แสงแดดยามเช้าส่องสว่างลอดผ่านม่านซีทรูสีขาวนวลของห้องชุดเพนต์เฮาส์หรู สายฝนที่เคยตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดค่ำคืนที่ผ่านมาได้สงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าสีครามสดใสและหยาดน้ำเกาะตามใบไม้ระเบียงภายนอก 'พราว' ค่อย ๆ ขยับกายลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสับสนมึนงง ััแรกที่รับรู้คือความนุ่มลื่นของผ้าห่มผ้าไหมและกลิ่นหอมอบอุ่นของดอกมะลิอ่อน ๆ ที่อบอวลอยู่รอบตัว
พราวกะพริบตาปรับสายตาก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนอนกว้างใหญ่ของ 'ดาริน' และเมื่อขยับตัว ความโล่งเปลือยภายใต้ผ้าห่มก็ทำความทรงจำเื่ราวแสนหวานปนเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนย้อนกลับมาในหัวสมองอย่างชัดเจนทุกฉากทุกตอน พราวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง ขดตัวกอดเข่าจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานั์ที่เห็นทิวทัศน์ตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ ถนนเบื้องล่างเปียกชื้นระยิบระยับสะท้อนแสงแดด สะท้อนอารมณ์ความสับสนอลหม่านในใจของเธอ พราวเหม่อคิดย้อนกลับไปถึงวันแต่งงานของเธอกับมารุตเมื่อห้าปีก่อน วันนั้นเธอนึกว่าตัวเองคือผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก เธอจดจำชุดวิวาห์ลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นหอมระรวยของดอกกุหลาบขาว และคำสาบานหวานซึ้งของมารุตได้ทุกคำ ทว่าภาพความจริงอันโหดร้ายเมื่อวานที่เขาเริงรักกับพี่สาวของเธอบนเตียงนอนเดียวกันกลับกรีดแผลลึกทำลายล้างความทรงจำแสนหวานเ่าั้จนหมดสิ้น
พราวหันไปมองข้างกาย พบดารินนอนตะแคงจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มละมุนละไมแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่มิด
"อรุณสวัสดิ์ค่ะพราว... หลับสบายดีไหมจ๊ะ" ดารินเอ่ยทักทายเสียงนุ่มก่อนจะโน้มตัวเข้ามาจูบหน้าผากมนของพราวเบา ๆ อย่างแสนรัก
"คะ... ค่ะพี่ดาริน อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พราวเอ่ยตอบเสียงแ่ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งตามสัญชาตญาณ
ดารินหัวเราะแ่เบาด้วยความเอ็นดูในความน่ารักไร้เดียงของสถาปนิกสาว เธอเอื้อมมือไปลูบแก้มใสเบา ๆ "ไม่ต้องเขินหรอกนะจ๊ะคนดี... พราวนอนพักผ่อนต่ออีกหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ดารินจะเข้าไปเตรียมอาหารเช้าอร่อย ๆ ไว้ให้ค่ะ" ดารินลุกขึ้นจากเตียงสวมชุดคลุมผ้าไหมและเดินก้าวออกจากห้องนอนไปปล่อยให้พราวได้อยู่กับความคิดของตัวเองตามลำพัง
พราวนอนกอดหมอนแน่น ความสับสนและว้าวุ่นใจแล่นเข้ามาจู่โจมหัวใจดวงน้อย ในมุมหนึ่งเธอยังรู้สึกถึงรอยแผลใจจากการถูกสามีและพี่สาวหักหลังอย่างย่อยยับ ทว่าในอีกมุมหนึ่งเธอยังรู้สึกอัศจรรย์ใจกับััอ่อนหวานลึกซึ้งของดารินเมื่อคืน ความอบอุ่นที่ดารินมอบให้ช่างแตกต่างจากความรวดเร็วป่าเถื่อนไร้ความใส่ใจของมารุตอย่างสิ้นเชิง พราวไม่เคยคิดฝันมาก่อนในชีวิตว่าตนเองจะมีสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งกับผู้หญิงด้วยกัน และยิ่งเป็ดารินเพื่อนร่วมงานสาวผู้สง่างาม ความรู้สึกผิดศีลธรรมบางเบาก่อตัวขึ้นในอกขัดแย้งกับความรู้สึกปลอดภัยที่เธอโหยหามานานปี
---
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองตัวใหม่ที่ดารินเตรียมไว้ให้ พราวเดินก้าวเข้ามาในห้องครัวโชว์สไตล์ยุโรปสีขาวสะอาดตา ดารินกำลังกุลีกุจอจัดแจงวางจานแก้วคริสตัลใสที่บรรจุครัวซองต์เนยสดสีเหลืองทองหอมกรุ่นที่อบเสร็จใหม่ ๆ จานผลไม้ตระกูลเบอร์รี่หลากสี ทั้งสตรอว์เบอร์รี่ลูกโตและบลูเบอร์รี่รสหวานอมเปรี้ยว เคียงคู่กับจานไข่คนเนื้อนุ่มเนียนสีเหลืองนวลชวนรับประทาน และแก้วกาแฟดำเซรามิกกลิ่นหอมกรุ่นโชยควันลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวสไตล์สแกนดิเนเวียลงบนโต๊ะรับประทานอาหารหินอ่อนคาร์ราราอิตาลี พราวทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้เบาะหนังนุ่มเงียบ ๆ เธอเอื้อมมือสองข้างไปรับแก้วกาแฟอุ่นร้อนมาถือประคองไว้ใกล้หน้าอก พลางก้มลงจับจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในถ้วยน้ำสีเข้มอย่างใจลอยลึกซึ้ง
"พี่ดารินคะ... พราวรู้สึกสับสนจังเลยค่ะ" พราวตัดสินใจเอ่ยปากทำลายความเงียบเปิดเผยความรู้สึกเบื้องลึก "พราวแต่งงานมีสามีมาห้าปี... พราวเฝ้าคิดเสมอว่าตัวเองรักผู้ชายและ้าครอบครัวที่สมบูรณ์แบบตามบรรทัดฐานสังคม ทว่าเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... ััของพี่ดารินมันช่างอ่อนโยนและธรรมชาติจนพราวรู้สึกผิดที่ใจร้อนรุ่มไปกับมัน พราวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็คนผิดบาปและทรยศต่อตัวเองด้วยค่ะ ยิ่งคิดถึงวัยเด็ก พราวเติบโตมาใต้เงาของพี่แพรวมาตลอด พี่แพรวเป็คนสวย โดดเด่น มีเสน่ห์ และมักจะได้รับทุกอย่างที่อยากได้ ส่วนพราวเป็แค่จิตรกรออกแบบเงียบ ๆ ที่ไม่ค่อยแสดงตัว ตอนที่มารุตขอพราวแต่งงาน พราวคิดว่าพราวได้พบพื้นที่ของตัวเองและสิ่งที่เป็ของพราวจริง ๆ แล้ว แต่สุดท้าย... พี่แพรวก็ยังตามมา่ชิงไป พราวเ็ปเหลือเกินค่ะ" พราวเอ่ยพูดพลางน้ำตารื้นช้อนสายตาช้ำมองดาริน
ดารินขยับเลื่อนเก้าอี้มานั่งชิดพราวก่อนจะยื่นสองมือไปกุมมือบางของพราวไว้บีบเบา ๆ เพื่อส่งผ่านกระแสความมั่นคงจริงจัง "พราวคะ... ฟังพี่ดารินนะ ความรักและความอบอุ่นทางกายไม่ใช่เื่ของเพศสภาพหรือกรอบเกณฑ์ของสังคมหรอกนะจ๊ะ แต่มันคือเื่ของหัวใจและจิติญญาสองดวงที่้าพื้นที่ปลอดภัยเพื่อเยียวยาและโอบกอดกันและกัน พราวไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดค่ะ พี่เองก็เคยต่อสู้กับครอบครัวเพื่อเรียนสถาปัตย์และพิสูจน์ตัวเองมาโดยตลอด พี่เข้าใจความรู้สึกที่โดนกดทับดี เื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันเกิดจากความรู้สึกรักและห่วงใยจริง ๆ ที่พี่มีให้พราวมาตลอด พี่รักพราวนะคะ พราวไม่ต้องรีบร้อนตัดสินใจหรือนิยามความรู้สึกในยามนี้หรอกนะจ๊ะ แค่ปล่อยให้พี่ได้อยู่ดูแลและปกป้องพราวในฐานะพื้นที่ปลอดภัยก็พอแล้วค่ะ"
พราวสบตาคู่คมพึมพำถามต่อด้วยความกังวล "แล้ว... งานหมั้นของคุณดารินกับคุณอนลล่ะคะ? พราวไม่อยากทำให้พี่ดารินเดือดร้อนหรือเสียชื่อเสียงเลยค่ะ"
ดารินยิ้มละมุนประคองมือหนา "ไม่ต้องห่วงเื่นั้นเลยจ้ะพราว พี่ได้เตรียมร่างจดหมายและเงื่อนไขถอนหมั้นส่งไปให้ครอบครัวพี่และคุณอนลเรียบร้อยแล้ว กิจการร่วมค้าและงานแต่งงานจอมปลอมนั่นกำลังจะจบลงอย่างเป็ทางการภายในสัปดาห์นี้ ความจริงแล้วคุณอนลเองเขาก็รักใคร่อยู่กับเจตน์น้องชายมารุต และพวกเขาก็จมดิ่งในความทุกข์ระทมไม่แพ้เรา พี่ตระหนักชัดเจนเมื่อวานตอนเห็นพราวเปียกฝนและร้องไห้เดินเข้ามาว่า พี่พร้อมจะทิ้งเงินทองมรดกและงานแต่งงานจอมปลอมทั้งหมดเพื่อปกป้องดอกไม้ที่งดงามคนนี้ชั่วชีวิตค่ะ"
คำพูดลึกซึ้งและสายตาคมแสนแน่วแน่ของดารินเปรียบเสมือนโอสถทิพย์ชโลมาแ พราวมองมือที่กุมกันอยู่ความกังวลและกำแพงในใจค่อย ๆ พังทลายลงไปทีละชั้น ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนละมุนแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ พราวยื่นหน้าเข้าไปก้มซบไหล่บางของดารินพึมพำตอบเสียงเครือ "ขอบคุณนะคะพี่ดาริน... ขอบคุณที่อยู่ข้างพราวในวันที่พราวไม่เหลือใครจริง ๆ"
ดารินโอบกอดประคองร่างบางไว้เบา ๆ เธอโน้มใบหน้าลงมาจูบซับน้ำตาที่แก้มใสช้า ๆ ความอบอุ่นชิดใกล้กระตุ้นความปรารถนาและเคมีที่ดึงดูดระหว่างหญิงสาวสองนางให้ปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างแ่หวาน ดารินเบี่ยงใบหน้ามาสบตากับพราว แววตาทั้งคู่ไหวระริกประสานความรู้สึกละเมียดละไม ดารินมอบรสจูบที่แสนอ่อนโยนและนิ่มนวลที่สุดลงบนกลีบปากบางของพราว คราวนี้มันเป็การจูบเพื่อบอกรักและยืนยันตัวตนที่ไม่รีบร้อน พราวหลับตาพริ้มยกสองมือกอดรัดรอบคอระหงของดาริน ตอบรับรสจูบแสนอบอุ่นปนหวานซึ้งด้วยความเต็มใจ
