ณ คฤหาสน์ตระกูลเฉินกลางเมืองหินผา
ค่ำคืนนี้จวนตระกูลเฉินสว่างไสวไปด้วยโคมไฟสีแดงนับร้อยดวงเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมแเื่ผู้มีเกียรติจากทั่วสารทิศกลิ่นหอมของสุรานารีแดงและอาหารเลิศรสลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณวันนี้คือวันครบรอบวันเกิดปีที่ห้าสิบของ
"เฉินเทียนหนาน"
ผู้นำตระกูลเฉินสาขาย่อยผู้มีระดับพลังขั้นที่ 5 (กายาเหล็ก)ซึ่งถือว่าเป็ยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของเมืองหินผา
บรรยากาศในโถงรับรองเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการประจบสอพลอ
"ท่านผู้นำเฉิน!ยินดีด้วยครับ! ได้ข่าวว่านายน้อยเฉินต้าเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้น 3 ผลัดเปลี่ยนกระดูกได้สำเร็จ
ตระกูลเฉินช่างเปี่ยมไปด้วยวาสนาจริงๆ!"พ่อค้าวาณิชผู้หนึ่งยกจอกสุราขึ้นคารวะ
เฉินเทียนหนานหัวเราะร่าใบหน้าอวบอูมแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา "ฮ่าๆๆ! ขอบคุณท่านมากลูกชายข้าแม้อายุยังน้อยแต่ก็ขยันขันแข็งอนาคตของตระกูลเฉินคงต้องฝากไว้ที่เขาแล้ว"
ข้างกายผู้นำตระกูล เฉินต้า ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆานั่งยืดอกด้วยความภาคภูมิใจเขายกจอกสุราขึ้นจิบพลางกวาดสายตามองไปรอบงานด้วยแววตาเหยียดหยามแอบคิดในใจว่าคนเหล่านี้ก็แค่พวกประจบสอพลอที่หวังผลประโยชน์
"ต้าเอ๋อ"เฉินเทียนหนานหันมาถามบุตรชายเสียงเบา "เื่ 'กล่องไม้'นั่นเป็อย่างไรบ้าง?"
เฉินต้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบตอบ"ท่านพ่อไม่ต้องกังวล ข้าให้ช่างฝีมือดีที่สุดในเมืองตรวจสอบแล้วแม้จะยังเปิดไม่ออกแต่มันต้องเป็ของวิเศษแน่ ส่วนเ้าขยะไป๋ลั่ว...ป่านนี้คงกลายเป็ขี้หมาป่าไปแล้วขอรับ"
"ดีมาก" เฉินเทียนหนานแสยะยิ้ม"ตัดรากถอนโคนอย่าให้เหลือเสี้ยนหนาม... มา! ดื่ม!"
เสียงชนจอกดัง กริ๊ง! ประสานเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขหารู้ไม่ว่า... มัจจุราชได้มายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
...
ตูม!!!
เสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหวที่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนบานประตูไม้สักทองขนาดมหึมาปลิวหลุดจากบานพับพุ่งเข้ามาในลานจัดเลี้ยงราวกับใบไม้แห้ง!
โครม! เพล้ง! บานประตูบดขยี้โต๊ะจีนแถวหน้าสุดจนแหลกละเอียดเศษอาหารและน้ำแกงสาดกระจายใส่แเื่จนร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนกดนตรีหยุดชะงักลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งงาน
"เกิดอะไรขึ้น!ใครกล้ามาลองดีที่ตระกูลเฉิน!" เฉินเทียนหนานตบโต๊ะผางลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณพลังระดับ 5 แผ่ออกมาจนคนรอบข้างหายใจติดขัด
ท่ามกลางฝุ่นควันที่คละคลุ้งหน้าประตูทางเข้าร่างของคนผู้หนึ่งค่อยๆ เดินก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า...
ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน สวมชุดคลุมสีเทาเก่าๆที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเืแห้งกรังใบหน้าก้มต่ำซ่อนอยู่ใต้เงาผมยาวรุงรัง แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนขนลุกซู่คือ "กลิ่นอาย" ที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันไม่ใช่กลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป แต่มันคือกลิ่นคาวเืที่เข้มข้นราวกับเพิ่งเดินขึ้นมาจากขุมนรก
ในมือขวาของเขาลากร่างของยามเฝ้าประตูสองคนที่คอถูกเจาะเป็รูโหว่เืไหลโชกเขาโยนร่างไร้ิญญานั้นลงกลางลานจัดเลี้ยงอย่างไม่ไยดี
ตุบ! ตุบ ตุบ!
"ขออภัยที่มารบกวนงานมงคล..."เสียงแหบพร่าแต่กังวานเย็นเยียบดังขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ตาขาวและไร้ความรู้สึก
"ข้าแค่มาทวงชีวิตของพวกเ้าคืน"
เฉินต้าเบิกตากว้างร่างกายสั่นสะท้านด้วยความไม่อยากเชื่อ "ป... ไป๋ลั่ว!? เป็ไปไม่ได้!ข้าสั่งให้คนโยนเ้าลงบ่อสัตว์อสูรไปแล้วนี่! เ้าควรจะตายไปแล้ว!"
เสียงอุทานของเฉินต้าทำให้แเื่ในงานฮือฮา"นั่นน่ะเหรอไป๋ลั่ว? ทาสเลี้ยงม้าคนนั้น?""ทำไมมันถึงยังมีชีวิตอยู่? แล้วกลิ่นอายน่ากลัวนั่นมันอะไรกัน?"
ไป๋ลั่วไม่ตอบคำถาม เขาแสยะยิ้มมุมปากเผยให้เห็นฟันที่ดูขาวสะอาดตัดกับใบหน้าที่เปื้อนเื "นายน้อยเฉิน...ท่านใจดีส่งข้าลงไปในบ่อสัตว์อสูร ข้าเลยได้เจอ 'วาสนา' บางอย่างเข้าข้าเลยกลับมา... เพื่อขอบคุณท่านด้วยตัวเอง"
"สามหาว!ไอ้เศษสวะบังอาจมาก่อกวนงานวันเกิดท่านพ่อ!"เฉินต้าคำรามลั่นเพื่อกลบความหวาดกลัวในใจ "ทหาร! ฆ่ามันซะ!สับมันเป็ชิ้นๆ!"
องครักษ์ตระกูลเฉินนับสิบคนพุ่งออกมาจากเงามืดชักดาบยาววาววับกระโจนเข้าใส่ไป๋ลั่วพร้อมกันจากทุกทิศทาง"ตายซะเถอะไอ้ขยะ!"
ไป๋ลั่วยืนนิ่งไม่ขยับเท้าแม้แต่นิ้วเดียวสายตาของเขามองดูคมดาบที่พุ่งเข้ามาด้วยความเบื่อหน่ายในวินาทีที่ดาบเล่มแรกกำลังจะฟันถูกคอ...
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
เสียงแหวกอากาศแหลมเล็กดังขึ้นถี่ยิบจนหูแทบจับไม่ได้เส้นใยสีแดงฉานนับสิบเส้นพุ่งะเิออกมาจากปลายนิ้วทั้งสิบของไป๋ลั่วราวกับดอกไม้โลหิตที่บานสะพรั่ง!
เส้นใยเ่าั้มีความเร็วยิ่งกว่าลูกธนูและคมกริบยิ่งกว่าดาบชั้นดีมันตวัดพันรอบคอ ข้อมือ และลำตัวขององครักษ์ทุกคนในชั่วพริบตา
"อะไรกั—"
ฉัวะ!
เสียงเนื้อถูกตัดขาดดังประสานกันศีรษะขององครักษ์สามคนขาดกระเด็นขึ้นฟ้า เืสดๆ พุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ! ส่วนองครักษ์ที่เหลือถูกเส้นใยแทงทะลุหน้าอกเส้นใยเ่าั้ไม่ได้แค่ฆ่า แต่มัน "ดูดกลืน"
"อ๊ากกกกกก!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม องครักษ์ร่างกำยำที่ถูกเส้นใยเสียบคาไว้เริ่มดิ้นพล่านด้วยความทรมาน ร่างกายของพวกเขาเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็วิัยุบติดกระดูก ดวงตาลึกโหล เพียงชั่วลมหายใจเข้าออก...ร่างที่เคยแข็งแรงก็กลายเป็ซากศพแห้งกรังร่วงลงกองกับพื้น
ไป๋ลั่วสะบัดมือเบาๆเส้นใยโลหิตหดกลับคืนสู่ปลายนิ้วพร้อมกับพลังปราณบริสุทธิ์ระลอกใหญ่ที่ไหลย้อนกลับเข้ามาเติมเต็มในร่างกายเขาหลับตาพริ้ม สูดดมกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้งด้วยความปรีดา"รสชาติของผู้ฝึกยุทธ์... หอมหวานกว่าสัตว์อสูรเยอะเลย"
ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมเข้าครอบงำงานเลี้ยงแเื่บางคนถึงกับอาเจียนออกมาเมื่อเห็นสภาพศพที่แห้งกรังหญิงสาวกรีดร้องจนเป็ลมล้มพับ
"วิชามาร!มันใช้วิชามาร!" "ปีศาจ! มันเป็ปีศาจ!"
เฉินเทียนหนานหน้าซีดเผือดเขาไม่เคยเห็นวิชาที่อำมหิตและชั่วร้ายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต "เฉินต้า!ถอยออกมา!" เขาะโเตือนบุตรชาย
แต่เฉินต้าที่สติแตกไปแล้วกลับไม่ฟังความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของอัจฉริยะตระกูลเฉินทำให้เขาไม่อาจยอมรับความพ่ายแพ้ต่อทาสชั้นต่ำได้"วิชามารกระจอกงอกง่อย! คิดว่าจะขู่ข้าได้งั้นรึ!"เฉินต้ารวบรวมลมปราณทั้งหมด ะเิพลังระดับ 3 ผลัดเปลี่ยนกระดูก ิัของเขาเปล่งประกายสีทองจางๆกล้ามเนื้อขยายตัวขึ้น "เพลงหมัดราชสีห์คำราม!"
เฉินต้าพุ่งทะยานเข้าหาไป๋ลั่วหมัดขวาที่หุ้มด้วยปราณหนักหน่วงชกออกไปเต็มแรง เป้าหมายคือศีรษะของไป๋ลั่วแรงหมัดส่งเสียงหวีดหวิวจนอากาศสั่นะเื
ไป๋ลั่วลืมตาขึ้นมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าเขาไม่หลบ... ไม่ป้องกัน... แต่ยื่นมือซ้ายออกไปรับหมัดนั้นตรงๆ
ปึ้ก!
เสียงปะทะหนักแน่นดังขึ้นแต่สิ่งที่ทุกคนคาดคิดว่าจะเห็นแขนของไป๋ลั่วหักสะบั้นกลับไม่เกิดขึ้นมือที่ดูบอบบางของไป๋ลั่ว รับหมัดของเฉินต้าไว้ได้...โดยที่ตัวไม่ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว!
"เป็ไปไม่ได้..."เฉินต้าเบิกตากว้าง พยายามดึงมือกลับแต่เหมือนถูกคีมเหล็กบีบไว้แน่น "เ้า...เ้ามีพลังขนาดนี้ได้ยังไง!"
"ระดับ 3 ผลัดเปลี่ยนกระดูก?" ไป๋ลั่วเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน"กระดูกของเ้า... แข็งได้แค่นี้เองรึ?"
กร๊อบ! ไป๋ลั่วออกแรงบีบเพียงเล็กน้อยเสียงกระดูกมือของเฉินต้าแตกละเอียดดังลั่น
"อ๊ากกกกกก!พ่อจ๋าช่วยด้วยยยย!"
เฉินต้าร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าไป๋ลั่วน้ำตาและน้ำมูกไหลพราก ความหยิ่งยโสทั้งหมดมลายหายไปสิ้น
"ปล่อยลูกข้าเดี๋ยวนี้!"เฉินเทียนหนานคำราม พุ่งตัวลงมาจากแท่นประธานพร้อมกับกระบี่คู่กาย
ไป๋ลั่วเหลือบตามองผู้นำตระกูลที่พุ่งเข้ามาแต่เขาไม่สนใจ "เ้าถามหา 'กล่องไม้' นั่นนักใช่ไหม?"ไป๋ลั่วกระซิบข้างหูเฉินต้าที่กำลังดิ้นพราด"อยากรู้ไหมว่าข้างในมีอะไร? ...มันมี 'ความหิวโหย' ของข้าไงล่ะ"
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เส้นใยโลหิตนับร้อยเส้นพุ่งออกจากฝ่ามือของไป๋ลั่วที่จับมือเฉินต้าอยู่เจาะทะลุเข้าไปในแขน ไหลเข้าสู่เส้นเื และชอนไชไปทั่วร่างของนายน้อยตระกูลเฉิน
"ม... ไม่... ร้อน...มันร้อนไปหมดแล้ว... อ๊ากกกกก!" ร่างของเฉินต้ากระตุกเกร็งอย่างรุนแรงเส้นเืทั่วตัวปูดโปนเป็สีดำ ก่อนที่ร่างกายจะค่อยๆ ยุบตัวลง เื เนื้อ ปราณและิญญา ถูกไป๋ลั่วดูดกลืนอย่างตะกละตะกลาม
ต่อหน้าต่อตาเฉินเทียนหนานที่พุ่งเข้ามาไม่ทันร่างของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แปรสภาพจากชายหนุ่มร่างกำยำกลายเป็มัมมี่หนังหุ้มกระดูก ใบหน้ายังคงค้างอยู่ในท่ากรีดร้องอย่างสุดเสียงก่อนจะร่วงลงกองกับพื้นเหมือนตุ๊กตาเสียกบาล
ไป๋ลั่วปล่อยมือจากศพนั้น เขาสูดลมหายใจลึก รัศมีพลังในร่างกายพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งจากการกลืนกินผู้ฝึกยุทธ์ระดับ3 เต็มๆิัของเขาเริ่มเปล่งประกายสีแดงจางๆ (เลื่อนระดับสู่ขั้น3 : ผสานโลหิต สมบูรณ์แบบ)
เขาก้าวข้ามศพของเฉินต้าแล้วเงยหน้ามองเฉินเทียนหนานที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความช็อกและเคียดแค้น ไป๋ลั่วฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูรอยยิ้มที่ดูเหมือนปีศาจมากกว่ามนุษย์
"ลูกชายท่านรสชาติแย่กว่าที่คิด..."
ไป๋ลั่วเลียริมฝีปาก
"หวังว่าเนื้อของท่านผู้นำตระกูล...จะเคี้ยวมันกว่านี้นะ"
3K
