เมื่อผ่านการทดสอบจิตใจตัวเองดูแล้วว่า....เรา้าเขาไหม...ถ้าแน่ใจแล้ว....ก็ต้องเช็คจิตใจของอีกฝ่ายหนึ่งว่า.......ตรงกันไหม...... ถ้าตรงกัน........เื่มือที่สามก็เป็อีกเื่หนึ่งที่จะต้องช่วยกันจัดการ.....ทำอย่างไรให้หมดปัญหา..
ความจริงถ้าไม่มีมือที่สามโผล่เข้ามาผมก็คงจะ....จีบๆ...ปล่อยๆ......ตามฟอร์มดูไปเรื่อยๆ....ก็ไม่ได้เสียหายอะไร......"ได้ก็เอา"...."ไม่ได้ก็ไม่เอา".....:)
แต่เมื่อมีมือที่ 3 ดันโผล่เข้ามาขืน....ช้าก็อด.......ก็ต้องโดดลงไปไม่รู้เป็แผนของใครหรือเปล่า....คิดมากไม่ได้ถ้าอยากได้ของ...เรามันโง่เองก็ช่างหัวมัน...ไว้ว่ากันอีกที... "...."
ถ้าคุณเป็ฝ่ายผู้ชาย....คุณก็ต้องแสดงความกล้าที่จะเผชิญปัญหาให้ฝ่ายหญิงเห็นว่า..."คุณเอาจริง".......
ส่วนถ้าคุณเป็ฝ่ายผู้หญิง....คุณก็ต้องตัดสินใจว่าคุณจะเอาคนไหน......ไม่ใช่ปล่อย...คารา..คาซัง...ไปก็จะอดทั้งคู่เมื่อตัดสินใจเลือกแล้ว......ก็ต้องโบกธง...ส่งสัญญานให้กับคนที่คุณเลือกได้รับรู้....เปิดโอกาสให้เขาบุก.....พอบุกเข้ามาก็จับ.....รวบหัวรวบหาง...เอาให้จบ...:P
น้องบี เธอก็ตัดสินใจเลือกผมจริงๆ.....ก็คงอาจจะเป็เพราะว่าผมหล่อกว่าละมั้งฮ่าๆๆ.....หรือว่าโง่กว่าคนเดิมก็ไม่รู้.... :b
หลังจากผมส่งข้อความไปชวนเธอไปทานข้าวในวันเกิดของเธอ.......เธอก็หายไป 2-3 วันไม่ตอบ......ผมก็มานั่งคิดดูว่า คงจะ.....ม ค ป ด...ไปเรียบร้อยแล้ว..."..."
ผมว่าเธอคงจะไปนอนคิดดูว่าจะเอาคนไหนดี.....เพราะผมรู้ความจริงหมดแล้วว่าเธอก็ไม่ใช่...สาวอินโนเซ้นท์อะไร.....มีแฟนเป็ตัวเป็ตนอยู่แล้ว....คงจะหลอกทำเป็.....สวยใส...วัยแรกแย้มไม่ได้อีกแล้ว...การที่ผมยังบุกต่อชวนเธอไปทานข้าวในวันเกิดของเธอ....ก็แสดงว่าผมก็มแสดงความมั่นใจให้เธอเห็นว่า....ผมยังสู้อยู่...และไม่คิดอะไรมากเื่ที่เธอเคยมีแฟนมาแล้ว.....
สุดท้ายเธอก็ตอบรับว่าจะไปทานข้าวกับผมในวันเกิดของเธอ.....เราก็นัดกัน ว่าผมไปรับ ประมาณหกโมงหลังเลิกเรียนที่....มอ..ของเธอ..
"เป็ไงสบายดีไม๊จ๊ะ" ผมเอ่ยปากทักหลังจากเธอก้าวเข้ามานั่งในรถ...
"สบายดีคะ แล้วพี่แดงละ" เธอตอบ พร้อมถามกลับมาเพื่อเธอจะไม่ได้ต้องพูดยาว...
"ก็ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่หลอกคะ" ....ผมตอบพร้อมทำหน้าเศร้าๆ...
"อ้าว เป็อะไรเหรอคะพี่ " เธอถามกลับมาแบบแกล้งถามยิ้มๆเล็กน้อย....เหมือนเธอจะเดาออกว่าผมคงพูดเื่ของเธอ....
