“ไม่ได้ ฉันไม่ไว้ใจเธอ...” เสียงเ็าไหว เขาไม่ได้กลัวเธอ เขากลัวใจตัวเองหวั่นไหวรักเชลยอย่างเธอเข้า ความแค้นบังตาเขากำลังเลือนหาย
“ฟ้าทำอะไรให้ คุณถึงแก้แค้นด้วยวิธีต่ำทราม…บอกกันหน่อย” เพียงฟ้า้าคำตอบและเหตุผลประกอบ เขายืนหันหลังให้เธอ
“วันนี้ฉันไม่ว่างต้องรีบไปทำงาน กินยาแล้วพักซะ…เย็นๆ จะมาหาใหม่” เขาผลักบานประตูดังโครมคราม อึดอัดไม่แพ้เธอ
“คุณ..เดี๋ยวก่อน ฟังฟ้าพูด..” เพียงฟ้าะโไล่หลัง เขาเดินวนเวียนไปมาหลายรอบกว่าจะไปทำงาน คนงานไม่มีใครกล้าเข้าใกล้สักคน กลัวโดนตีน เพียงฟ้ามองประตูตามที่เขาให้สัญญา เธอแอบดีใจนึกเขาเข้ามา ที่ไหนได้เป็แม่บ้านเข้ามาปลดโซ่ออก พาขึ้นไปเรือนใหญ่ เธออยากถามเขาไปไหน
“นายบอกให้เธออยู่นี้ได้จนกว่านายจะพาไปส่งบ้าน...” หัวใจดวงน้อยๆ พองฟูเมื่อรู้เธอได้กลับไปหาคนที่รัก เขาซุ่มมองเธอตลอดยามบ่าย เธอมาพักที่บ้านเขา เพียงฟ้าค่อยหาโอกาสที่จะถามคนงาน เขากลับมาบ้านในคืนฝนโหมกระหน่ำ ยังกับฟ้ารั่วลมพัดโบกต้นไม้ล้ม ขีดขวางทางจราจรถนนขาดนรถบรรทุก หรือรถประจำทางผ่านไม่ได้
“ผู้หญิงคนนั่นไปไหน....” เขาแทบคลานเสียด้วยซ้ำไป เขาเมาไม่ได้สติ เพียงฟ้าที่ไปช่วยคนงานขนของหนีน้ำ เธอเดินเข้าบ้าน่ดึกป้าแม่บ้านเข้ามาบอก
“คุณอย่าเถียงนายเด็ดขาด...”
เพียงฟ้าวิ่งโร่ขึ้นไปหาชายหนุ่ม เธอมองหาเขาไปทั่วห้อง เขาหลบมุมปิดประตู
“โครม..!!!!!”
เพียงฟ้ายิ้มชื้นดีใจเห็นเขา ทว่าเขาไม่คิดดั่งเธอ แขนกำยำทั้งสองบีบกระชับเขย่าถาม
“ไปไหนมา ฮะ... เลี้ยงไม่เชื่อง นังแพศยาผู้มากรัก หลายใจ...” เขาตวาดเสียงดังลั่น เพียงฟ้าสะบัดต้นแขนยิ่งดิ้นยิ่งรัด
“ปล่อยสิ ปล่อยฟ้า..คนใจร้ายไหนจะมาหาตามสัญญา แล้วมาหนีหน้า.. พอมาตะคอกเอา..มันใช้ได้ที่ไหนคนใจร้าย...” เขานิ่งงั้นพูดไม่เป็ลิ้นจุกปาก คนเขาเมามาสางเลยที่เดียว
“ฉะ... ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอ” เขาตัดบทยุติเื่ราวระหว่างกันในวันนี้ เพียงฟ้าตัวชาหน้าเหมือนถูกส่ายฟ้าฟาดลงกลางดวงใจ น้ำตาเอ่อหล่นเบ้าไหลหยดผ่านแก้มเป็สาย
“ไม่จริงฟ้าไม่เชื่อ...” เพียงฟ้า้าฟังอีกแค่ครั้งเดียว แค่ครั้งเดียวเขาบอกไม่้า เธอไม่อยู่เป็มารความสุขเขาแน่ แค่ตอกย้ำให้เธอได้ยินอีกครา
“ไม่รักก็คือไม่รัก..จะให้ฉันพูดสักกี่ครั้งยัยโง่เอ้ย...ฉันหลอกใช้ยังไม่รู้ตัวอีก” ตอนนี้เธอเชื่อเขาแล้ว เขาไม่รักไม่มีวันรักได้ด้วย
