้าปากค้างแล้วในยามนี้ "เจ้ามีกระดูกศักดิ์สิทธิ์ นั้นจริงๆ หรืออี้เฉิน ข้าไม่คิดไอ้เด็กที่ข้าพบเจอในวันวาน ไม่มีค่าอะไร จะเติบโตมาได้ไกลมากถึงเพียงนี้" เมี่ยนจือนางเริ่มที่จะประหวั่นพรั่นพรึงเสียแล้ว 'หากอี้เฉินไม่ตายตกจาก มหันตะสายฟ้า เกรงว่า นางได้อยู่ภายใต้ร่มเงาบุรุษหนุ่มผู้นี้เป็นแน่ ในใจลึกๆ นางจึงไม่ยินยอมในข้อนี้เสียเท่าใดนัก เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่นางยิ่งใหญ่ ภายในดินแดนเบื้องล่าง ยืนเหนือผู้คนนับล้าน'

       อี้เฉินครั้นเห็นสุดสายปรายตาอีกไม่กี่ก้าว เขาก็จะถึงสระสายฟ้า ทว่าด้านบนท้องฟ้ามหันตะสายฟ้า เองก็เริ่มบ้าคลั่งขึ้นมาเช่นกัน หมายมั่นจะลบล้างอี้เฉินออกให้ได้ เสียงแค่นคำรามสายฟ้าจึงดังออกมาก้อง9ชั้นฟ้า ดังออกมากึกก้องยาวนาน ส่งกลุ่มเมฆที่ขมุกขมัวดำมืด แตกกระจัดกระจายออกไปทั่วทิศในฉับพลัน

        เผยให้เห็น ด้านบนชั้นฟ้าสูง ที่เต็มไปด้วยมังกรสีแดงฉานนับหมื่น เลื้อยพันแยกเขี้ยวคำราม ออกมาเสียงดังกู่ก้อง ประหนึ่งเป็นถ้ำบึงมังกร ส่องสว่างทั่วท้องฟ้าจนแดงฉาน ช่างเป็นภาพที่น่าพรั่นพรึง ส่งให้หมู่ชนที่เฝ้ามองดู หัวใจสั่นสะท้าน หลายๆ คนต่างก็หรี่ตาครุ่นคิดไปไกล ถึงสถานที่นั้นมีผู้เยี่ยมยุทธ์ผู้ใดอยู่กันแน่

****

      ด้านทิศทาง เผ่ามังกรทอง ภายในจวนหลังใหญ่ขององค์หญิงอิงวา นางที่นั่งริมหน้าต่าง มองภาพ มหันตะสายฟ้าของอี้เฉิน พร้อมกับผู้ติดตามของนางในยามนี้ กล่าวพูดออกมาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยเล็กๆ "ช่วงนี้4เผ่าพันธุ์บรรพกาลวุ่นวายไม่น้อยเลยนะ เล่งซุน"ครั้นนางเอ่ยพูดเสร็จสิ้น ฝ่ามือของนางก็หยิบป้ายหยกเลือดอันใหม่ ของนางขึ้นมามอง

      ก่อนเล่งซุน จะพยักหน้า ไต่ถามองค์หญิงอิงวา ครั้นเห็นในมือของนางถือป้ายหยกใหม่ของนาง ไว้ในมือจนแน่น "ท่านคิดว่า จะเป็นเขาคนนั้น กำลังจะข้ามผ่าน มหันตะสายฟ้าในตำนาน ที่พวกเรากำลังดูชม เช่นนั้นหรือ?"

"อืมๆ บางทีข้าอาจจะเดาผิดก็เป็นได้"

****

       อี้เฉินที่กายาแตกร้าวเลือดหลั่งไหลออกมาไม่หยุด เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม ไม่มีชิ้นดี ทว่าแววตากับแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอย่างไม่มีเสื่อมคลาย แม้ว่าจะหม่นแสงไปไม่น้อยก็ตาม แต่เมื่ออี้เฉินเห็น มหันตะสายฟ้าที่บ้าคลั่งประหนึ่งตั้งท่าจะประหัตประหารฆ่า ลงทัณฑ์เขา

        อี้เฉินหรี่ตาหดแคบ ชี้นิ้วออกไปด้านบนท้องฟ้า วิชาดัชนีตัดฟ้า ถูกเขาสำแดงวิชาออกมาในทันที ปลายนิ้วมือปล่อยลำแสงสีแดงยืดยาวออกไปทันใด ก่อนจะถูกอี้เฉิน หวดฟาดใส่มังกรสายฟ้านับหมื่น "จงผ่าแยก ดัชนีตัดฟ้า"

        ในพริบตา มังกรที่แหวกว่ายตกลงมาเป็นห่าฝน ราวกับหยาดพิรุณ ก็ถูกอี้เฉิน หวดฟาดวิชาเข้าใส่ ประหนึ่งว่าเป็นหนึ่งกระบี่สังหาร เสียง"ตู้ม"ดังออกมาก้อง ชั้นฟ้าสั่นไหวไม่หยุด จากเศษปราณพลังที่กระจัดกระจาย ส่งร่างมังกรสายฟ้าร่างสีแดงฉาน ขาดสะบั้นนับพัน ในพริบตาส่งเลือดหลั่งไหล ออกมาแต่งแต้มท้องนภาร้องคำรามกู่ก้องด้วยความเจ็บแค้น

