อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        ในทวีปมังกรเพลิงมังกรคือสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัยและสำหรับมารอสูรที่มีสายสัมพันธ์เกี่ยวดองกันกับมังกรแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ถือว่ามีความแข็งแกร่งเช่นเดียวกัน

        สไปโนซอรัสเป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นญาติสายเลือดห่างๆของมังกรแท้จริงแล้วมันคือมังกรกับสัตว์ชนิดใดผสมพันธุ์กันเกิดขึ้นมานั้นไม่มีใครทราบได้และไม่มีทางที่จะศึกษาค้นคว้าได้แต่สไปโนซอรัสนั้นแข็งแกร่งจริงอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นถึงมารอสูรระดับหกขั้นสูงสุดเกือบจะถึงระดับเจ็ดพลังการโจมตีของมันแต่ละครั้งเทียบได้กับผู้มีพลังฝีมือระดับขั้นสูงสุดของขอบเขตเยี่ยมยุทธ์แถมยังมีหนามพิษขนาดใหญ่อีกสิบสองแท่งที่อยู่บนแผงหลังของมันต่อให้เป็นผู้มีพลังฝีมือระดับขอบเขตนักรบเมื่อพบเจอก็ไม่อยากที่จะตอแยด้วย

        ตอนนี้พลังฝีมือของเย่ชิงหานอยู่ที่ระดับแรกของขอบเขตยอดยุทธ์ห่างจากระดับสองอีกพอสมควร ส่วนเสี่ยวเฮยแม้จะเทียบได้กับอสูรศักดิ์สิทธิ์แต่ว่ายังอยู่ในช่วงระยะอ่อนแอจึงทำอะไรไม่ได้มากนัก

        “ลูกพี่จับให้ดีๆข้าจะเพิ่มระดับความเร็วขึ้น”

        เสี่ยวเฮยส่งกระแสเสียงเสร็จก็เงียบไปไม่พูดสิ่งใดต่อมันเพิ่มระดับความเร็ววิ่งลัดเลาะไปภายในป่า ส่วนสไปโนซอรัสที่ไล่ตามหลังมาตามทางที่มันวิ่งผ่านต้นไม้น้อยใหญ่ล้วนล้มระเนระนาดลงกับพื้นเสียงแผดร้องคำรามของมันสั่นสะเทือนจนใบไม้ลอยปลิวว่อน ฝูงนกกามากมายพากันแตกตื่นร้องกันเกรียวกราว

        “เสี่ยวเฮยไปทางด้านขวาทางนั้นต้นไม้ค่อนข้างหนาทึบ หากไปตามทางโล่งระดับความเร็วของเจ้าสู้มันไม่ได้”

        เย่ชิงหานกอดคอเสี่ยวเฮยแน่นร่างกายทั้งหมดแนบไปกับลำตัวของมันข้างหูแว่วเสียงลมหวีดหวิวและเสียงแผดร้องคำรามของสไปโนซอรัสที่ยิ่งใกล้เข้ามาทุกทีเขากวาดตามองภูมิประเทศโดยรอบจากนั้นร้องตะโกนบอกไปยังข้างหูของมัน

        อสูรกลืนวิญญาณเสี่ยวเฮยขนาดตัวเท่าลูกวัวดวงตาทอประกายเยือกเย็นเมื่อได้ยินเสียงที่เย่ชิงหานร้องบอกมันลดหัวต่ำลงเล็กน้อยหันไปมองทางด้านซ้ายมือคราหนึ่งแล้วเลี้ยวไปอย่างเหมาะเจาะโดยที่ไม่มีอาการสะดุดหรือความเร็วลดลงแม้แต่น้อยจากนั้นจึงมุดหายเข้าไปในป่าทางด้านซ้าย

        ฟิ้ว! ฟิ้ว!

