ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

ผลการวัดระดับพลังอันน่าพิศวงของเฟยหลงได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในสำนักมังกรคราม เขากลายเป็นศูนย์กลางของความขัดแย้งโดยไม่รู้ตัว ศิษย์ที่ชื่นชมในพรสวรรค์ต่างมองเขาด้วยความนับถือ ในขณะที่ศิษย์ที่ยึดมั่นในธรรมเนียมและพวกพ้องของเกาเฟิงต่างมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรและเคลือบแคลงสงสัย

"ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนที่ร้อนแรงที่สุดในสำนักแล้ว" ศิษย์พี่หลี่หยางกล่าวกับเขาในวันต่อมา "ท่านผู้อาวุโสจินแห่งฝ่ายยุทธ์วิถีชื่นชมในตัวเจ้ามาก แต่ท่านผู้อาวุโสหลินแห่งฝ่ายยุทธศาสตร์กลับมองว่าเจ้าเป็นตัวปัญหา...เจ้าต้องระวังตัวไว้ให้ดี"

เฟยหลงพยักหน้ารับรู้ เขาเข้าใจดีว่าเส้นทางของเขาต่อจากนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ไม่กี่วันต่อมา ศิษย์สายหลักหน้าใหม่ทุกคน...ซึ่งก็คือเฟยหลงและไป๋หลิน...ก็ได้รับเทียบเชิญให้ไปยัง "ตำหนักปรมาจารย์" เพื่อทำการเลือกอาจารย์ที่จะคอยดูแลและถ่ายทอดวิชาให้เป็นการส่วนตัว นี่คือสิทธิ์อันสูงสุดของศิษย์สายหลัก และเป็นก้าวที่สำคัญที่สุดในการบำเพ็ญเพียรในสำนัก

ณ ตำหนักปรมาจารย์ที่โอ่อ่าและน่าเกรงขาม เฟยหลงและไป๋หลินได้เข้าพบกับเหล่าอาจารย์ระดับสูงของสำนักที่มานั่งรออยู่ โดยมีท่านทูตพิเศษเยว่, ผู้อาวุโสจิน, และผู้อาวุโสหลินนั่งเป็นประธานในที่ประชุม

"ไป๋หลิน" ทูตพิเศษเยว่กล่าว "ในฐานะผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของรุ่นและเป็นรองจ้าวยุทธภพ เจ้ามีสิทธิ์เลือกอาจารย์ได้ก่อน"

ไป๋หลินก้าวออกมาข้างหน้าอย่างสง่างาม นางโค้งคำนับให้อาจารย์ทุกท่าน แล้วหันไปยังปรมาจารย์กระบี่ท่านหนึ่งซึ่งเป็นสหายสนิทของผู้อาวุโสจิน "ข้าไป๋หลิน มีความปรารถนาที่จะขอฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านปรมาจารย์กระบี่ 'หลิวซาน'"

ปรมาจารย์หลิวซานหัวเราะอย่างชอบใจ "ดี! ดีมาก! พรสวรรค์ด้านกระบี่ของเจ้าหาได้ยากยิ่ง ข้ายินดีรับเจ้าเป็นศิษย์!"

การเลือกอาจารย์ของไป๋หลินเป็นไปอย่างราบรื่นและสมบูรณ์แบบตามที่ทุกคนคาดคิด จากนั้น...ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เฟยหลง

"ส่วนเจ้า...เฟยหลง" ทูตพิเศษเยว่กล่าว "แม้ที่มาของเจ้าจะลึกลับ แตพรสวรรค์ของเจ้าก็เป็นของจริง มีอาจารย์ท่านใดสนใจจะรับเขาเป็นศิษย์หรือไม่?"

ทันใดนั้น อาจารย์หลายท่านจากฝ่ายยุทธ์วิถีก็แสดงความสนใจออกมาทันที"มาเป็นศิษย์ของข้าเถิด! พลังหมัดของเจ้ายังขาดจิตวิญญาณ แต่ข้าสามารถขัดเกลาให้เจ้าได้!""ไม่! มาฝึกวิชาตัวเบากับข้าดีกว่า! รากฐานของเจ้าดีเยี่ยม ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเงาที่แท้จริง!"