" เออ..คือ่นี้...พี..เป็หวัดนะคะ ...555"...ผมเล่มมุกเข้าไปเต็มๆ..ให้เธอเดาผิด ...เธอหัวเราะร่วนออกมา...ท่าทางผ่อนคลายลงหน่อย...คงนอนคิดมาทั้งคืนว่า...จะตอบผมยังไงดีถ้าผมซักเื่แฟนเก่าของเธอ....".."....แล้วก็กะว่าผมคงซักแหลก....หารู้ไม่ผมนะมืออาชีพคะ...ขอโทษ...
ผมไม่พูดเื่แฟนเก่าเธอเลย...แม้แต่นิดเดียว...จนถึงร้าน....จนสั่งอาหาร....จนทานอาหารกัน...จนใกล้จะอิ่ม...จนผมหยิบสร้อยข้อมือทองเส้นเล็กๆ...ที่มีหัวใจทองเล็กๆห้อยอยู่...กรุ้งกริ่ง...ดูน่ารักน่าชังออกมา....ยื่นไปตรงหน้าเธอ....
"นี่ของขวัญวันเกิดคะ"...ผมถือค้างไว้..ยิ้มๆ..ดูว่าเธอจะรับ...รึไม่รับ...
รู้สึกว่าเธอจะใปนดีใจยังไง..ก็ไม่รู้..อาจจะยังไม่เคยมีผู้ชายที่ไหน...กุ๊ก..กิ๊ก.. แบบนี้ละะมัง...ก็เธอยังเด็กอะนะแค่ 21 ปี..
แต่เออ....คิดขึ้นมาได้ สร้อยทองแนบคอที่เธอเคยใส่ เขียนคำว่า "LOVE" มันหายออกไปจากคอเธอแล้วแฮะ ...
คิดมากน่า..ไอ่เฒ่า..หัวงู...ผมด่าตัวเองในใจ....
"ขอบคุณมากคะพี่แดง" น้องบีเอ่ยขอบคุณเสียงสั่นนิดๆ เหมือนจะนึกไม่ถึง...แล้วก็ยืนมือมา..ให้ผมเป็คนใส่ให้...
ทีนี้ถึงคราวผมนึกไม่ถึงบ้าง.....นึกไม่ถึงว่าน้องบีจะน่ารักแสดงความ......มีใจออกมาได้ดีมากกกก.....จนผมถึงกับมือสั่นไปเหมือนกัน...งกๆเงิ่นๆ....เล็กน้อยกว่าจะใส่ให้เธอได้..."...."
"ที่ห้อยอยู่นี่..คือหัวใจน้อยๆ..ของพี่เองนะ..ยกให้เธอแล้ว..ช่วยดูแลมันหน่อยนะ"...
............
............
............
ความเงียบเข้ามาปรกคลุมครู่ใหญ่...น้องบีมองหน้าผมเศร้าๆ...แล้วก็ก้มหน้าลง...เหมือนมีอะไรมากมายจะพูด....สุดท้ายก็เงยหน้าประสานสายตากับผม..
"พีแดง...คือความจริงวันนี้ บี มาพบพี่แดง..เพื่อจะบอกลา.....และขอบคุณพี่ที่ดีกับ...บีมาตลอดหลายเดือนนี้...คือว่าบี.....คิดว่าคงจะไม่ได้มาเจอกันอีกแล้ว...." *....*
ผม...
ผม...
เหมือนโลกหยุดหมุน...ผมจ้องหน้าเธอค้างอยู่......มีเสียง..วิ้งๆ..อยู่ในหู....นีหูผมผาดไปรึเปล่า...คือคิดว่าเราเป็ผู้ชนะ.....ที่แท้แพ้หมดรูป.....หมดสภาพ...ไปต่อไม่เป็...งง...มึน....."...."
"แต่บีนึกดูอีกที...ณ..เวลานี้...เวลาที่บีอยู่กับพี่แดง..บีมีความสุข...ไม่เคยมีเื่กวนใจ....เื่ปวดหัว..หรือเื่ยุ่งยากรำคาญใจ....หรือเรียกร้องจะให้ทำอย่างโน้นอย่างนี้.........หรือบังคับโน่นบังคับนี่....หรือหาเื่ทะเลาะกัน....ไม่เคยมีเลย....พี่ดี..พี่เข้าใจบีตลอด...พี่เป็ผู้ใหญ่..."...."
