[จบ] ระบบเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์

ฮือฮา….

คนในหอประชุมทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้จะได้ยินข่าวลือมาบ้างแต่พวกเขาก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

ดนัยพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษทุกคนจึงฟังรู้เรื่ิองกันหมด แต่เพื่อความสะดวกดนัยจึงได้สั่งให้คนของเขาเตรียมของสุดพิเศษไว้ให้แล้ว

“เพื่อความสะดวกในการสื่อสาร ผมจะขอแจกของสิ่งหนึ่งให้ทุกคนนำไปใช้กัน”

คนชุดดำจำนวนมากปรากฎตัวขึ้นรอบๆห้องก่อนจะถือกล่องใบใหญ่แห่งหนึ่งเข้ามาหาทุกคนและนำของในนั้นออกมาแจกจ่าย

“มันคือเครื่องแปลภาษาแบบไร้สาย ขอให้พวกคุณทุกคนใส่ใว้ที่หูทั้งสองข้างด้วย”

ทุกคนที่ได้ยินก็รีบนำมันมาใส่ทันทีก่อนจะรอฟังคำพูดของคนอื่นๆเพื่อรอดูว่ามันสามารถแปลได้จริงรึไม่

“ในเมื่อทุกคนพร้อมแล้วผมก็จะขอเอ่ยอีกครั้ง ผม ดนัย ภัทรภพ เป็นประธานบริษัท Nebula Technology ที่พวกคุณจะเข้ามาทำงาน”

“รายละเอียดต่างๆทุกคนคงทราบจากแบบฟอร์มก่อนจะสมัครงานเข้ามาแล้วดังนั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลย สิ่งที่ประกาศในเว็บนั้นมีแค่เงินเดือนเท่านั้นแต่สวัสดิการของบริษัทพวกคุณสามารถเข้าไปดูได้ด้วยบัญชีของพนักงาน

พวกคุณแต่ละคนคงจะได้เรียนรู้เรื่องต่างๆกันมาแล้วจากการฝึกอบรมดังนั้นเราจะเริ่มงานกันในวันพรุ่งนี้และแต่ละคนก็ถูกมอบตำแหน่งงานไว้ให้แล้ว”

“ส่วนเรื่องหลังจากนี้หากอยากรู้อะไรสามารถถามคนกลุ่มนั้นได้เลย”ดนัยผายมือไปยังกลุ่มคนที่สวมชุดสูทดำ

เมื่อกล่าวอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินกลับออกไปและให้พนักงานของที่นี่ปรับตัวกันก่อนสักวันสองวันจากนั้นจึงจะเริ่มโยนงานของจริงไปให้พวกเขา

……………

2 วันผ่านไป

พนักงานใหม่ที่เข้าทำงานส่วนมากเริ่มปรับตัวกันได้แล้ว แต่ที่พักผ่อนสำหรับพวกเขาที่ดนัยสร้างไว้ให้ตอนนี้ยังว่างอยู่เพราะยังไม่มีใครกล้าใช้

ส่วนใหญ่ทุกคนจะทำงานกันอย่างขยันขันแข็งกันอยู่แม้จะแทบไม่มีอะไรให้ทำก็ตาม ที่ต้องทำก็มีแค่ดูแลเว็บเพจหรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับเกม

และในวันนี้ดนัยก็เข้ามาในบริษัทเพื่อที่จะเริ่มงานแรกแล้ว

ชั้นที่ 59 ห้องประชุมใหญ่

หัวหน้างานสายต่างๆได้มารวมตัวกันที่นี่แล้วโดยมีทีมแรกของดนัยทั้ง 11 คนมาด้วย

“วันนี้ผมจะเริ่มมอบหมายสิ่งที่ต้องการให้ทุกคนได้รับรู้กัน…ขอให้ทุกคนตั้งใจฟังและเรียนรู้มันให้ดีด้วยล่ะ”ดนัยหันไปหาซินหรานก่อนที่เธอจะปิดผ้าม่านทั้งหมดในห้อง

ดนัยนำวัตถุกลมแบนออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองก่อนจะวางไว้บนโต๊ะ สักพักหนึ่งมันก็เรืองแสงสีฟ้าออกมา

ดนัยนำถุงมือสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้ออีกครั้งและสวมมันก่อนที่สักพักวัตถุกลมแบนตรงหน้าจะปรากฏหน้าจอสีฟ้าขึ้นมาทั่วทั้งโต๊ะ