        อสูรกลืนวิญญาณเสี่ยวเฮยพุ่งทะยานไปดุจดั่งสายลมลัดเลาะไปในหมู่แมกไม้อย่างไม่หยุดยั้ง ระดับความเร็วบรรลุถึงระดับที่น่ากลัว

        สไปโนซอรัสที่ไล่ตามอยู่ข้างหลังยิ่งโกรธเกรี้ยวมากขึ้นกว่าเก่าหากเปรียบเทียบด้านความเร็วเสี่ยวเฮยช้ากว่านิดหน่อยแต่เสี่ยวเฮยร่างกายคล่องแคล่ว ดังนั้นการกระโดดการเลี้ยวล้วนทำได้อย่างสวยงามไม่ติดขัดความเร็วจึงไม่ได้ลดลงแต่อย่างใดต่างกับสไปโนซอรัสที่ร่างกายใหญ่โตแถมยังวิ่งอยู่ในป่าไม้ที่หนาทึบทำให้มันแสดงศักยภาพออกมาได้ไม่เต็มที่ด้วยเหตุนี้ระดับความเร็วของทั้งสองฝ่ายจึงตกมาอยู่ในระดับเดียวกันระยะห่างจึงยังคงอยู่ในระหว่างหนึ่งกิโลเมตรไม่เปลี่ยนแปลง

        “บิดาเจ้าเถอะ! ไอ้สไปโนซอรัสตัวนี้ทำไมมันถึงไล่ตามพวกเราไม่ปล่อยเลย? เนื้อข้ามันไม่ได้อร่อยขนาดนั้นสักหน่อย” วิ่งหนีอย่างสุดชีวิตมาเกือบจะห้านาทีแล้วแต่เจ้าสไปโนซอรัสตัวนั้นกลับยังไล่ตามอย่างไม่ลดละราวกับว่าถ้าไม่ฆ่าพวกเขาให้ตายจะไม่ยอมเลิกราในใจเย่ชิงหานรู้สึกร้อนรนและอับจนปัญญาจึงด่าออกมาอย่างมีโทสะ

        “เนื้อของข้าอร่อย! ความทรงจำที่ได้รับมาจากพลังทางเผ่าพันธุ์กล่าวไว้ว่าเผ่าพันธุ์ของข้ากับมังกรเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันเมื่อพบเจอต้องฆ่าให้ตายกันไปข้างหนึ่ง” อสูรกลืนวิญญาณเสี่ยวเฮยที่วิ่งอย่างเงียบๆอยู่นานในที่สุดก็ส่งกระแสเสียงพูดขึ้นมา

        ไม่ตายไม่ยอมเลิกรา!

        อสูรกลืนวิญญาณเผ่าพันธุ์อสูรที่แปลกประหลาดที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนกลับเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับมังกรคาดว่าคงต้องแข็งแกร่งไม่แพ้มังกรอย่างแน่นอน

        ต้องหาทางสลัดมันให้หลุดไม่งั้นได้จบเห่จริงๆ แน่ ระยะเวลากลายร่างของเสี่ยวเฮยคงอยู่ได้แค่สองชั่วโมงบวกกับก่อนหน้าที่ฆ่าแรดนอเดียวจนถึงตอนนี้ใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงกับอีกยี่สิบนาทีแล้ว

        สี่สิบนาทีถ้าหากหลังจากสี่สิบนาทีแล้วยังสลัดมันไม่หลุดสิ่งที่รอคอยเขากับเสี่ยวเฮยอยู่ก็คือความตายเย่ชิงหานคิดคำนวณเงียบๆ ภายในใจทันใดนั้นดวงตาของเขาพลันเปล่งประกายแห่งความหวังขึ้น

        “เสี่ยวเฮยเลี้ยวไปทางขวา พวกเราไปถิ่นของฝูงหมาป่าเพลิงกัน”

        .................................

