ตำนานแห่งดาบวิญญาณ

> การเดินทางจากหมู่บ้านชายแดนไปยังเมืองหลวงเวทมนตร์ใช้เวลาหลายวัน

ถนนที่ทอดยาวผ่านป่ามืดถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทา ไลอันสะพายกระเป๋าเก่า ๆ พร้อมไม้เท้าเดินทางที่ได้รับจากผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน

เขาไม่เคยออกจากบ้านไกลขนาดนี้มาก่อน — ทุกก้าวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น

“ถ้าเราทำผิดแม้แต่นิดเดียว...เขาอาจไล่กลับบ้านเลยก็ได้” เขาบ่นกับตัวเองเบา ๆ

ทว่าในค่ำคืนนั้น ขณะที่ตั้งแคมป์พักริมธาร เขากลับฝันถึงภาพประหลาด —

ชายในชุดเกราะดำยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ มือของเขากำดาบยาวสีดำสนิท ดาบนั้นดูเหมือน “มีชีวิต”

เสียงหนึ่งกระซิบลอดผ่านห้วงความมืดเข้ามาในใจ

> “เ๯้า...คือผู้ถือครองแห่งข้า...”

ไลอันสะดุ้งตื่น หอบหายใจถี่ เหงื่อเย็นไหลอาบหลัง แม้รอบตัวจะเงียบสงัด แต่เขากลับได้ยินเสียงกระซิบจาง ๆ จากใต้พื้นดิน

“...๭ิญญา๟ของข้า...ยังอยู่...”

เขามองฝ่ามือขวาของตน — ตราสัญลักษณ์จากจดหมายอาร์เคนัสเรืองแสงขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะดับลงราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

“ฝัน...หรือว่าความทรงจำกันแน่?”

เด็กหนุ่มไม่รู้เลยว่าภาพนั้นคือเศษเสี้ยวจากอดีตกว่าพันปี — เมื่อเขายังเป็๞นักรบผู้ถือครอง “ดาบ๭ิญญา๟แห่งความมืด”

และดาบเล่มนั้น...กำลังรอการกลับมาของเขาอยู่ที่ส่วนลึกของอาร์เคนัส