ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 50 รถบ้านของคุณถูกยึดแล้ว (รีไรต์)

        “ตูม!”

        เสียงระเบิดดังสนั่นและในทันทีที่ควันจางหายไป ลั่วฉิงเทียนก็พบว่าซอมบี้ทั้งสองตนไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้รู้สึกขุ่นเคืองในใจ

        ซอมบี้ทั้งสองพุ่งเข้าหาลั่วฉิงเทียนอีกครั้งเธอจึงออกวิ่งต่อ

        ภายในพื้นที่มิติเสี่ยวลวี่ที่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของลั่วฉิงเทียน มันกระโดดไปมาไม่หยุดอยู่ภายในพื้นที่นั้น

        ลั่วฉิงเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจปล่อยเสี่ยวลวี่ออกมา จากนั้นก็โยนมันไปทางซอมบี้ทั้งสองที่กำลังวิ่งไล่ตามเธอ

        ทันทีที่เสี่ยวลวี่ออกมามันก็ยื่นหนวดจำนวนมากออกมาเพื่อจับซอมบี้ทั้งสอง ลั่วฉิงเทียนถอยห่างจากซอมบี้ ในที่สุดก็มีเวลาให้เธอได้หายใจหายคอ

        ธนูเพลิงศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้นในมือ ลูกศรเพลิงสามดอกพุ่งตรงไปที่หัวของซอมบี้ทั้งสอง

        หัวของซากศพขยับได้ถูกเจาะจนทะลุ พวกมันหยุดเคลื่อนไหวในทันที เสี่ยวลวี่ฉวยโอกาสนี้กลืนกินซอมบี้ทั้งสองลงไปในพริบตา

        “เฮ้ เสี่ยวลวี่! พอได้แล้ว”

        ลั่วฉิงเทียนร้องตะโกนด้วยความร้อนใจ แต่ก็สายเกินไปซอมบี้สองตัวถูกกลืนกินโดยเสี่ยวลวี่จนหมดสิ้น

        ลั่วฉิงเทียน ถึงกับพูดไม่ออก

        “นั่นมันซอมบี้ระดับ 3 สองตัวนะ! แกกลืนลงไปได้ยังไง ฉันยังไม่ได้เอาผลึกคริสตัลเลย!”

        ลั่วฉิงเทียนรู้สึกเศร้าใจจนอยากจะร้องไห้ เธอเพียงแค่ต้องการศึกษาผลึกคริสตัลเหล่านี้สักหน่อย และดูว่าพื้นที่ของเธอจะสามารถกลืนกินผลึกคริสตัลได้จริงหรือไม่

        แต่ตอนนี้ซอมบี้ทั้งสองตัวถูกเสี่ยวลวี่กินเข้าไปแล้ว ดูเหมือนว่าผลึกคริสตัลที่อยู่ในพื้นที่ของเธอคงเป็นฝีมือของเสี่ยวลวี่แน่ ๆ

        ขณะที่ลั่วฉิงเทียนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสี่ยวลวี่ก็เริ่มไอออกมา

        ทันใดนั้นผลึกคริสตัลสองเม็ดก็ถูกคายออกมาจากร่างกายกลม ๆ ของเสี่ยวลวี่ เม็ดหนึ่งสีดำ อีกเม็ดหนึ่งสีน้ำตาลอ่อน

        ลั่วฉิงเทียนจ้องมองผลึกคริสตัลทั้งสองเม็ดด้วยความตกตะลึง เธอก้าวไปหยิบมันขึ้นมา

        “เสี่ยวลวี่ แกไม่กินผลึกคริสตัลเหรอ?”

        ลั่วฉิงเทียนพูดพลางหยิบผลึกคริสตัลสองเม็ดนั้นวางลงตรงหน้าเสี่ยวลวี่ เสี่ยวลวี่เหลือบมองผลึกคริสตัลทั้งสองเม็ดนั้นฉายแววรังเกียจ

        มันทำท่ารังเกียจอย่างถึงที่สุด หมุนตัวหนีไปอีกทางโดยไม่ชายตามอง

        ลั่วฉิงเทียนได้แต่อึ้ง เจ้าตัวเขียวนี่มันรังเกียจผลึกคริสตัลนี่งั้นเหรอ?

        นั่นหมายความว่าการหายไปของผลึกคริสตัลในพื้นที่มิติของเธอนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้านี่เลยงั้นสิ? หรือว่าเป็นพื้นที่มิติของเธอเองที่กำลังกลืนกินผลึกคริสตัลกันแน่?

        เมื่อคิดได้ดังนั้น ลั่วฉิงเทียนจึงลองนำผลึกคริสตัลอีกเม็ดเข้าไปในพื้นที่มิติ จากนั้นก็จ้องมองที่ผลึกคริสตัลเม็ดนั้นโดยไม่กะพริบตา

        ไม่นานนัก ผลึกคริสตัลเม็ดนั้นก็หายไปต่อหน้าต่อตาเธอ

        เอาล่ะ ตอนนี้ลั่วฉิงเทียนมั่นใจแล้วว่าเป็นพื้นที่มิติของเธอเองที่กำลังกลืนกินผลึกคริสตัล แต่มันกลืนกินผลึกคริสตัลไปทำไมกัน?

        ลั่วฉิงเทียนเริ่มตรวจสอบสภาพภายในพื้นที่มิติ ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่พบการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

        ตอนนี้เจ้าตัวเขียวกำลังวนอยู่รอบตัวเธอ ลั่วฉิงเทียนจึงโยนมันกลับเข้าไปในพื้นที่มิติและเตรียมตัวกลับ แต่หลังจากที่เข้าไปในพื้นที่มิติแล้ว เสี่ยวลวี่กลับแสดงท่าทางดีใจอย่างผิดปกติ

        จากนั้นมันก็กระโดดลงไปในแม่น้ำ

        เมื่อเห็นมันกำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนานลั่วฉิงเทียนก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เสี่ยวลวี่ออกมา น้ำในแม่น้ำดูเหมือนจะสูงแค่ครึ่งตัวของมัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าน้ำในแม่น้ำจะท่วมเจ้าเขียวไปเกินครึ่งตัวแล้ว

        ลั่วฉิงเทียนเริ่มครุ่นคิดขึ้นมาในใจ หรือว่าพื้นที่แห่งนี้จะสามารถกลืนกินผลึกคริสตัลเพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป? ผลึกคริสตัลพวกนี้อาจจะเทียบได้ว่าเป็นทองคำ หยก หรืออะไรทำนองนั้น

        มันสามารถทำให้พื้นที่แห่งนี้เลเวลอัพได้งั้นเหรอ?

        เมื่อคิดได้เช่นนั้น ลั่วฉิงเทียนก็หยิบผลึกคริสตัลอันสุดท้ายออกมา เธอลองดูดซับมันเข้าไปในร่างกายก่อน แต่กลับพบว่าไม่สามารถดูดซับผลึกคริสตัลนี้ได้ เธอจึงนำมันกลับไปวางไว้ในพื้นที่เช่นเดิม

        ไม่นานนัก พื้นที่แห่งนั้นก็ดูดซับผลึกคริสตัลเข้าไปอีกครั้ง

        คราวนี้ลั่วฉิงเทียนพยายามเพ่งมองไปที่แม่น้ำในพื้นที่อีกครั้ง

        แม้สายน้ำจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ทุ่งหญ้าในพื้นที่กลับเขียวขจีกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด

        ตอนนี้ลั่วฉิงเทียนมั่นใจอย่างมากว่าการที่พื้นที่แห่งนี้ดูดซับผลึกคริสตัลเข้าไปนั้นมันยิ่งทำให้พื้นที่แห่งนี้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

        และประเภทของผลึกคริสตัลที่แตกต่างกันไปก็ทำให้พื้นที่ที่ถูกเติมเต็มพัฒนาไปต่างกันอีกด้วย

        ลั่วฉิงเทียนดีใจมาก เมื่อได้รับรู้แล้วว่าผลึกคริสตัลที่เธอไม่สามารถดูดซับได้นั้นสามารถนำมาทำประโยชน์อื่น ๆ กับพื้นที่แห่งนี้ได้ จากนี้ไปเธอก็แค่ต้องกำจัดซอมบี้แล้วเก็บผลึกคริสตัลก็พอแล้ว

        ด้วยอารมณ์ที่เบิกบาน ลั่วฉิงเทียนดึงความสนใจกลับมาสู่สภาพแวดล้อมรอบตัว เธอพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง มองเห็นเครื่องจักรขนาดใหญ่ทำงานก่อสร้างอยู่ไกลๆ ทำให้เธอคาดเดาได้ว่าตัวเองน่าจะอยู่ใกล้กับค่ายทหาร เนื่องจากเผลอขับรถมาไกลเกินไป

ลั่วฉิงเทียนมองไปทางที่ต้องกลับ แต่ในตอนที่ลั่วฉิงเทียนกำลังขับรถกลับอย่างช้า ๆ ระหว่างทางก็มีรถจี๊ปทหารขวางทางเธอไว้

        “ใครอยู่ในรถ ลงมาเดี๋ยวนี้!”

        ลั่วฉิงเทียนจอดรถบ้านแล้วลงมา เสียงที่พูดอยู่ข้างนอกเป็นเสียงผู้หญิง

        ลั่วฉิงเทียนลงจากรถ เห็นผู้หญิงในชุดลายพรางทหารยืนอยู่ข้างนอก

        ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างสูงเพรียวและถึงแม้จะสวมใส่เสื้อผ้าหนา ๆ แต่ก็ปกปิดรูปร่างที่งดงามของเธอไม่ได้

        ผู้หญิงคนนั้นมองลั่วฉิงเทียนขึ้นลง เธอเห็นลั่วฉิงเทียนหน้าเล็ก ๆ แก้มอมชมพู ผิวขาวเนียนและยังมีแก้มยุ้ย ๆ ผมสีดำขลับของเธอถูกมัดรวบอย่างง่าย ๆ

        เสื้อแจ็คเก็ตสะอาดเรียบร้อยสวมอยู่บนร่าง ไม่มีรอยยับแม้แต่นิดเดียว ดูยังไงก็เป็นเจ้าหญิงน้อยที่ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมในบ้าน

        หญิงสาวขมวดคิ้วมองลั่วฉิงเทียน แล้วชี้ไปที่รถบ้านของลั่วฉิงเทียนพลางพูดว่า

        “รถคันนี้ทางกองทัพของเราจะยึดเอาไว้ใช้ เอากุญแจมา”

        ลั่วฉิงเทียนเลิกคิ้วมองไปรอบ ๆ แล้วหันไปมองหญิงสาวพลางพูดว่า

        “ด้วยเหตุผลอะไร?”

        ผู้หญิงตรงหน้ามองลั่วฉิงเทียนอย่างหยิ่งผยองแล้วพูดว่า

        “ในเมื่อเธอจะเป็นพลเมืองของฐานที่หนึ่ง ของเราในอนาคต เธอก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันโดยไม่มีเงื่อนไข! หากมีเหตุฉุกเฉินพลเมืองของฐานที่หนึ่งจำเป็นต้องให้รถของพวกเธอถูกยึดไปใช้โดยรัฐบาลโดยไม่มีเงื่อนไข! ฉันเป็นคนของกองทัพ เธอว่าไง?”

        ลั่วฉิงเทียนหัวเราะเยาะ

        “เธอบอกว่าเธอเป็นคนของกองทัพก็เป็นเลยเหรอ? อีกอย่าง การยึดใช้ต้องมีเหตุฉุกเฉินถึงจะทำได้ แถวนี้ไม่มีอะไรสักอย่าง ฉันจะให้เธอทำไม! แล้วอีกอย่าง ถึงเป็นกองทัพก็ต้องดูว่าพลเมืองเต็มใจหรือไม่ ถ้าไม่เต็มใจเธอก็จะมาแย่งง่าย ๆ ไปเลยเหรอ?”

        ลั่วฉิงเทียนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเยาะหยัน ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'เธอจะทำอะไรก็ทำไป แต่ฉันจะไม่ให้เธอเด็ดขาด'

        หญิงสาวเห็น ลั่วฉิงเทียน ไม่ยอมร่วมมือกับเธอ จึงกัดฟันกล่าวว่า

        “เธอจะไม่ให้จริง ๆ ใช่ไหม? ไม่กลัวฉันจบชีวิตเธอตรงนี้รึไง?”

        ลั่วฉิงเทียนหัวเราะออกมาทันที

        “ว่าไงนะ? ถ้าฉันไม่ให้แล้วเธอจะปล้นเอาอย่างนั้นเหรอ? ฉันว่าที่เธอพูดเรื่องยึดรถน่ะโกหก จริง ๆ แล้วเล็งรถฉันไว้อยู่สิน่ะ”

        หญิงสาวมอง ลั่วฉิงเทียน อย่างขุ่นเคือง มือของเธอสัมผัสไปที่ปืนที่เอว เจ้ามอง ลั่วฉิงเทียนอย่างเย็นชาพร้อมกับพูดว่า

        “ฉันขอถามอีกครั้ง รถคันนี้กองทัพเราต้องการจะยึดมัน ในฐานะที่เธอจะเป็นผู้อยู่อาศัยคนแรกของฐานทัพ เธอจะมอบรถคันนี้มาให้ดี ๆ ไหม?”

        ลั่วฉิงเทียนหัวเราะเยาะ

        “ฉันว่าเธอกำลังฝันอยู่นะ? อยากปล้นก็ลงมือมาตรง ๆ ไม่ต้องหาข้ออ้างมากมายให้มากความ ฉันละรำคาญจริง ๆ ”

        ตอนนี้เองลั่วฉิงเทียนได้เชื่อมต่อกับเสี่ยวลวี่แล้ว หากผู้หญิงคนนี้กล้าชักปืนออกมาเมื่อไหร่ เสี่ยวลวี่จะออกมาเล่นงานเธอทันที