ผมยังคงมองหน้าเธอค้างอยู่...ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป...คอยลุ้นสิ่งที่เธอพูด....ว่ามันจะต่อไป....จบลงที่ตรงไหนด้วยหัวใจที่สั่นระรัว...
"บี ไม่ใช่คนฉลาดอะไรมากมาย..คิดอะไรก็ไม่ค่อยจะเป็...นอนคิดมาหลายวัน..ว่าจะบอกกับพี่ยังไงดี....คิดยังไงก็คิดไม่ค่อยออก...เพิ่งรู้ตัวเมื่อกี้เองว่า...ใช่หัวคิดคงจะคิดอะไรไม่ออกแล้ว...ใช่หัวใจคิดเลยดีกว่า...ใจมันจะเอายังไงก็ไปตามนั้น..จะได้ไม่ต้องใช่สมองคิด..ให้มันปวดหัว"...
ผมก็ยังคงไม่พูดอะไรออกไปอยู่ดี...มองไปทางเธอที่ก้มหน้าพูด..มือบิดชายเสื้อจนมันจะขาดติดมือเธอออกมาอยู่แล้ว..
อยู่ดีๆเธอก็เงยหน้าขึ้น..ประสานสายดากับผม......
"พี่แดงชอบบีจริงๆรึเปล่าคะ.."
ผมมองประสานสายตากับเธออยู่...คำถามของเธอผ่านเข้ามาทางหู.....วิ่งไป..วิ่งไป...มันไม่ยอมผ่านสมอง..แฮะ...มันวิ่งรัดไปที่หัวใจ.....แล้วใจมันก็สั่งให้หน้าผม..พยัก..พยัก...
"ชอบจริงๆคะ"...ผมตอบไปแบบเหม่อๆ..เพราะคำนี้ไม่ได้ออกมาจากปากผม...มันออกมาจาก..."ใจผม"..
ท่านผู้อ่านต้องเข้าใจว่า "เื่ผู้หญิง" ผมไม่เคยกลัว ...ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำอะไรผมได้..ผมพูดเสมอว่าว่า " รับรองไม่มีผู้หญิงคนไหนทำอะไรผมได้...ยกเว้นคนเดียวคิอ.."ผู้หญิงดี"..."
และผมก็มั่นใจว่า..เธอไม่ไดัหลอกผม..ทุกอย่างเป็เหตุบังเอิญ.....ผมด้นมีใจให้เธอเข้าแล้วคงแค่....นึกชอบๆ...ไม่ใช่.."ความรัก"...แน่นอนผมมั่นใจ..เป็แต่เพียงแค่..อยู่กับเธอแล้วผมมีความสุข.....และไม่อยากจะสูญเสียเธอไป..ไม่ใช่ความรัก.....แน่ๆ......ผมนึกย้ำอยู่ในใจ....ไม่ใช่ๆๆ
"แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น..ก็แล้วแต่น้องบี...พี่ชอบเราจริงๆและยอมทำทุกอย่างที่บี คิดว่าพี่จะแสดงความจริงใจของพี่..แต่พี่ไม่ชอบมีเื่กับใคร..เพราะเื่ผู้หญิง...ยิ่งไม่ชอบแย่งชิง..ของใครเพราะมันเป็บาป..ถ้าบีคิดว่าอยู่กับพี่แล้วมีความสุข...เราย้ายมาอยู่ด้วยกันไม๊ละ..??"
ผมตัดสินใจ..ยื่นข้อเสนอ..ซึ่งผมไม่เคยเอ่ยปาก..กับเด็กคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต"เพลย์บอย"ของผม..ยกเว้นโดนรบเร้า..พยามผูกคอผม...เพราะผมดันเผลอไปมีอะไรกับเธอเข้า..แต่ผมมักจะหาทางหลบเลี่ยงไปจนได้..แต่นี่ผมเสนอออกไปเอง..ในใจนึกๆอยู่ว่าเธอคงไม่เอาหลอก..เพราะเธออยู่กับพ่อแม่..คงเป็เื่ยาก..และนี่เป็การแสดงความจริงใจของผม..แต่บอกไว้ก่อนว่าผมไม่ใช่คนตลบตะแลง..พูดพล่อยๆ..หลอกผู้หญิงกินไข่แดงไปวันๆ...ผมไม่เคยรับปากอะไรกับใครง่ายๆ...ทุกคนที่ใกล้ชิดผมรู้ว่า..ถ้าผมรับปากแล้ว..ผมจะทำ."