“ค่ะ..พรุ่งนี้กรุณาไปสั่งตามที่คุณพูดด้วย จะเป็พระคุณใหญ่หลวง..” เธอพูดประชดเขา คนอย่างเขาไม่มีวันกลับคำพูดไปแน่
“คงไม่ได้ถนนมันขาด อีกอาทิตย์สองอาทิตย์นั้นแหละ ถึงจะมีคนมาซ่อม...คงต้องทนอีกพักใหญ่ๆ คงไม่ลงแดงตายหรอกใช่ไหม...” เขาแดกดันย้อนกลับมาเช่นเดิม
“ค่ะ..ราตรีสวัสดิ์ ฟ้าขอตัวจะไปนอนกับป้าอิ่ม...” ชายหนุ่มฉุดแขนรั้งมานอน เพียงฟ้าพยายามไม่ขัดขืน เธอยังหวาดกลัวเขาอยู่ เขาแหงนหน้าหญิงสาวั์ตาโศก หันหลังให้เขาปล่อยให้น้ำตาไหลริน เสียงสะอึกสะอื้นไห้ ชายหนุ่มแหงนคางอิงแอบ บอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ
“จะร้องอะไรหนักหนา คนไม่รักไม่ชอบเขาเอากันได้...” มือหนาลูบไล้ต้นแขนเรื่อยลงเอวคอด ซุกมือเข้าสาบเสื้อ คนตัวเล็กกลืนก้อนน้ำตาลงคอ พริ้มตากัดปากตัวเองแน่น เขาเห็นเราเป็เครื่องบำเรอยามเหงาสินะ เราควรเจียมตนเจียมใจ เขาพลิกร่างแข็งทื่อราวไม้กระดาน ชายหนุ่มเดือดดาลไม่สบอารมณ์ เขาฉวยเสื้อตัวบางขาดไม่เหลือชิ้นดี ดูสิจะนิ่งอีกนานแค่ไหน เขาแสะยิ้มร่างบางปกปิดเนิ่นเนื้อชูช่อล้อตากระหาย เพียงฟ้าถดตัวหนีหวาดระแวงบิดเบียดผนังเตียง
“อย่าค่ะ... ฟ้ากลัวแล้ว” คนตัวเล็กพร่ำบอก ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือบอกคอสั่น คนมึนเมาไม่ฟังเสียงเล็กๆ เขา้าอะไรเขาต้องได้ ชายหนุ่มฉวยข้อเท้าลากตัวครุดพื้นเตียง
“ฟ้ายอมแล้ว....” แหงนมองเขาขอความกรุณาอย่าทารุณ ช่องขาเนียนบวมช้ำ เหมราชนายหัวแห่งไร่อรุณรุ่ง ไม่ยอมสยบใครหน้าแม้แต่เชลยสาวรายนี้
“หุบปาก.... อ้าขาให้ฉันเดี๋ยวนี้” เสียงเย็นราวกับน้ำแข็ง บังคับขู่เค้นให้เธอต้องตามโดยดี เพียงฟ้าส่ายหน้าดวงตาแดงกำช้ำ ขอบตาคลอด้วยหยาดน้ำใส่ๆ
“คุณเป็ใคร ทำไม่ทำฟ้าอย่างนี้....” เสียงสะอื้นไห้คาดคั้นให้เขาบอกความจริงสักครั้งก่อนจากลากันไป ชายหนุ่มโน้มตัวลงจ้องมอง
“ได้ฉันจะบอก...วันนี้ฉันขอค่าตอบแทนเล็กน้อย...” เขารั้งบั้นท้ายขึ้น ยกขาตวัดลิ้นโลมเลียสองเต้าชูชันดุ้ นเอ็นร้อนตะปุ่มตะป่ำอุ้มโอบขย้ำขยี้ก้นนุ่ม
สวบ…
เชื่อมแทบกายเป็เนื้อเดียว เขาบดขยี้เม็ดบัวกลีบช้ำละลอกแล้วละลอกเล่า าแที่กำลังจะจางหายกับเพิ่มมาใหม่
“ขมิบแรงๆ เมียจ๋า รูเมียผัวชักติดใจแล้วสิ...” เขาเผลอพูดสิ่งที่เก็บกดจากก้นบึ้งหัวใจออกมา เพียงฟ้าสับสนว้าวุ่นปนเป ตีกันภายในหัวใจที่แตกสลาย นับั้แ่บัดนี้ไปเราจะไว้ใจเขาอีก
“รีบๆ สิฟ้าอยากพัก...” ร่างบางนอนเยียดยาวราบพื้นผ้าปูสีฟ้าคราม ในห้องมืดๆ มีไฟสลัวหัวเตียงส่องแสงรำไร คนตัวโตไม่หยุด เคลื่อนไหวเพียงฟ้ากระตุกเกร็งบาง่ เมื่อเธอถึงจุดหมายแต่เขาไม่เคยพอแค่นั่น
“เฮ้ยอะไร ทำไมถึงไม่รอกันบ้าง...” คำที่พ่นออกมาจากปากคนใจั์ใจมาร มันเฉือดเฉือนให้เธอจมติ่งในห้วงความทรมาน เพียงฟ้าเหม่อมองโคมไฟหัวเตียง ยามเขาขย่มปลดปล่อยความใคร่ น้ำเมือกค้นเหนียวเข้าท้องน้อย เสียงหอบโรยรินกระเส่าทำเธอหวาดหวั่น เมื่อเขาเริ่มสอดใส่ร่อนสะโพกหนาแรงกระหน่ำ เสียงเคาะประตูดึงสติเพียงฟ้า เธอผงกหัวสั่งเสียงร้องตอบมือหนาปิดปาก
“ชู่ว์…เงียบๆ ถ้าไม่อยากอายไปมากกว่านี้” คนพูดเม้นปาก อมเต้าอวบอูมก้มมองตัวเปลือยเปล่า ขาวขนาดนี้ใครเห็นมีหวังเอาไปนินทาสนุกปาก เสียงพูดภายนอกห้องเงียบ เพียงฟ้าหายใจโล่งปอดหน่อย แรงกระเพื่อมของเธอทำเอาเ้างูั์ผงาดสู้
“ไม่ค่ะ ฟ้า...อยากนอนพัก”
“นอนไปสิ ฉันทำเอง...” เขาเบียดแผงเคล้าคลึงอก ซอยเอวหนาถี่ๆ น้ำรักพ่นเยิ้มย้อยง่ามขา เปื้อนน่องสวยเหนียวหนึบดั่งเช่นกาว
“นี้เราเป็บ้าอะไร ถึงหลงยัยนี่มากมาย...” เขาพร่ำเพ้ออยู่คนเดียวตลอดคืน เขาหยิบมือถือถ่ายรูปเพียงฟ้า เตือนให้เขาจำบทรักที่ตรึงตา เขามองสายเรียกเข้าไม่อยากรับเสียด้วย เขาขัดไม่ได้ต้องฝืนกลั่นใจกดรับ
“ว่ามาสิผมฟังอยู่...”
เขามองหญิงสาวั์ตาทอแสงแห่งความเปรมสุข เขากลั่นหัวเราะแทบไม่ไหว นี่เธอส่งตัวมาให้เขาโดยเฉพาะสินะ ทำไม่ไม่บอกกันก่อนไม่ใช่คนบ้านกุลรัตน์ เขาลูบแผ่นเกลี้ยงเกลาจูบแ่เบา คนนอนหลับตาสะดุ้งเฮือก หนวดเคราสากทิ่มแทงเนื้อขาว
“พรุ่งนี้หรือเมื่อไหร่ เธอต้องเป็ของฉันคนเดียว...อย่าหวังไปจากที่นี่เลยเมียจ๋า...”
กลิ่นหอมตลบอบอวลของอาหารเช้า เขานำมาวางบริการถึงที่ ปลุกเธอตื่นจากการหลับใหล
“ติงน่อง....” เขาทำเสียงทะเล้นกับเธอก็เป็เหรอนี่ เขายังไม่เชื่อหูตัวเอง คนตัวเล็กจ้องขยี้ตา กับภาพชายหนุ่มใบหน้าไร้หนวดเคลาปกคลุม
“หล่อ....” เธออุทานไม่ค่อยเบานัก กระชับผ้าห่มผืนใหญ่ห่อหุ้มกาย ตามองเขาหางตาเหลือบดูอาหาร ลอบกลืนน้ำลายไม่หลายอึก
“ขอบใจที่ชม..” เขารับอย่างภาคภูมิ ไม่คิดจะปฎิเสธ
1K