        ครั้นพวกมันมองเห็น อี้เฉินสืบเท้าเข้าไปนั่งดูดซับสระสายฟ้า ก่อร่างกระดูกศักดิ์สิทธิ์ในกายขึ้นมาใหม่อีกครา จากการดูดซับกลืนกินน้ำสายฟ้าบริสุทธิ์จากสระสายฟ้าในตำนาน

         เสียงฟ้าร้องคำรามดังออกมา เปรี้ยง! ปัง! ปัง! ปัง! ประหนึ่งความเกรี้ยวกราดที่ถูกปลดปล่อย อย่างไรมันก็ไม่ยินยอมให้อี้เฉิน รอดพ้น มหันตะสายฟ้านี้ของมันไปได้ คิดจะลบล้างอี้เฉินออกจากฟ้าดิน ประหนึ่งว่าอี้เฉินเป็นสิ่งแปลกแยก

        ครั้นเมื่อสายฟ้าทั้งหมดรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ก่อเป็นร่างมังกรตัวใหญ่ปกคลุมทั่ว 3ส่วนของบึงน้ำที่มืดมิด อี้เฉินถึงกับหนังตากระตุกน้อยๆ แม้แต่คนอื่นๆ ที่อยู่ห่างไกลเห็นร่างมังกรไหวๆ ด้านบนท้องฟ้าสูง ยังประหวั่นพรั่นพรึง

        ทว่าอี้เฉินยามนี้เขาไม่มีที่ให้ถอยอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ ที่กระดูกศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่นหลังกำลังจะถือกำเนิดขึ้น เลือดภายในกายที่เดือดพล่านอย่างรุนแรง สำแดงวิถีอาชูร่า พร้อมกับดวงตาสีแดงฉาน ปรากฏความโหดร้ายขึ้นมาในพริบตา ก่อนจะเอื้อมฝ่ามือออกไปด้านหน้า วงแหวนขนาดใหญ่สีแดงหมุนวนเร็วจี๋ พร้อมกับกลุ่มควันที่ขมุกขมัว ส่งวิชาชั้นฟ้า อย่างฝ่ามือผนึกโลหิตออกไปตีโต้ ในทันใด

        ปราณพลังกว่า8ส่วนอี้เฉิน ถูกสูบกลืนออกไปใช้อย่างบ้าคลั่ง แม้แต่10ประตูวิถียังถูกสำแดงออกมาหมายมั่นจะยับยั้ง สายฟ้าขนาดใหญ่หลายร้อยจั้ง ไม่ให้ตกหล่นลงมา ฝ่ามือสีแดงที่ราวกับจะบดบังแสงจันทรา พุ่งปาดเข้าปะทะร่างสายฟ้ามังกรอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงปังดังออกมาก้อง9ชั้นฟ้า มิติแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

        การปะทะวัดพลังกันอยู่หลายลมหายใจ ก่อนฝ่ามืออี้เฉินที่ใช้ควบคุม วิชาฝ่ามือผนึกโลหิต จะเกิดรอยแตกร้าวลุกลาม ทว่ากระดูกศักดิ์สิทธิ์ที่ถือกำเนิดใหม่กลับขับเคลื่อนอย่างรวดเร็ว ส่งปราณพลังสอดประสานไปกับการโจมตีของอี้เฉิน

        ทำให้อี้เฉินยันสายฟ้าที่จะพุ่งลงมาไว้ได้ เมี่ยนจือที่อยู่ใกล้เห็นภาพนั้นตัวนางถึงกับเบิกตาออกกว้าง แม้ว่าแขนอี้เฉินจะมีเลือดหลั่งไหลออกมาไม่หยุด แต่เขาก็สามารถยันการโจมตีของมหันตะสายฟ้าไว้ได้

        แต่สิ่งที่หลายๆ คนไม่คาดคิด เมื่ออี้เฉินกลายเป็นเทพสวรรค์ที่แท้จริงสำเร็จ ฤทธิรณ ของเขาจะพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ส่งเสียงกล้ามเนื้อ เปรี๊ยะ! ปะ! ออกมาดังลั่น เขาไม่รอช้ากำฝ่ามือเข้าหา มังกรตัวเขื่องที่อยู่บนท้องฟ้าในทันใด ฝ่ามือผนึกโลหิตบีบรัด ลำตัวมังกรสายฟ้าไว้แน่นในพริบตา แรงบีบถูกส่งออกไปในทันที ทำให้เศษปราณพลัง แตกกระจัดกระจาย ออกไปทั่วทิศเกิดเสียง ตู้มดังออกมาก้อง9ชั้นฟ้า ในหนึ่งฝ่ามือของอี้เฉิน

        "จบสิ้นแล้วสินะ" อี้เฉินกล่าวพร้อมผ่อนลมหายใจออกมายาว ทว่าแรงระเบิดนั้นทำให้เขาเจ็บแสบผิวหนัง มีเลือดไหลนองไม่น้อย ก่อนที่จะรีบดูดซับสายฟ้าบริสุทธิ์ เข้าไปภายในร่างกายโดยเร็ว ก่อนที่สระสายฟ้าจะหายไป ..ช่วงเวลาที่อี้เฉินดูดซับสายฟ้าบริสุทธิ์ เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา เมื่อตรวจดู กระดูกศักดิ์สิทธิ์ที่ถือกำเนิดเกิดใหม่