        เขตแดนรอบนอกของเทือกเขา

        ชายชุดดำจำนวนหกคนกำลังเดินทางอย่างเร่งรีบทั้งหกคล้ายกำลังเสาะหาบางสิ่งอยู่พวกเขาไม่ได้สนใจต่อมารอสูรหรือผู้ล่าที่พบเจอตามเส้นทางที่ผ่านมาเลยแม้แต่น้อยทั้งหกโคจรพลังปราณรบเตรียมพร้อมอยู่ตลอดไม่ว่ามารอสูรหรือผู้ล่าเมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของพวกเขาต่างพาหนีตายกันอย่างกระเซอะกระเซิง

        ทันใดนั้นชายชุดดำที่อยู่ด้านหน้าหยุดชะงักลงอีกห้าคนที่อยู่ด้านหลังก็พลอยหยุดชะงักลงตามไปด้วยเขาหันกลับมาพูดกับชายชุดดำอ้วนเตี้ยด้วยเสียงต่ำว่า “รีบเร่งเดินทางมาก็นานแล้วคิดว่าน่าจะเข้าใกล้เป้าหมายแล้วล่ะหนิวจินเจ้าตรวจสอบดูหน่อยว่าเป้าหมายอยู่ทิศทางใด”

        “ได้ขอรับนายท่านเสว่อี”

        ชายร่างอ้วนเตี้ยที่มีชื่อว่าหนิวจินก้มหัวลงตอบรับอย่างนอบน้อมพูดจบจึงรีบนั่งลงในท่าสมาธิอย่างรวดเร็ว

        อย่างไม่ต้องสงสัยคนชุดดำทั้งห้าก็คือหน่วยองครักษ์มืดของเสว่อู๋เหินที่ถูกส่งมาให้จับกุมตัวเย่ชิงหานห้าคนบวกกับลูกสมุนของพ่อบ้านหลิว หนิวจินทั้งหกเข้ามายังเทือกเขาได้เป็นเวลาหลายวันแล้ว

        ก่อนหน้านี้หนึ่งเดือนหนิวจินได้รับคำสั่งจากพ่อบ้านหลิวให้ฝังแมลงอำพรางที่ใช้ในการติดตามไว้บนตัวเย่ชิงหานแมลงชนิดนี้มีขนาดตัวพอๆ กับตัวหมัด เวลาปกติจะเกาะอยู่ตามเส้นผมบนศีรษะของคนนอกเสียจากว่าเย่ชิงหานจะโกนหัวหรือตัดผมทั้งหมดทิ้งไปหาไม่แล้วแมลงชนิดนี้จะไม่ร่วงหล่นเพราะถูกลมพัดหรือการสระผมอย่างแน่นอนนี่คือเคล็ดวิชาลับที่มีเฉพาะในตระกูลเสว่

        “เรียนนายท่านเสว่อีข้าสัมผัสได้ว่าตำแหน่งปัจจุบันของเป้าหมายอยู่เขตแดนรอบนอกของเทือกเขาและกำลังมุ่งหน้าตรงเข้ามาหาพวกเราคาดคะเนจากระดับความเร็วของพวกเราในตอนนี้ ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมงคงได้พบกันพอดี”

        หลังจากหนิวจินนั่งโคจรวิชาผ่านไปชั่วครู่ก็ลืมตาขึ้นแล้วพูดออกมาอย่างยินดี

        เสว่อีกวาดตามองครั้งหนึ่งสายตาปรากฏแววเย็นชาพูดขึ้น “อ้อ? นรกไม่มีประตูกลับยังจะฝ่าเข้ามาเสว่เอ้อเจ้าฝีมือสูงกว่าเขารับผิดชอบพาหนิวจินนำทางไปวันนี้จับเป้าหมายกลับไปให้ได้ ยิ่งกลับไปเร็วยิ่งดี ข้าไม่อยากจะอยู่ในสถานที่บ้านี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว”

        “รับทราบพี่ใหญ่!” ชายชุดดำที่อยู่ข้างๆ พูดตอบรับเตรียมที่จะพาหนิวจินนำทางไปแต่ไม่คาดคิดว่าหนิวจินกลับโบกมือพูดขึ้น “นายท่านเสว่อีแน่นอนว่าหากพวกเรามุ่งหน้าตรงไปยังเส้นทางนี้จะได้พบกับเป้าหมายแต่ว่าด้านหน้าคือถิ่นที่อยู่อาศัยของฝูงหมาป่าเพลิงข้าเกรงว่าพวกเราจะเจอกับเรื่องยุ่งยากเข้า”

        “หมาป่าเพลิง? มารอสูรระดับสี่!” เสว่อีคิ้วขมวดแน่นแสดงสีหน้าไม่พอใจ“มีประมาณกี่ตัว?”