"ถ้าคิดจะคบกัน..คงต้องเป็แบบนั้นแล้วแหละคะพี่แดง....นี่ก็มี...มิสคอล...ประมาณร้อยกว่าครั้งแล้วโทรศัพท์หนู..แล้วนี่เค้าก็คงยืนคอยอยู่หน้าบ้านหนู...เพื่อเอาของขวัญวันเกิดมาให้หนู"..
เธอตอบ..พร้อมทั้งขมวดคิ้ว..เธอคงจะนึกถึงปัญหาต่างๆที่จะตามมา..อันเป็ผลมาจากการตัดสินใจของเธอ..
"ความจริงวันนี้..หนูก็รับนัดเค้าเอง..คิดว่าหลังจากมาบอกลา...พี่แล้ว....ก็จะไปกินข้าวกับเค้า....แต่ดันมารับปากกับพี่...ไม่รู้จะเอาไงดี"
"นี่แหละปัญหาของเค้า..ไม่เคยปล่อยให้บี..มีเวลเป็ตัวของตัวเองเลย...ทุกย่างก้าว..ทุกนาที..ตามจิกตลอดเวลา...24 ชม..ไม่รู้จะรักอะไรกันักกันหนา"......"น้องบี ยังคงบ่นต่อ...อืม...ผมไม่รู้จะพูดไงดี....ได้แต่มองเธอค้างอยู่......
" พี่ก็ไม่อยาก..ว่าใครเขาหรอกนะ เอาเื่เราดีกว่า สรุปว่าน้องบีจะไปอยู่ด้วยกันใช่ไหม"...ผมรีบสรุป...
" พี่ว่าหาห้องแถว..มอ..น้องบีนั่นแหละจะได้ไปเรียนสะดวก วันไหนว่าง ก็ลองไปหาห้องดูนะคะ ได้เื่ยังไงบอกพี่ด้วย" ผมปิดหัวปิดท้าย..รวบหัวรวบหางเลย...กันเธอเปลี่ยนใจ...อิอิ...:)
"ก็ดีคะเดี๋ยว บี ลองหาดูคะ..เอาแถวๆห้องอีแหม่มก็ได้มังคะ...มันว่ามีห้องว่างอยู่"...
"แล้วนี่แม่จะไม่ว่าเหรอ..ออกมาอยู่เองแบบนี้นะ..".ผมถามเพื่อความแน่นอนใจ
"หนูเกริ่นๆกับแม่ไว้แล้วละคะ..เพราะปีหน้ามีเรียนเช้าหลายวิชา...แล้วก็มีเื่ยุ่งๆวุ่นวายกัน..คนนั้น...แม่บอก..หลบไปซักพักก็ดี"....
"เื่อื่นๆเอาเป็ว่าพี่ไม่เกี่ยวข้องด้วยละกัล...พี่ไม่ชอบ รุกล้ำสิทธิส่วนบุคคลของใคร...แต่ละคนก็มีพื้นที่ส่วนที่จะต้องเป็ส่วนตัวที่ไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวาย....แต่พี่สรุปว่าน้องบี..ชอบพี่และเราก็จะย้าย...มาอยู่ด้วยกัลนะ"...ผมพูดจบก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มเธอ......โต๊ะข้างๆช่างหัวมัน...น้องบีก็แค่ก้มหน้าเขินๆไม่หลบนิ....ชื่นนนนนนนใจ.....:p
แล้วผมเรียกเช็คบิล......น้องบีบอกวันนี้ไม่ต้องไปส่งนะคะ...แต่ว่านับจากวันพรุ่งนี้เป็ต้นไป.....พี่แดงจะต้องไปรับไปส่งบี..จนี้เีเลยละ 555 .......เธอพูดจบก็หัวเราะร่วน... ผมยกมือขึ้นตะเบ๊ะแบบทหาร..
"รับทราบครับผม".....:b
1K