“โฮโลแกรม!!!….ท่านประธานสามารถทำมันขึ้นมาได้แล้วหรอครับ”เก่ออี้หลางอุทานขึ้นมา

คนอื่นๆที่เห็นก็ตกใจเหมือนกันจะมีแต่เพียงทีมหลักเท่านั้นที่ไม่ได้แปลกใจมากนักเพราะพวกเขาเห็นของที่เจ๋งกว่านี้มาแล้ว

“มันเป็นแบบทำมือน่ะ ตอนนี้มีแค่ชิ้นเดียวและยังไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไหร่”

ภาพมันมีขยับไปมาไม่มั่นคงและยังไม่มีความสมจริงมากพอสำหรับดนัย แต่สำหรับคนอื่นๆแล้วสิ่งนี้ถือว่าเป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ

“งานแรกของเราคือการผลิตโทรศัพท์ที่สามารถสัมผัสหน้าจอในการออกคำสั่งได้”ดนัยโยนภาพของมันไปให้แต่ละคนดูพร้อมข้อมูลเล็กน้อย

“เราจะใช้งานระบบปฏิบัติการแบบใหม่ในการควบคุมการทำงานของมัน…ฉันเรียกเจ้าสิ่งนี้ว่าสมาร์ตโฟน”

ไฟล์รูปภาพและข้อมูลกระจายออกมากลายเป็นลูกเล่นและสิ่งต่างๆที่มันสามารถทำได้กลางอากาศให้คนทั้งห้องเห็นได้ชัด

“มันเป็นอะไรที่สุดยอดมากเลยครับท่านประธาน”เก่ออี้หลางผู้ชื่นชอบเทคโนโลยีกล่าวด้วยความตื่นเต้นขณะมองดูข้อมูลของมัน

“ผมจะให้ทีมซอฟต์แวร์เอนจิเนียเป็นคนจัดการเรื่องระบบปฏิบัติการของมันนะครับ โดยจะมีผู้เชี่ยวชาญมาร่วมงานกับเราด้วย โดยจะแบ่งออกเป็นสองส่วน….

ส่วนแรกจะเป็นระบบที่ผมเรียกมันว่า Android จะใช้เป็นระบบปฏิบัติการที่ใช้สำหรับสมาร์ตโฟนรุ่นทั่วไปและเราจะขายลิขสิทธิ์ในการใช้มันให้แก่เจ้าอื่นๆด้วย

ส่วนระบบที่สองจะเป็นระบบหลักของเรามันเป็นการปฏิบัติการแบบ OS ซึ่งจะมีความเสถียรมากกว่า โดยผมให้ชื่อมันว่า NOS มันจะเป็นระบบปฏิบัติการหลักของบริษัทเรา”

ข้อมูลจำนวนผุดขึ้นมาลายตา หากเป็นคนธรรมดาพวกเขาคงจะไม่เข้าใจและอยากจะหนีไปให้พ้นๆกับข้อมูลจำนวนมาก

แต่คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะทำให้สามารถเข้าใจมันได้และรู้เจตนาของดนัย

“ครั้งนี้ผมจะไม่เข้าช่วยเหลือและให้ทุกคนนำข้อมูลที่ผมให้ไปนี้สร้างตัวต้นแบบมันขึ้นมา….ทุกคนควจะเห็นห้องวิจัยกันแล้ว เรื่องเครื่องมือและทรัพยากรผมมีให้จำนวนมากอยู่แล้ว”

“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ”

“ส่วนผู้เชี่ยวชาญที่จะมาช่วยกลุ่มของซอฟต์แวร์เอนจิเนียในการสร้างระบบปฏิบัติการแรกก็คือ แอนดี้รูบิน ตอนนี้พวกคุณอาจจะยังไม่รู้จักเขาแต่เขาเป็นคนที่เก่งมากคนหนึ่งเลย”

ดนัยได้เตรียมยื่นข้อเสนอต่างๆจำนวนมากไปให้แก่แอนดี้รูบินผู้สร้าง Android ไปจำนวนมาก แต่เขากลับยอมรับข้อเสนอแรกอย่างการช่วยร่างต้นแบบอย่างง่ายดาย

“ผมให้เวลา 6 เดือนในการทำมันขึ้นมา ยิ่งเสร็จไวส่วนแบ่งที่เกี่ยวข้องกับแผนกนั้นๆก็จะได้มากขึ้นด้วย”

“พวกเราเข้าใจครับ/ค่ะ”

“ดี ถ้าทำตัวรุ่นทดลองเสร็จแล้วสามารถเรียกผมมาตรวจสอบดูได้”จากนั้นดนัยก็วางข้อมูลนี้ไว้ในห้องพร้อมกับถุงมือที่ใช้ควบคุมมันก่อนจะกลับขึ้นไปบนชั้น 60 ที่เป็นห้องของตนเอง