        “แปดสิบถึงร้อยตัว”หนิวจินตอบตามความเป็นจริง

        “ออกเดินทาง”เสว่อีพอได้ยินสายตาปรากฏแววไม่ยี่หระ หมาป่าเพลิงร้อยตัวแม้จะยุ่งยากสักหน่อยแต่ถ้าตนเองอยากจะลงมือฆ่าจริงๆ ละก็ เพียงห้าคนก็เพียงพอแล้วที่จะจัดการทั้งฝูงดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลโบกมือทำสัญญาณให้ทุกคนออกเดินทางต่อไป

        .................................

        “เสี่ยวเฮยเจ้ายังทนได้อีกนานเท่าไร?”

        เย่ชิงหานที่อยู่บนหลังของเสี่ยวเฮยสีหน้าในตอนนี้ดูไม่ดีเป็นอย่างมากแต่ไม่ว่าใครก็ตามหากถูกสไปโนซอรัสที่น่ากลัวเช่นนี้ไล่ล่าเป็นเวลานานกว่าชั่วโมงสีหน้าและอารมณ์ก็คงจะไม่ต่างจากเย่ชิงหานในตอนนี้อย่างแน่นอน

        "มากสุดสิบนาทีจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับท่านแล้วล่ะ" อสูรกลืนวิญญาณเสี่ยวเฮยแม้จะเริ่มหายใจหอบออกมาแต่ก็ยังวิ่งในระดับความเร็วเช่นเดิมเพราะมันรู้ดีว่าหากเย่ชิงหานตายไปมันก็จะต้องตายไปด้วยเนื่องจากทั้งสองมีพันธแห่งวิญญาณด้วยกันด้วยเหตุนี้ถึงแม้ตัวมันจะถึงขีดจำกัดแล้วก็ตามแต่ก็ยังฝืนวิ่งต่อไปอีกสิบนาที

        “สิบนาที? เพียงพอแล้ว” มองเห็นภูมิประเทศและภูเขาที่อยู่ห่างไกลออกไปที่คุ้นตาเย่ชิงหานรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อยหนึ่งเหล่านักเสี่ยงภัยเรียกภูเขาลูกนั้นว่าภูเขาหมาป่าเพลิงภายในเป็นที่อยู่อาศัยของฝูงหมาป่าเพลิงกว่าร้อยตัว หมาป่าเพลิงมารอสูรระดับสี่เนื่องจากว่าพวกมันสามารถพ่นลูกไฟออกมาได้จึงถูกเรียกว่าหมาป่าเพลิง

        หมาป่าเพลิงเพียงตัวเดียวอาจจะยังไม่น่ากลัวแต่ถ้าเป็นหมาป่าเพลิงทั้งฝูงละก็เรียกได้ว่าน่ากลัวเป็นอย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งหมาป่าเพลิงสามัคคีกันมากขอเพียงตัวใดตัวหนึ่งถูกโจมตีตัวที่เหลือก็จะกรูกันเข้ามาช่วยโดยการพ่นลูกไฟจำนวนนับไม่ถ้วนโจมตีใส่ศัตรูหากผู้ฝึกยุทธ์คนใดที่พลังฝีมือไม่ถึงระดับขอบเขตเยี่ยมยุทธ์ไม่สามารถแผ่พลังปราณรบให้ล้นออกมาภายนอกเพื่อสร้างเป็นเกราะป้องกันได้เมื่อถูกฝูงหมาป่าเพลิงรุมโจมตีใส่ จุดจบก็คงมีแค่ความตายเท่านั้นที่รออยู่

        ไม่เพียงแค่นั้นตามที่เล่าลือกันหัวหน้าฝูงหมาป่าเพลิงคือมารอสูรระดับห้าขั้นสูงสุดลูกไฟที่พ่นออกมาสามารถละลายพลังปราณรบที่สร้างเป็นเกราะป้องกันได้และยังสามารถสังหารผู้มีพลังฝีมือระดับขอบเขตเยี่ยมยุทธ์ให้ตายได้อย่างง่ายดายดังนั้นภูเขาหมาป่าเพลิงสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำที่อยู่ภายในเทือกเขารกร้างถือว่าเป็นสถานที่ต้องห้ามที่ไม่ควรเหยียบย่างเข้าไป

        เย่ชิงหานตอนนี้อยู่ในระดับขอบเขตยอดยุทธ์ระยะเวลาที่เสี่ยวเฮยกลายร่างก็ใกล้จะหมดลงไปทุกทีดังนั้นภูเขาหมาป่าเพลิงสำหรับเขาก็ถือว่าเป็นสถานที่ต้องห้ามเช่นเดียวกันแต่ทว่าตอนนี้เขากลับอดใจรอแทบไม่ไหวที่จะเข้าไปภายในภูเขาหมาป่าเพลิงให้เร็วที่สุดอยากจะรีบเข้าไปกล่าวทักทายพวกลูกสัตว์หมาป่าที่พ่นไฟได้พวกนั้นว่า...เฮ้! เด็กๆที่น่ารัก ข้ามาแล้ว

        เพราะว่าไอ้ยักษ์ด้านหลังที่วิ่งไล่กวดมานั่นยังน่ากลัวกว่าหมาป่าเพลิงเป็นสิบๆเท่า มันก็จริงที่หมาป่าเพลิงจะค่อยๆ ย่างสดตนเองจนไหม้เกรียมแต่ก็ยังดีกว่าไอ้ยักษ์นั่นที่จะบดขยี้ให้ตายในคราเดียวเสียอีก

        “ลูกพี่ที่เหลือขึ้นอยู่กับท่านข้าต้องกลับไปพักแล้ว” มองดูภูเขาหมาป่าเพลิงที่อยู่ใกล้แค่ปลายจมูกเย่งชิงหานพยักหน้าตอบรับอย่างหนักหน่วงแล้วกระโดดลงจากหลังเสี่ยวเฮยทำการโคจรพลังปราณรบจนถึงขีดสุดจังหวะก้าวเท้าหนักแน่นมีพลังรุดหน้าตรงไปยังภูเขาหมาป่าเพลิงเสี่ยวเฮยหอบหายใจยาวออกมาหลายครั้งก่อนจะกลายเป็นควันสีเขียวมุดหายเข้าไปยังมิติสัตว์อสูรภายในร่างของเย่ชิงหานเพื่อพักผ่อน

        หลังจากที่เข้ามาภายในเขตภูเขาหมาป่าเพลิงเย่ชิงหานก็ลดระดับความเร็วของฝีเท้าลงจนเกือบจะเรียกได้ว่าคล้ายกับโจรย่องเบาที่กำลังขึ้นบ้านเหยื่อเพื่อขโมยสิ่งของเขากระโดดจากต้นไม้นี้ไปยังต้นไม้อีกต้นอย่างแผ่วเบาราวกับแมวดาวที่ออกล่าในยามค่ำคืน

        “โฮก!”

        “บรู๊ว!บรู๊ว!”

        สไปโนซอรัสที่ตามมาด้านหลังกระโจนเข้ามาภายในภูเขาหมาป่าเพลิงอย่างไม่ลังเลกลิ่นอายของความดุร้ายป่าเถื่อนพลันกระตุ้นความไม่พอใจของผู้เป็นเจ้าของภูเขาอย่างหมาป่าเพลิงขึ้นภายในหุบเขาดังระงมไปด้วยเสียงเห่าหอนของหมาป่าที่ไม่ยินยอมต่อผู้ที่บุกรุกเข้ามา