ดารินประคองร่างบางเอนลงนอนราบบนเก้าอี้โซฟานุ่มยาวตัวกว้างในห้องนั่งเล่น สองมือเรียวซุกซอนลากไล้ตามผิวกายเนียนละเอียดของพราวผ่านเนื้อผ้าเนื้อบางช้า ๆ ปลุกเร้าอารมณ์รักและแรงดึงดูดทางกายััลูบไล้บดเบียดของกลีบปากอุ่นร้อนลากผ่านซอกคอและเนินอกขาวเนียนเรียกเสียงครางหวานหวิวจากลำคอของพราว ดารินมอบความซาบซ่านและดูแลความรู้สึกของพราวอย่างประณีตละมุนละไม ยืนยันให้พราวรู้ว่าความรู้สึกรักระหว่างพวกเธอมันช่างงดงาม บริสุทธิ์ และไม่ผิดบาปเลยสักนิด ทั้งสองกอดก่ายประสานรสจูบและลมหายใจหอบแ่เบาเนิ่นนานจนอารมณ์รักสงบลงด้วยความอบอุ่นใจ
---
หลังจากเวลาบ่ายผ่านพ้นไป ความสับสนของพราวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวในดวงตา พราวยกมือข้างซ้ายขึ้นมาจ้องมองดูแหวนแต่งงานเพชรสีเงินเรียบหรูที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายมาเป็เวลาหลายปีด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แหวนวงนี้ที่เคยเป็ดั่งโซ่ตรวนพันธนาการพันผูกชีวิตบัดนี้เป็เพียงเศษเหล็กที่ไม่มีค่าน่ารังเกียจ เธอใช้ปลายนิ้วนางและนิ้วก้อยดึงมันออกจากนิ้วเบา ๆ และตัดสินใจปล่อยทิ้งวางลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนเย็นเฉียบเสียงดังแก๊งอย่างเด็ดเดี่ยวปราศจากความอาลัยอาวรณ์
"พราวตัดสินใจแล้วค่ะพี่ดาริน... พราวจะฟ้องหย่ามารุตอย่างเด็ดขาด พราวจะไม่มีวันเดินกลับไปในนรกจอมปลอมนั่นอีกแล้วค่ะ พรุ่งนี้พราวจะเข้าไปคุยเื่ทนายความและดำเนินการทางกฎหมายทั้งหมดค่ะ" พราวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเด็ดเดี่ยวเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตใหม่
ดารินมองน้องสาวข้างกายด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชมระคนรักใคร่สูงสุด ดารินบีบไหล่บางของพราวเบา ๆ "พี่ดารินเห็นด้วยและพร้อมจะสนับสนุนพราวในทุก ๆ เื่ทางกฎหมายและธุรกิจค่ะ ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ พราวไม่ได้เผชิญหน้าคนเดียว พี่ดารินจะอยู่เคียงข้างและจูงมือพราวก้าวผ่านเื่นี้ไปด้วยกันจนถึงปลายทางชีวิตใหม่เลยนะจ๊ะ"
ทางแยกของความรู้สึกที่เคยพร่าเลือนสับสนในใจบัดนี้กลับส่องสว่างเด่นชัดขึ้นมาอย่างไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้นได้อีก พราวมองเห็นและก้าวเดินไปตามเส้นทางชีวิตใหม่ที่สดใสใต้แสงตะวันอันแสนอบอุ่นงดงามเคียงคู่กุมมือไปพร้อมกับดาริน ทิ้งให้เศษซากปรักหักพังแห่งความรักที่ถูกทรยศหักหลังของมารุตและแพรวพวกคนผิดบาปจมดิ่งลึกลงในความมืดมนอนธการของอดีตอันแสนเ็ป เป็อดีตที่ไม่มีวันหมุนวนย้อนคืนกลับมาทำลายความฝันและหัวใจชีวิตใหม่ที่เริ่มเบ่งบานของเธอได้อีกตลอดกาล
69K