“อลิเซีย การเชื่อมต่อกับระบบของที่นี่เป็นยังไงบ้างแล้ว”

“การเชื่อมต่อปัจจุบันอยู่ที่ 80% แล้วค่ะนายท่าน”

“ดี….ถ้าเชื่อมต่อได้สมบูรณ์แล้วดึงธอธเข้าด้วยล่ะ และตั้งให้เป็นผู้ดูแลในส่วนของเกมเท่านั้นด้วย”

“เข้าใจแล้วค่ะนายท่าน”

ดนัยตรวจสอบความสมบูรณ์ของระบบป้องกันและระบบต่างๆของตัวตึกนี้อีกสักพักก่อนที่จะเรียกรับบขึ้นมาดู

“ตรวจสอบสิ่งปลูกสร้าง”

[ชื่อสิ่งปลูกสร้าง : ตึก Nebula Technology

จำนวนผู้อยู่อาศัย : 1275 คน

ความสมบูรณ์ของสิ่งปลูกสร้าง : 100%

บัฟพิเศษ : ลดความเหนื่อยล้า เพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของสมอง แปลงอากาศบริสุทธิ์ เพิ่มพละกำลัง เพิ่มความสุขในการใช้บริการ]

“ทุกอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ดีมาก น่าประทับใจจริงๆ”ดนัยพยักหน้าพึงพอใจกับบริษัทของตนเองก่อนที่จะคิดว่าควรทำอะไรต่อดี

“ไปดูแผนกดูแลเกมดีกว่า ควรจะแนะนำพวกนั้นให้รู้จักกับธอธด้วยจะได้ทำงานกันได้ง่ายยิ่งขึ้น….ไม่สิเรียกรวมพนักงานแล้วให้อลิเซียกับธอธมาแนะนำตัวเลยดีกว่า”

คิดได้เช่นนั้นดนัยก็เรียกรวมตัวพนักงานทุกคนก่อนเลิกงานครึ่งชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นพวกพนักงานส่วนใหญ่ตอนนี้ก็ว่างอยู่แล้ว

…………..

15.30 น. หอประชุม Nebula Technology

“สวัสดีทุกคนอีกครั้ง ที่วันนี้ผมเรียกทุกคนมารวมกันก็เพราะมีสิ่งหนึ่งที่จะมาแนะนำให้รู้จักกัน”

จอทีวีขนาดใหญ่ข้างหลังเวทีเริ่มปรากฎรูปลักษณ์ของหญิงสาวที่งดงามราวกับนางฟ้าและชายหนุ่มที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร

“ทั้งสองคือ AI ที่ควบคุมดูแลที่นี่ ผู้ชายคือธอธ เป็นผู้ควบคุมโลกของเกมทั้งหมด ส่วนผู้หญิงคืออลิเซีย เธอเป็นเลขาและจะคอยช่วยเหลือทุกคนในบริษัทเพียงแค่เอ่ยชื่อของเธอในตัวตึกเท่านั้น”

ฮือฮา….

ดนัยได้สร้างความตกใจให้ทุกคนอีกครั้ง ในตอนแรกที่ทุกคนได้ยินข่าวเรื่องโฮโลแกรมจากหัวหน้าแผนกก็ตกใจมากแล้ว แต่นี่ยังมี AI ที่เหมือนมนุษย์มากอีก

“สวัสดีนะทุกคน หากต้องการแก้ไขอะไรในโลกของฉันก็มาแจ้งได้เลยเพราะฉันคือพระเจ้ายังไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”ธอธเอ่ยขึ้นมา

“สวัสดีค่ะ ดิฉันอลิเซียเป็นเลขาของนายท่านคอยจัดการงานทุกเรื่องที่นายท่านต้องการและมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องทุกอย่างในบริษัทด้วยค่ะ”

ทั้งสองแนะนำตัวเองกับทุกคนก่อนที่คนจำนวนมากจะลองทดสอบถามตอบดูและพบว่าพวกเขาเหมือนมนุษย์มากแค่อารมณ์ในเสียงยังไม่เสถียรพอเท่านั้น

“หากต้องการส่งงานหรือทำอะไรก็ส่งผ่านอลิเซียได้เลย ส่วนวิธีก็ถามเอาจากเธอแล้วกัน ที่เรียกมาก็มีแค่นี้แหละตั้งใจทำงานกันนะทุกคน”

ปกติแล้วดนัยสามารถแจ้งต่อหัวหน้าแผนกเพื่อไปแจ้งต่อลูกน้องของตัวเองได้แต่ดนัยเลือกที่จะเรียกทุกคนมาเลยเพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน