(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หลังจากนั้นหวงเยี่ยก็ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าป้ายอิเล็กทรอนิกส์ ปลายนิ้วของเขาเลื่อนผ่านแผงควบคุมอย่างชำนาญ ภาพโฮโลแกรมจำนวนมากถูกเปิดขึ้นเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ราวกับม่านแสงที่ทับซ้อนอยู่เบื้องหน้า

        ข้อมูลนับไม่ถ้วนไหลเวียนไปมาอย่างต่อเนื่อง ประหนึ่งสายน้ำแห่งความรู้ที่ไม่มีวันเหือดแห้ง

        สายตาของเขาไล่กวาดอ่านทุกตัวอักษรอย่างตั้งใจ ไม่ปล่อยให้รายละเอียดใดหลุดรอดไปแม้แต่น้อย

        ความเงียบภายในห้องถูกแทนที่ด้วยจังหวะลมหายใจที่สม่ำเสมอ

        “น่าสนใจแฮะ”

        ข้อมูลเกี่ยวกับวิชาขับเคลื่อนพลังระดับต่างๆถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระบบ

        แต่ละระดับมีคำอธิบายประกอบอย่างละเอียด ทั้งหลักการใช้งาน เงื่อนไขในการเรียนรู้ รวมถึงข้อจำกัดของผู้ฝึกฝน

        หวงเยี่ยเลื่อนภาพโฮโลแกรมไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองรายการทั้งหมด

        《วิชาขับเคลื่อนพลังระดับแรกเริ่ม》

        《วิชาขับเคลื่อนพลังระดับต่ำ》

        《วิชาขับเคลื่อนพลังระดับกลาง》

        《วิชาขับเคลื่อนพลังระดับสูง》

        《วิชาขับเคลื่อนพลังระดับราชา》

        ลำดับขั้นเหล่านั้นเรียงต่อกันอย่างชัดเจน ชายหนุ่มจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่สนใจ

        “ถ้านักเรียนคนไหนอยากจะศึกษาร่ำเรียนวิชาพวกนี้ พวกเขาจะต้องมีแต้มคะแนนเพียงพอ..”

        ตัวเขาเลื่อนหน้าจออีกครั้ง

        ข้อมูลเพิ่มเติมก็ปรากฏขึ้น

        “แล้วแต้มคะแนนส่วนใหญ่ก็ได้รับมาจากภารกิจ.. หรือจะเป็นการประลองกับนักเรียนคนอื่นๆเพื่อเดิมพันแต้มคะแนนกัน!”

        น้ำเสียงของเขาเรียบง่าย และเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างรวดเร็วต่อระบบที่วางเอาไว้

        สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เพียงสถาบันนักล่ามังกร แต่มันคือสนามคัดกรองที่โหดเหี้ยมในอีกรูปแบบหนึ่ง

        ผู้ที่แข็งแกร่งจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ส่วนผู้ที่อ่อนแอก็มีเพียงถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง

        สายตาของหวงเยี่ยยังคงสงบนิ่ง ขณะที่เขากวาดมองข้อมูลทั้งหมดอีกครั้งหนึ่งอย่างละเอียด

        สำหรับระดับจักรพรรดิและระดับเทพนั้น ไม่มีปรากฏอยู่ในรายการของมหาวิทยาลัยเทพอสูรเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้น การมีอยู่ของวิชาขับเคลื่อนพลังระดับราชาเพียงอย่างเดียว มันก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของนักล่ามังกรจำนวนมากสั่นสะท้าน

        มันคือขีดจำกัดที่คนส่วนใหญ่ยากจะเอื้อมถึง และเป็นจุดหมายที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน

        หวงเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนข้อมูลไปยังหมวดถัดไป

        《วิชาการต่อสู้》

        ทันทีที่หัวข้อนี้ถูกเปิดออก ภาพโฮโลแกรมจำนวนมหาศาลก็ผุดขึ้นมาราวกับหมู่ดาวที่กระจายอยู่ทั่วท้องฟ้า

        รายชื่อวิชาถูกจัดแบ่งตามธาตุและแขนงต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ

        เขาเลือกเปิดดูรายละเอียดบางส่วน

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง - เกราะหินจักรพสุธา เรียกแท่งหินหนาทึบขึ้นมาห่อหุ้มร่างกาย เสริมพลังป้องกันจนเกินกว่ามนุษย์ปกติ》

        คำอธิบายปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ภาพจำลองแสดงให้เห็นร่างของผู้ใช้ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นหินหนาแน่น แข็งแกร่งดั่งป้อมปราการเคลื่อนที่

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง หอกศิลาเพลิง - หินปลายแหลมถูกสร้างขึ้นพร้อมเปลวไฟที่ลุกโชน พุ่งทะลวงเป้าหมายด้วยแรงทำลายที่รุนแรง》

        ภาพโฮโลแกรมเผยให้เห็นหอกเพลิงพุ่งแหวกอากาศ ทิ้งร่องรอยความร้อนเอาไว้เบื้องหลัง

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง คลื่นอสูรคราม - มวลน้ำก่อตัวเป็นรูปร่างของอสูร ก่อนจะพุ่งเข้ากลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า》

        ภาพจำลองแสดงให้เห็นคลื่นน้ำมหึมาที่แปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างสัตว์ร้าย ดวงตาเปล่งประกายเย็นยะเยือก

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง คมกระแสนที - กระแสน้ำถูกอัดแน่นจนกลายเป็นคมมีด เฉือนผ่านร่างของศัตรูอย่างไร้ปรานี》

        ทุกวิชาล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และสะท้อนถึงความเข้าใจในเจตจำนงของธาตุนั้นๆอย่างลึกซึ้ง

        หวงเยี่ยยังคงเลื่อนข้อมูลต่อไป จนกระทั่งสายตาหยุดลงอีกครั้ง

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง มหาสมุทรสาบสูญ》

        เพียงแค่ชื่อก็ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด

        คำอธิบายปรากฏขึ้นช้าๆ

        สร้างมวลน้ำมหาศาลถาโถม กลืนกินทุกสิ่งในรัศมีอย่างไร้ทางหลบหนี

        ภาพโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นทำให้แววตาของหวงเยี่ยหดตัวเล็กน้อย มวลน้ำขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ก่อนจะถาโถมลงมาราวกับมหาสมุทรทั้งผืนถูกยกขึ้นแล้วทิ้งลงมาในคราวเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างถูกกลืนหายไปโดยไม่มีโอกาสต่อต้าน

        “ร้ายกาจเกินไป...”

        หวงเยี่ยยังคงจ้องมองภาพนั้น ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างชัดเจน

        เขาเคยเห็นวิชานี้มาก่อน ไม่ใช่จากการเผชิญหน้าโดยตรง แต่เป็นภาพบันทึกที่ถูกถ่ายทอดเอาไว้

        ในภาพนั้น ผู้ใช้วิชาคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบ

        เพียงแค่ยกมือขึ้นมหาสมุทรก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และในชั่วพริบตาเผ่าพันธุ์มังกรที่แข็งแกร่งก็ถูกกลืนกินไปอย่างสิ้นเชิง

        ทุกอย่างถูกกลบหายไปใต้พลังของสายน้ำที่ไร้ขอบเขต

        จากนั้นหวงเยี่ยก็เลื่อนข้อมูลต่อไปอย่างไม่รีบร้อน รายชื่อวิชาการต่อสู้รูปแบบต่างๆปรากฏเรียงรายอยู่เบื้องหน้าอย่างเป็นระเบียบ

        แบ่งแยกตามระดับพลังและธาตุที่สอดคล้องกับเจตจำนงของผู้ใช้งาน

        สายตาของเขาหยุดลงที่หมวดวิชาการต่อสู้ระดับสูง

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง ปีกเหินเวหาศักดิ์สิทธิ์ – ก่อปีกลมให้เหินลอยกลางอากาศได้ระยะหนึ่ง》

        ภาพจำลองปรากฏขึ้นทันที เงาร่างของผู้ใช้กางแขนออก แสงสว่างค่อยๆรวมตัวกันบริเวณแผ่นหลัง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นปีกลมที่โปร่งแสง โค้งรับกับสรีระอย่างสง่างาม จากนั้นร่างนั้นก็ลอยตัวขึ้นจากพื้น ผงฝุ่นเบื้องล่างกระจายออกเป็นวงกว้าง

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง พายุหมอกพรางศึก – ปล่อยลมและหมอกหนาทึบปิดบังสายตาทั้งหมด》

        ม่านหมอกสีเทาขาวแผ่กระจายออกจากจุดศูนย์กลาง ลมหมุนวนเป็นเกลียวต่ำ สายตาทุกคู่ภายในพื้นที่นั้นถูกบดบังจนไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้ชัดเจน เสียงฝีเท้าหายไปในความพร่าเลือน เหลือเพียงความสับสนและความหวาดระแวง

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง เปลวเพลิงสวรรค์ – ยิงลำแสงไฟสีทองสว่างดั่งแสงอาทิตย์ ทำลายพลังมืด》

        ประกายแสงสีทองพุ่งทะลวงออกไปอย่างรวดเร็ว ลำแสงนั้นเจิดจ้าเสียจนภาพรอบข้างถูกกลืนหายไปชั่วขณะ

        หมวดของนักล่ามังกรที่ปลุกเจตจำนงธาตุสายฟ้า

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง อัสนีโซ่ตรวน – สร้างโซ่สายฟ้าล่ามศัตรูและช็อตซ้ำอย่างต่อเนื่อง》

        โซ่สีฟ้าขาวแตกประกายวิบวับ พุ่งออกไปพันธนาการเป้าหมาย จากนั้นกระแสไฟฟ้าก็ไหลทะลักผ่านเส้นโซ่ไม่หยุดยั้ง

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง หมัดฟ้าผ่า – รวมสายฟ้าไว้ในหมัดเดียว กระแทกลงพร้อมเสียงฟ้าร้อง》

        ร่างของผู้ใช้โน้มตัวลง ก่อนจะชกหมัดออกไป แสงอัสนีรวมตัวกันเป็นจุดสว่างเพียงหนึ่งเดียว แล้วระเบิดออกพร้อมเสียงกึกก้อง

        ภาพโฮโลแกรมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หวงเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

        หมวดระดับสูงปรากฏต่อ

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง ฝนสายฟ้าทมิฬ – เรียกฝนฟ้าที่ทุกหยาดคือสายฟ้าลงมาโจมตีเป็นบริเวณ》

        เมฆดำก่อตัวเหนือศีรษะ จากนั้นประกายสายฟ้าจำนวนมหาศาลก็ร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน ทุกหยาดคือแรงทำลายล้าง

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง ตาข่ายอัสนีบาต – แผ่ข่ายพลังไฟฟ้าออกบนพื้นเพื่อช็อตศัตรูที่ก้าวเข้ามา》

        พื้นดินถูกคลุมด้วยลวดลายแสงสีฟ้า เมื่อใครก้าวล้ำเข้าไป กระแสไฟก็แล่นผ่านในพริบตา

        ไม่ว่าจะเป็นวิชารูปแบบใด มันก็ทำให้หัวใจของหวงเยี่ยต้องสั่นสะท้านขึ้นโดยไม่อาจปฏิเสธได้

        พลังอำนาจเหล่านี้ล้วนสะท้อนถึงความเข้าใจในธาตุนั้นๆอย่างลึกซึ้ง

        แต่แล้วสายตาของเขาก็หยุดลง

        “แล้ววิชาการต่อสู้ธาตุพฤกษาละ.. ข้าต้องการเห็นมันว่าแข็งแกร่งแค่ไหน”

        ตัวของเขารับรู้ดีว่าเจตจำนงธาตุพฤกษาแตกต่างจากธาตุอื่น

        ส่วนใหญ่ไม่เน้นการโจมตีที่รุนแรง หากมุ่งไปทางสนับสนุนและเสริมพลังให้พวกพ้องมากกว่า

        ภาพหมวดใหม่ถูกเปิดขึ้น

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง เกราะไม้ศักดิ์สิทธิ์ – เปลือกไม้หนาแปรเป็นเกราะป้องกันร่างกาย》

        ลำต้นไม้แตกหน่อขึ้นจากพื้น ก่อนจะแผ่เปลือกหนาเข้าห่อหุ้มผู้ใช้

        《วิชาการต่อสู้ระดับกลาง พายุไม้โลหิต – ต้นไม้แปรเปลี่ยนเป็นหอกและคมไม้พุ่งกวาดล้างทุกทิศ》

        กิ่งก้านพุ่งออกมาราวกับหอกนับสิบ คมไม้กรีดอากาศด้วยเสียงแหลมคม

        《วิชาการต่อสู้ระดับสูง เมล็ดฟื้นชีพ – ฝังเมล็ดแห่งชีวิตลงพื้นเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณและรักษาร่างกายให้พวกพ้องในระยะ》

        เมล็ดเล็กๆถูกหย่อนลงดิน จากนั้นแสงสีเขียวอ่อนก็แผ่กระจายเป็นวงกว้าง หล่อเลี้ยงผู้ที่อยู่ภายใน

        หวงเยี่ยจ้องมองภาพเหล่านั้น สีหน้าและแววตาของเขาค่อยๆแปรเปลี่ยนไป

        “อะไรเนี่ย?!”

        เสียงอุทานหลุดออกมาโดยไม่ทันยั้งคิด ก่อนที่คิ้วของเขาจะขมวดเข้าหากันอย่างจงใจ

        “วิชาพวกนี้มันไม่ได้ช่วยสนับสนุนราชันย์พงไพรพิฆาตดาราของข้าเลยนี่หว่า?”