เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ถึงเสิ่นเยว่ชวนจะออกมาขึ้นรถก่อนแต่เขาก็อ่านปากของซูเจี่ยนอันจากทางกระจกมองหลังได้ จึงรู้ว่าซูเจี่ยนอันพูดอะไรกับลู่เป๋าเหยียนไปบ้าง

        ส่วนปฏิกิริยาของลู่เป๋าเหยียนน่ะเหรอ...ถึงเขาจะมองไม่เห็นแต่เขาก็พอเดาได้ ไม่ก็ดูจากสีหน้าของซูเจี่ยนอันก็รู้แล้ว

        “นายทำแบบนี้มันจะดีเหรอ?” เขาถามลู่เป๋าเหยียน“ทำไมต้องพูดไปแบบนั้นด้วย ดูสีหน้าของเจี่ยนอันเมื่อกี้สิฉันว่าต่อให้คนทั้งบริษัทมาคุกเข่าตรงหน้าเธอเธอก็คงไม่ยอมไปเหยียบที่เครือลู่อีกแล้วล่ะ”

        “เธอไม่ไปได้ยิ่งดี”ลู่เป๋าเหยียนหลับตาลง “คังรุ่ยเฉิงต้องการทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างอีกไม่นานก็คงสืบเรื่องของพวกเราได้ ฉันไม่อยากให้คังรุ่ยเฉิงสาวมาถึงเธอ”

        เสิ่นเยว่ชวนถอนหายใจ“ตอนนายออกมาเธอยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิมอยู่เลย เดาสิว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไง”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มมุมปาก“นอกจากแอบด่าฉันในใจแล้วจะมีอะไรอีก?”

        “คนบ้า!”ซูเจี่ยนอันจิ้มหน้าจอมือถือตัวเองอย่างหงุดหงิด “อารมณ์แปรปรวน! คนหลอกลวง!นิสัยไม่ดี!”

        สิ่งที่โชว์อยู่บนหน้าจอมือถือของเธอตอนนี้คือหน้าต่างสนทนาใน Wechat ระหว่างเธอกับลู่เป๋าเหยียนในเมื่อด่าต่อหน้าไม่ได้ เธอเลยต้องใช้วิธีนี้ระบายอารมณ์

        แต่ที่คาดไม่ถึงคือเธอเผลอไปกดโดนช่องพิมพ์ข้อความแถมยังกดส่งไปแล้วด้วย...

        เอ่อ...ข้อความแรกของการคุยกันผ่าน Wechat ของเธอและเขากลับกลายเป็นอักษรพินอินกับตัวเลขมั่วซั่วไปซะแล้ว...

        เพราะกลัวว่าลู่เป๋าเหยียนจะเข้าใจผิดเธอจึงรีบพิมพ์เสริม

        ฉันแค่เผลอไปโดนหน้าจอ นายจะเมินก็ได้

        เสียงเตือนข้อความดังขึ้นสองครั้งติดลู่เป๋าเหยียนหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบสิ่งที่ซูเจี่ยนอันพิมพ์ส่งมา

        เขานิ่งคิดก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

        เธอกำลังด่าฉันอยู่?

        เขารู้ได้ยังไง!

        ซูเจี่ยนอันช็อกเธอกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเรียกสติกลับมาและพิมพ์ตอบกลับไป

        นายคิดมากไปหรือเปล่า

        มั่นใจ?

        ฉันมั่นใจว่านายคิดมากไปเอง

        ...

        เสิ่นเยว่ชวนได้ยินเสียงมือถือของลู่เป๋าเหยียนดังไม่หยุดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าลู่เป๋าเหยียนกำลังคุยกับใครอยู่

        นอกจากซูเจี่ยนอันแล้ว จะมีใครทำให้ลู่เป๋าเหยียนอดทนพิมพ์ข้อความแบบนี้ได้อีกล่ะ

        เมื่อใกล้ถึงบริษัทลู่เป๋าเหยียนก็เก็บมือถือพลางยิ้มมุมปากเป็นรอยยิ้มประหลาดที่ทำให้เสิ่นเยว่ชวนถึงกับอิจฉาตาร้อน

        เสิ่นเยว่ชวนรู้ทันทีว่าลู่เป๋าเหยียนคงแกล้งซูเจี่ยนอันสำเร็จอีกแล้วจึงอดแหย่ไม่ได้

        “จำที่ฉันเคยบอกนายได้ไหมว่าหลายปีที่ผ่านมาเพื่อนผู้ชายเพียงคนเดียวของซูเจี่ยนอันคือเจียงเส้าข่ายถ้าคนที่เธอชอบเป็นเขาขึ้นมา นายจะทำยังไง”

        ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะก่อนลู่เป๋าเหยียนจะตอบกลับมา

        “ไม่ใช่ฉันคิดจะทำยังไงแต่เป็นเธอต่างหาก”

        เสิ่นเยว่ชวนผิวปากให้ซูเจี่ยนอันเป็นคนเลือกสินะ เขาเข้าใจแล้ว

        “ดูไม่เหมือนนายเลยนะ”เสิ่นเยว่ชวนขำ “นายไม่ใช่พวก ‘ถ้าอยากได้ก็ต้องได้’ หรือยังไง? แต่ตอนนี้กลับให้อำนาจการเลือกเป็นของ‘คนที่นายอยากได้’ ซะงั้น ฉันล่ะอยากให้เจี่ยนอันรู้เรื่องนี้จริงๆ”

        สายตาน่ากลัวของลู่เป๋าเหยียนปรายมายังเสิ่นเยว่ชวนเขาจึงรีบปิดปากสนิท

        “โอเคๆฉันจะช่วยนายเก็บเป็นความลับไปจนตายเลยแต่ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมนายต้องทนลำบากแบบนี้ด้วย”

        “อีกหน่อยก็รู้เอง”ลู่เป๋าเหยียนตอบเพียงเท่านี้

        วินาทีนั้นเสิ่นเยว่ชวนรู้สึกได้ว่าเขาคงไม่มีวันเข้าใจเรื่องซับซ้อนอะไรขนาดนี้ได้เขาจินตนาการไม่ออกว่าความสัมพันธ์ของเขาจะสามารถซับซ้อนได้เท่ากับลู่เป๋าเหยียน

        หากเขาเจอคนที่ใช่เมื่อไรเขาก็อาจจะกลายเป็นคนไร้เหตุผลเหมือนกัน นั่นคงเป็นเรื่องที่ห้ามไม่ได้สินะ

        การรักใครสักคนทำให้เราไม่อยากบีบบังคับเพราะฉะนั้นจึงให้เธอเป็นคนเลือก ให้อิสระกับเธอมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ถ้าไม่สามารถรั้งเธอเอาไว้ข้างกาย ก็คงต้องปล่อยเธอไปโดยไม่ฝืนใจกัน

        ...

        คนที่ไม่เข้าใจเรื่องนี้ยังมีอีกคนนั่นก็คืออาเฉียน

        ตั้งแต่ซูเจี่ยนอันขึ้นรถมาก็ดูแปลกๆเมื่อกี้เพิ่งจะก้มหน้าก้มตาพิมพ์มือถืออย่างหงุดหงิด ตอนนี้เธอเก็บมือถือไปแล้วแต่สีหน้าเหมือนกำลังจะไปเจอศัตรูอย่างไรอย่างนั้น

        “คุณผู้หญิงครับ”เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ใครทำคุณโมโหเหรอครับ เดี๋ยวผมให้คุณชายจัดการให้!”

        ซูเจี่ยนอันตอบเสียงแข็ง“คนที่จะจัดการให้หนูนี่แหละค่ะที่น่าโมโห”

        เธอเปิดบันทึกการสนทนาของเธอกับลู่เป๋าเหยียนขึ้นมา

        ตาบ้านี่เอาแต่แกล้งเธออยู่ได้นิสัยไม่ดีเลย!

“คุณผู้หญิงกับคุณชายทะเลาะกันหรือเปล่าครับ?” อาเฉียนถามต่อ“เมื่อเช้าก่อนที่คุณชายจะออกไปบริษัท เขาบอกให้ผมรอรับคุณกลับบ้านด้วยครับ”

        ซูเจี่ยนอันหันไปมองอาเฉียนทันที“ลู่เป๋าเหยียนไปบริษัทเหรอคะ?”

        “ใช่ครับ” อาเฉียนยิ้ม “เช้าขนาดนี้ถ้าไม่ไปบริษัทแล้วจะไปที่ไหนล่ะครับเพราะพวกคุณไปทางเดียวกันแต่ไม่ยอมนั่งรถไปด้วยกันผมเลยคิดว่าน่าจะทะเลาะกันไงล่ะครับ”

        ซูเจี่ยนอันเริ่มโกรธลู่เป๋าเหยียนไม่อยากจะนั่งรถไปกับเธอแล้วยังจะมาหาข้ออ้างว่าต้องไปที่อื่นอีกนะ

        ในเมื่อเขาไม่อยากเจอหน้าเธองั้นเธอก็ไม่ง้อหรอก!

        “อาเฉียนคะตอนบ่ายรบกวนอาช่วยขับรถของหนูมาให้ได้ไหมคะ” ซูเจี่ยนอันไม่สนใจลู่เป๋าเหยียนอีกแล้ว“ต่อไปหนูจะขับรถไปกลับเอง”

        อาเฉียนทำท่าลำบากใจแต่เพราะถึงสถานีตำรวจพอดีซูเจี่ยนอันจึงไม่ปล่อยให้เขาปฏิเสธเธอเปิดประตูรถจากลงไปทันที

        เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจนี่เขาพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอ?

        เมื่อถึงเวลาเลิกงานซูเจี่ยนอันก็เดินออกมาหน้าสถานีตำรวจจึงเห็นรถของตัวเองที่จอดอยู่ เธอเดินตรงไปขณะที่อาเฉียนลงมาจากรถและพูดขึ้นว่า

        “คุณผู้หญิงให้ผมไปส่งเถอะครับคุณชายอยากให้คุณระวังเฉินเสวียนเสวียนเอาไว้ คุณไม่ควรขับรถคนเดียวนะครับ”

        “หนูไม่ถูกกับเฉินเสวียนเสวียนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะเมื่อก่อนหนูก็ขับรถไปกลับเองแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่คะ” ซูเจี่ยนอันรับกุญแจรถมา“หนูต้องเคลียร์งานจนดึก อาเฉียนนั่งรถกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

        พูดจบเธอก็เดินกลับเข้าไปด้านในอาเฉียนเรียกเธอไว้ไม่ทัน จึงได้แต่นั่งรถกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

        เมื่อได้รถมาแล้วซูเจี่ยนอันจึงไม่ต้องรีบกลับบ้าน เธอค่อยๆ ทำการทดลองพลางเขียนรายงานท่าทางไม่รีบร้อนของเธอทำให้เจียงเส้าข่ายเริ่มสงสัย

        “เธอไม่ต้องรีบกลับไปทำข้าวเย็นให้ผอ.ลู่หรือไง”

        “หืม?” ซูเจี่ยนอันกะพริบตาปริบๆ“ถ้านายไม่เตือนฉันคงลืมไปแล้ว แต่นี่ก็ดึกแล้วเขาคงหาอะไรกินไปแล้วล่ะ”

        เธอลงมือทำการทดลองและจดบันทึกอย่างไม่ทุกข์ร้อนต่อไป

        เจียงเส้าข่ายส่ายหน้าเบาๆ“ทะเลาะกันงั้นเหรอ?”

        ซูเจี่ยนอันปฏิเสธเสียงแข็ง“เปล่า!”

        “เปล่ากับผีนะสิ!” เจียงเส้าข่ายพูดแทงใจดำซูเจี่ยนอันอย่างไม่เกรงใจ“เมื่อก่อนยังไม่ทันเลิกงานเธอก็เริ่มกังวลว่าจะทำอะไรเป็นกับข้าวตอนเย็นดีเสิร์ชหาสูตรต้มซุปบำรุงกระเพาะบ้างล่ะ ผักอะไรกินแล้วดีต่อกระเพาะบ้างล่ะในออฟฟิศนี้มีใครไม่รู้ว่าเธอเป็นห่วงโรคกระเพาะของลู่เป๋าเหยียนบ้าง? แล้วเธอจะลืมเรื่องทำมื้อเย็นไปได้ยังไง”

        ซูเจี่ยนอันเม้มปาก“คราวนี้ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ เขาไม่อยากเห็นหน้าฉันเอง เลิกพูดเถอะรีบทำงานจะได้รีบกลับบ้าน”

        เธอเคลียร์งานจนถึงสองทุ่มกว่าจากนั้นจึงขับรถกลับบ้าน

        เพราะไม่ได้จับพวงมาลัมานานซูเจี่ยนอันจึงรู้สึกไม่ค่อยชินขับไปขับมาเธอก็เริ่มคิดถึงวันเวลาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหรือไม่ก็ที่เบาะหลังกับลู่เป๋าเหยียนขึ้นมา

        ไม่ได้ๆ ห้ามคิดนะเขาอุตส่าห์ให้ผู้ช่วยช่วยคิดข้ออ้างเพราะไม่อยากเห็นหน้าเธอแล้วเธอจะไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นอีกทำไมกัน!

        ว่าแล้วเธอจึงเอื้อมมือไปเปิดเพลงของนักร้องชายที่ลู่เป๋าเหยียนไม่ชอบอย่างโกรธๆ!

        สี่สิบนาทีต่อมาเธอก็กลับมาถึงบ้านเมื่อจอดรถเสร็จเธอก็เดินฮัมเพลงเข้าไปในห้องรับแขกจึงเห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

        ซูเจี่ยนอันตกใจแต่ก็ไม่ได้แสดงทีท่าอะไรออกไปเธอเปลี่ยนรองเท้าเพื่อจะเดินขึ้นห้องทว่าขณะที่กำลังเดินผ่านหลังลู่เป๋าเหยียนไปนั้น เสียงเย็นเยียบของเขาก็ดังขึ้น

        “ทำไมกลับดึกขนาดนี้”

        “ฉันมีงานต้องเคลียร์”

        “ซูเจี่ยนอัน”สายตาเย็นชาของเขาหันกลับมามอง “เธอลืมเรื่องสำคัญที่ต้องกลับมาทำที่บ้านแล้วเหรอ?”

        “ฉันก็เคยบอกนายแล้วไง”ซูเจี่ยนอันพูดพลางเขี่ยเล็บตัวเอง “บางวันฉันก็ต้องทำโอทีเลยกลับมาไม่ทัน”

        “แล้วทำไมไม่โทรมาบอก?”

        “อ้อ” เธอพูดอย่างสบายๆ“ฉันไม่รู้ว่านายจะกลับบ้านหรือเปล่า เลยกลัวว่าจะโทรไปกวนน่ะ”

        ความสามารถอีกอย่างของเธอก็คือการหาข้ออ้างที่สมจริงเสียจนคนฟังต้องโมโห

        ลู่เป๋าเหยียนทำเสียงไม่พอใจก่อนจะเดินขึ้นห้องไปโดนไม่หันกลับมามองสักนิด

        ตาบ้านี่พิลึกคนจริงๆเธอบ่นเขาในใจ แต่ก่อนที่ได้เดินขึ้นห้อง ป้าหลิวก็เรียกเธอไว้

        “คุณผู้หญิงกลับมาแล้วเหรอคะคุณชายรอคุณกลับมาทำกับข้าวให้ตั้งนานแล้วค่ะ”