แต่แล้วผู้อาวุโสหลินก็เอ่ยขัดขึ้นเรียบๆ "ทุกท่านใจเย็นก่อน...พรสวรรค์ที่ปราศจากรากฐานที่มั่นคงและมีที่มาที่ไป ก็เหมือนปราสาททรายที่รอวันพังทลาย การจะรับมาสอนนั้นเสี่ยงเกินไป อาจนำภัยมาสู่สำนักของเราได้"

คำพูดนั้นทำให้เหล่าอาจารย์ฝ่ายยุทธ์วิถีแสดงความไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าโต้เถียงผู้อาวุโสโดยตรง บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

เฟยหลงที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอด ก้าวออกมาข้างหน้าแล้วโค้งคำนับให้ทุกคน

"ข้าน้อยเฟยหลง ซาบซึ้งในความเมตตาของท่านอาจารย์ทุกท่าน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบและจริงใจ

"แต่เส้นทางแห่งยุทธ์ของข้านั้นยังคงสับสนและไม่แน่นอน ข้ายังรู้สึกว่าตนเองไม่ดีพอที่จะเป็นศิษย์ของปรมาจารย์ท่านใดในตอนนี้"

ทุกคนในห้องถึงกับนิ่งอึ้ง!

"ข้าจึงอยากจะขออนุญาตจากท่านผู้อาวุโส...ขอเวลาในการศึกษาและค้นหาแนวทางของตัวเองในหอคัมภีร์และจากการทำภารกิจด้วยตนเองไปก่อน...หากวันใดที่ข้าค้นพบเส้นทางที่ชัดเจนของตนเองแล้ว ข้าจะกลับมาขอคารวะอาจารย์อีกครั้ง"

มันคือการปฏิเสธที่สุภาพ...แต่ก็เป็นการประกาศอิสรภาพที่ชัดเจน!

"บังอาจ!" ผู้อาวุโสหลินตวาด "เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าปฏิเสธความปรารถนาดีของเหล่าปรมาจารย์!"

"ใจเย็นก่อนท่านหลิน" ผู้อาวุโสจินกล่าวพลางลูบเครา "ข้ากลับคิดว่านี่คือความถ่อมตนและความมุ่งมั่นที่น่าชื่นชมต่างหาก"

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะเริ่มโต้เถียงกันอีกครั้ง เสียงของทูตพิเศษเยว่ก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนต้องเงียบเสียงลง

"ดี!" ท่านกล่าวเพียงสั้นๆ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ "ผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริงย่อมต้องค้นหาหนทางของตนเอง...ไม่ใช่เดินตามทางที่คนอื่นขีดไว้ให้"

ท่านปรายตามองเฟยหลง แววตาที่เคยเรียบเฉยนั้นดูเหมือนจะมีรอยยิ้มจางๆ ซ่อนอยู่ "สำนักมังกรคราม...อนุญาต!"

การตัดสินใจของท่านทูตพิเศษถือเป็นที่สิ้นสุด

เฟยหลงเดินออกจากตำหนักปรมาจารย์มาในวันนั้น...เขาได้รักษาสถานะความเป็นกลางของตนเองไว้ได้...แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้ทำให้ตัวเองโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์ เขาเป็นศิษย์สายหลักเพียงคนเดียวที่ไม่มีอาจารย์คอยหนุนหลัง ไม่มีฝ่ายใดคอยปกป้อง

เขามุ่งหน้ากลับไปยังหอคัมภีร์อีกครั้ง...ด้วยความรู้สึกที่แน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม

ในห้วงจิตของเขา เสียงทุ้มต่ำของเฮยหลงหัวเราะเบาๆ

"น่าสนใจ...เจ้าหนู...เจ้าไม่ได้เลือกฝ่ายใด...แต่กลับเลือกเส้นทางที่ยากที่สุด...เส้นทางของตัวเจ้าเอง...ข้าชักจะชอบเจ้าขึ้นมาแล้วสิ"

เฟยหลงรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าจะต้องเต็มไปด้วยขวากหนาม...แต่เขาก็ไม่รู้สึกหวาดกลัว...เพราะเขารู้ว่าในเส้นทางที่โดดเดี่ยวนี้...เขายังคงมีสหายร่วมชะตาที่แข็งแกร่งที่สุดคอยอยู่เคียงข้าง...