"ชะชา!"นาดาเรียกหาชะชาอย่างดีใจ เมื่อเห็นร่างชะชานอนในกระโจม
"นางเป็อะไรซัลมา"นาดาหันมาถาม เมื่อรู้ว่าชะชาไม่มีสติ
"น่าจะถูกวางยาครับแต่ยังหายใจ คิดว่าคงต้องรอให้ฟื้นเอง" ซัลมาบอก
"เ้าเจอนางแล้ว"นาดาพูดอย่างดีใจ ถลาเข้าไปจับหน้าซีดเผือดของชะชาด้วยความเป็ห่วง
"คุณหนูก็ควรจะรีบเปลี่ยนชุดและทำตัวให้อุ่นท่านยายเตรียมน้ำร้อนให้ท่านแล้วขอรับ" ซัลมาพูดพร้อมกับโค้งตัวและปิดกระโจมลงเพื่อให้ความเป็ส่วนตัวเขาเองก็ต้องรีบไปเปลี่ยนชุดเพื่อไปสำรวจเวรยามรวมถึงตรวจสอบโดยรอบบริเวณด้วยความไม่สบายใจ
ใครกันที่ช่วยชะชาแล้วใครกันที่ช่วยคุณนาดาความลึกลับของคนที่เขาไล่ตามทำให้เขากังวลเมื่อคนผู้นั้นมีฝีมือที่ร้ายกาจและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วในทะเลทรายแห่งนี้
นอกจากกองโจรแล้วใครกันที่แฝงตัวอยู่กลางทะเลทรายเวิ้งว้างนี้หรือจะเป็กลุ่มเหยี่ยวทะเลทรายที่มีคนเล่าขานถึง แต่ไม่ปรากฏหลักฐานใด ๆให้รู้ว่ามีจริงหรือไม่
ชะชาถูกทิ้งไว้กลางทะเลทรายในสภาพที่น่าจะพึ่งมีคนมาวางนางไว้ผ้าที่คลุมกันแดดให้และสภาพที่ไม่ได้ขาดน้ำหรืออาหาร ทำให้เขามั่นใจเช่นนั้น
คุณนาดามีผ้าคลุมที่มีลักษณะทึบแต่โปร่งแสง กันแดด น้ำ ลม ได้เป็อย่างดีบ่งบอกว่าไม่ได้เป็ผ้าธรรมดาของคนทั่วไปและไม่ได้รับาเ็ใดๆ เช่นกัน
ใครกัน?
มีจุดประสงค์อันใดกันแน่? หากไม่ได้จะทำร้ายแล้วจะจับชะชาไปทำไมกัน?
ซัลมายิ่งคิดก็ยิ่งวุ่นวายใจกลุ่มกองโจรที่ทางการกำลังออกล่า อยู่คนละฟากกับที่เขาเดินทางไม่น่าจะเกิดเหตุแบบนี้ได้ หรือข่าวกรองจะผิดพลาด?
ความกังวลนี้ทำให้เขาต้องรีบพาคุณหนูเดินทางไปที่อะเมซิสโดยเร็วพรุ่งนี้ฟ้าเปิด หากเดินทางแบบไม่หยุดพัก อีกไม่เกิน 3 วันคงจะถึง
....