        “เขา...รอหนูเหรอคะ?” ซูเจี่ยนอันนิ่งอึ้ง

        “ใช่สิคะ”ป้าหลิวอธิบาย “พวกป้าก็บอกไปแล้วว่าคุณผู้หญิงอาจจะยังติดงานให้พ่อครัวเป็นคนทำแทนดีไหม แต่คุณชายก็ยืนยันว่าจะรอ นี่ป้าเห็นเขาขมวดคิ้วมุ่นกลัวว่าโรคกระเพาะจะกำเริบอีกจริงๆ เลยค่ะ คุณผู้หญิงรีบไปทำกับข้าวให้เขาดีไหมคะ”

        ซูเจี่ยนอันนึกถึงภาพใบหน้าซีดขาวตอนที่อยู่ในโรงพยาบาลของเขาแล้วเธออดใจหายไม่ได้ รู้ตัวอีกทีเธอก็เดินมาอยู่ในห้องครัวเสียแล้ว

        ป้าหลิวได้ทำแผ่นเกี๊ยวหุนทุนเอาไว้ซูเจี่ยนอันเห็นว่าถ้าจะผัดกับข้าวตอนนี้คงยุ่งยากเกินไปเธอจึงทำไส้ก่อนจะห่อเกี๊ยวขึ้นมา เธอต้มเกี๊ยวหุนทุนและเติมสาหร่ายกับกุ้งแห้งลงไปเพื่อปรุงรสเมื่อต้มเสร็จกลิ่นหอมก็โชยฟุ้งจนเธอเองก็ชักจะหิวขึ้นมาอีกรอบ

        “คุณชายอยู่ที่ห้องหนังสือค่ะ”ป้าหลิวถอนหายใจอย่างโล่งใจ “ถ้างั้นคุณผู้หญิงจะยกขึ้นไปเองเลยไหมคะ”

        ซูเจี่ยนอันรู้ดีว่าลู่เป๋าเหยียนกำลังโมโหถ้าเป็นคนอื่นยกขึ้นไปเขาคงไม่ยอมกินเธอจึงพยักหน้าก่อนจะเอาชามเกี๊ยววางลงบนถาดและยกขึ้นไป

        เมื่อผลักประตูออกเธอก็เห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังกินยาอยู่พอดีเมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เป็นยาโรคกระเพาะตามคาด

        “ฉันขอโทษฉันควรจะโทรบอกนาย ฉันต้มเกี๊ยวมาให้ นายกินสักหน่อยนะ”

        ลู่เป๋าเหยียนมองเกี๊ยวร้อนๆที่อยู่ตรงหน้า

        “ยกลงไป”

        “จะกินไม่กินก็เรื่องของนาย”ซูเจี่ยนอันแค่หยิบถาดออกมา “ตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายนายก็เริ่มทำตัวแปลกๆเมื่อเช้ายังให้เสิ่นเยว่ชวนมาหลอกฉันอีกว่าไม่ได้ไปทางเดียวกันถ้านายไม่อยากเห็นหน้าฉันแล้ว ต่อจากนี้ไปฉันจะขับรถไปเอง จะไม่รบกวนนายให้ไปรับไปส่งอีก”

        พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องหนังสือตรงกลับไปที่ห้องตัวเองเธอปิดประตูอย่างแรงจนลู่เป๋าเหยียนได้ยินเสียงของมัน

        ลู่เป๋าเหยียนกุมท้องที่เริ่มปวดสุดท้ายเขาจึงยกชามเกี๊ยวหุนทุนไปวางไว้บนโต๊ะทำงานและกินเข้าไปทีละคำ

        เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสได้กินอาหารของเธออีกกี่ครั้ง

        ถ้าเธอรู้ว่าอนาคตจะต้องพบเจออะไรถ้าเธอรู้ว่าชีวิตของเขาครึ่งหนึ่งอยู่ในความมืดมิดเธอคงเลือกที่จะจากเขาไปตลอดกาล...

        หากต้องเป็นแบบนั้น เขายอมให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเมื่อก่อนเสียยังดีกว่า