นาดารู้สึกสบายตัวเมื่อได้อาบน้ำเต็มที่ซะที แถมน้ำยังมากพอให้เธอได้นอนแช่อีกด้วยน้ำอุ่นในอ่างความร้อนกำลังดี ช่วยให้กล้ามเนื้อของเธอผ่อนคลาย
นาดานอนให้ท่านยายผู้ทำพิธีล้างผมที่เต็มไปด้วยเม็ดทรายให้
"คุณหนูควรจะรีบขึ้นนะเ้าคะเดี๋ยวจะไม่สบาย" ท่านยายบอก เมื่อสระผมเสร็จก็ม้วนขึ้นเสียบไว้ให้เรียบร้อย
"อีกเดี๋ยวเดียวค่ะ"นาดารับคำด้วยรอยยิ้ม
เมื่อท่านยายออกไปแล้วเธอก็รีบหยิบน้ำมันอาบน้ำที่ชอบใช้มาเทลงกลางฝ่ามือมือที่เคยขยับลูบไล้ไปทั่วทั้งตัวเมื่อัักับยอดอกตัวเองเช่นทุกวันความรู้สึกแปลก ๆ ที่พึ่งเคยได้รู้สึกวันนี้ก็ทำให้ท้องน้อยของเธอรู้สึกปั่นมวลแปลกๆ
มือเล็กๆยกขึ้นขึ้นลูบไล้ ทดลองจับหน้าอกตัวเองแบบที่เขาทำแต่ก็กลับไม่ได้รู้สึกเฉกเช่นเดียวกัน
ดวงตาคมกร้าวที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาคู่นั้นก่อนจะจากไปทำให้ใจของนาดาเต้นรัวขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่ชั่ววูบเดียวที่คิดถึง
มือเล็กๆยกขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายที่กำลังส่งผลสั่นะเือย่างรุนแรงทั้งร่างกายของเธอนิ้วมือยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากราวละเมอและขบเม้มมันเมื่อคิดถึงยามเคลื่อนไหวตอบโต้ริมฝีปากนั่น
"คนที่ทำให้หัวใจเราเต้นแรงเขาเป็ใครกันนะ?"
ความรู้สึกร้อนรุ่มในร่างกายรวมถึงหัวใจที่เต้นไม่เป็จังหวะส่งผลให้นาดาสั่นสะท้านขึ้นมาทั้งตัวจนต้องรีบขึ้นจากน้ำ
......
ชะชารู้สึกตัวขึ้นรับรู้ว่าตนกลับมาอยู่กับกองคาราวานเช่นเดิมความห่วงตลอดเวลาที่กายไปหาใช่เพียงแค่ความปลอดภัยของตัวเองคุณหนูของเธอก็อยู่ในทุกห้วงคำนึงยามจากไป
"คุณหนู!"
เธอไม่เห็นนาดาอยู่ในกระโจมพยายามจะขยับตัวลงจากเตียงเพื่อออกไปตามหา
"คุณหนูคะ!" ชะชาเรียกอย่างเป็ห่วง และได้ยินเสียงฝีเท้ามาทางด้านหน้ากระโจม
"ตื่นแล้วเหรอชะชาเ้าเป็ไงบ้าง" นาดารีบเข้ามาหาชะชาด้วยความรู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุให้ชะชาหายไป
"คุณหนูช่วยชะชามาเหรอคะ"ชะชาถามด้วยเสียงแ่
"ซัลมาไปช่วยเ้าไว้เ้าหายไปได้ยังไงชะชา หลงทางเหรอ? "
"มีใครบางคนทำให้ชะชาหมดสติไปทีแรกชะชาก็คิดว่าเขาจะทำร้ายชะช่า"
"แต่พอฟื้นขึ้นมาเขาก็พาชะชาเดิน... ให้น้ำ ให้อาหาร แล้วก็เดิน... และจู่ๆ ก็หลับไปอีกครั้งแล้วก็มาโผล่ที่นี่" ชะชาเองก็งงเหมือนกัน เมื่อมาฟื้นที่กระโจมเช่นเดิม
"คุณหนูไปไหนมาคะ"ชะชาเลิกสนใจเื่ตัวเองและถามนายหญิง เธอกลัวว่าจะเกิดเื่ร้ายกับนายหญิงมากที่สุด
"เรานอนไม่หลับก็เลยไปสูดอากาศด้านนอกนะ ฝนพึ่งตกเสร็จแบบนี้ไม่มีฝุ่น หายใจโล่งมากเลย"นาดาทำท่าสูดหายใจเข้าเต็มปอด
"ไม่มีใครทำอะไรคุณหนูใช่มั้ยคะ"ชะชาถามนายสาวอย่างเป็ห่วง
"เรายังปลอดภัยดี"นาดาเอ่ยด้วยแววตาที่ไม่มั่นใจนัก เ้าไม่ได้เห็นหน้าพวกมันเลยใช่มั้ย
ชะชาส่ายหน้า
"แต่ชะชาได้ยินเสียงเขาถ้าได้ยินอีกครั้ง ชะชาจำได้แน่นอนค่ะ" ชะชายืนยัน เขาพูดกับเธอไม่กี่คำแต่เธอจำมันได้แม่นแน่
นาดานึกถึงเสียงของคนที่เธอเจอเธออยากรู้ว่าใช่คนเดียวกันมั้ย
เขาเป็คนดีหรือคนร้ายกันแน่?
"คุณนาดามีอะไรรึเปล่าคะ"อาการเหม่อลอยเงียบไปทำให้ชะชาถามขึ้นอย่างเป็ห่วง
"มีอะไรรึเปล่าคะคุณนาดา"
"เปล่าพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ซัลมาบอกว่าเราต้องเดินทางแต่เช้า" นาดาตัดบทเธอพยายามจะสลัดภาพชายลึกลับนั่นออกไป เธอไม่ควรจะคิดถึงคนที่อันตรายแบบนั้น
.....
"เป็ของข้าได้มั้ย"เสียงกระซิบเบาๆ ริมหู พร้อมััที่ลูบไล้ไปทั่วทั้งตัวปลุกให้นาดาตื่นรับัั
นาดาสั่นไปทั้งตัวด้วยอารมณ์พิศวาสที่ถูกมือและริมฝีปากปลุกเร้ารสจูบของเขายังคงซาบซ่านและร้อนรุ่ม
มือของเขาร้อนดังไฟััที่ใดก็ทำให้เธอเหมือนถูกแผดเผา
"ข้า้าเ้า"เสียงปลุกเร้าให้เธอตื่นตัวขึ้นยิ่งกว่าเดิมหัวใจเต้นกระหน่ำความ้าปวดร้าวไปที่กลางกายทำให้สองขาขยับเสียดสีกันไปมาอย่างสะท้านอารมณ์
"ไม่ได้!"นาดาประท้วงเมื่อเขาลงมือเปลื้องผ้าเธอออก แต่เหมือนแรงเขาจะเยอะจนเธอทานไม่ได้อ้อนแขนของเขารัดรึงและกระชากเสื้อผ้าของเธอออก!
"อย่า!"ริมฝีปากบางท้วงเบาๆ ร่างกายยังคงบิดเร่า
"คุณหนู!"ชะชาลุกมาปลุกนายสาว เมื่อได้ยินเสียงละเมอ และอาการกระสับกระส่าย
"ไม่!"
"คุณหนูคะ"
"เฮือก!"นาดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเม็ดเหงื่อที่เต็มหน้าผากสวยไปหมดหันไปมองหน้าชะชาที่มองเธออย่างแปลกใจ
"เราฝันไปอย่างนั้นเหรอ?"นาดาคิดอย่างโล่งอก ทำไมเธอต้องฝันอะไรแบบนี้ด้วยนะ?
นาดาก้มหน้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกรู้สึกอายตัวเอง หลบสายตาของชะชาที่มองอย่างอยากรู้
"เช้าแล้วเหรอ?"นาดาถามชะชา
"ยังเลยเ้าคะ"ชะชาหันไปมองนาฬิกาทรายที่บอกไว้คร่าวๆ ว่ายังเหลืออีก สองสามชั่วโมงจะเช้า
"งั้นเราขอนอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ"นาดาล้มตัวลงนอนหันหลังให้ชะชา หลบคำถามเื่ความฝันเมื่อเธอไม่รู้จะเล่ามันยังไงดี เธออายเกินกว่าจะพูดมันไป
829
