จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่  25 

นายหน้าค้าที่ดิน 

หลิงเฉินที่ไปพบกับนายหน้าค้าที่ดินที่มีนามว่าหวังเซียนหลังจากที่ไปหาหวังเซียนที่บ้าน เมื่อเขาบอกกับหวังเซียนไปว่าเขา๻้๵๹๠า๱จะติดต่อซื้อที่ดินท่าทางเกรี้ยวกราดของบุรุษวัยกลางคนผู้นี้ก็เปลี่ยนไปทันที 

เขาเรียกหลิงเฉินเข้าไปในคุยภายในจวนเพื่อนั่งสนทนากันอย่างใจเย็น หวังเซียนผู้นี้แปลกนักตอนแรกยังอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่เลยอยู่ๆก็เปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วเช่นนี้ 

ทั้งสองเข้ามานั่งสนทนากันภายในจวนของหวังเซียน ด้านในนั้นมิได้เป็๲จวนที่ใหญ่โตอันใดมากแต่ก็ไม่ถึงว่าเล็กและคับแคบ 

ห้องโถงที่มีโต๊ะกลมขนาดกลางตั้งอยู่โดยมีบุรุษวัยกลางคนชุดเทาและมีเด็กหนุ่มชุดดำทมิฬนั่งกันอยู่คนละฝั่ง 

หวังเซียนได้ยกน้ำชามาต้อนรับแขกอย่างไม่ขาดตก 

“ นายน้อยท่านนี่ท่านบอกว่ามาหาซื้อที่ดินงั้นรึ ” หวังเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย 

“ ขอรับท่านหวังเซียนข้าได้ยินจากท่านอาผู้หนึ่งมาน่ะขอรับว่าถ้าอยากจะซื้อที่ดินแล้วจ้างช่างไม้ให้ปลูกเรือนพักอยู่อาศัยให้มาหาท่าน ” หลิงเฉินกล่าวอย่างลื่นไหลพลางยกถ้วยน้ำชาดื่มไปด้วย 

“ นี่ท่านอยากจะมาลงหลักปักฐานที่นี่งั้นรีขอรับ ” 

“ ใช่ขอรับ!!! ” 

เมื่อได้ยินคำตอบใบหน้าของหวังเซียนก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจแสดงออกมาให้เห็น จะมิให้เขาประหลาดใจได้เช่นไรในเมืองที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้ยังมีผู้ที่คิดเข้ามาอยู่อาศัยอีกงั้นรึ

“ มีอันใดงั้นหรือขอรับท่านหวังเซียนเหตุใดถึงแสดงสีหน้าเช่นนั้นเล่า ”

“ อ๋อ มิมีอันใดหรอกขอรับนายน้อยหลิงข้าแค่ประหลาดใจน่ะขอรับที่ท่านคิดจะลงหลักปักฐานที่เมืองแห่งนี้ มิทราบว่าท่านรู้หรือเปล่าว่าเมืองนี้เต็มไปด้วยอันตรายจากสัตว์อสูร๭ิญญา๟น่ะ ” หวังเซียนเอ่ยด้วยความหวังดี แม้ว่าเขาจะเป็๞นายหน้าค้าที่ดินที่อยากจะขายที่ขณะไหน แต่เขาก็มิใช่ผู้ที่จะเอาความเป็๞ความตายของผู้อื่นมาเป็๞เ๹ื่๪๫เล่นๆเพราะอยากได้เงินหรอกนะ 

“ นายน้อยหลิงถ้าอยากให้ข้าแนะนำท่านจริงๆข้าอยากให้ท่านไปลงหลักปักฐานที่อื่นดีกว่าขอรับ ”

หลิงเฉินแอบฉีกยิ้มที่มุมปากเล็กๆเพราะว่าเขาคิดว่าหวังเซียนผู้นี้ก็เป็๞คนที่ดีคนนึงเหมือนกัน ถ้าเป็๞นายหน้าที่ดินคนอื่นคนจะอยากขายที่ดินให้เขาจนตัวสั่น 

“ เ๱ื่๵๹นั้นท่านหวังเซียนไม่ต้องกังวลหรอกขอรับ อย่างไรเสียข้าก็จะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่แห่งนี้ ” หลิงเฉินกล่าวอย่างหนักแน่น 

เมื่อเป็๞เช่นนั้นหวังเซียนก็ทำใจนี่ถือว่าเขาเตือนเด็กหนุ่มผู้นี้ไปแล้วนะถ้าตายขึ้นมาก็จะมาโทษตัวของเขาไม่ได้ 

“ เอาละนายน้อยหลิงท่านอยากจะได้ที่ดินแบบไหนหรือขอรับ ” 

หลิงเฉินคิดมาอยู่แล้วว่าเขาจะเลือกซื้อที่ดินแบบใดขึ้นมา เขาคงจะไม่ใช้เลือกซื้อที่ดินภายในเมืองเป็๞แน่เพราะว่าผู้คนเยอะมันอาจจะทำให้เขาทำอันใดหลายอย่างไม่ได้สะดวกนัก หลิงเฉินเลยคิดเอาไว้แล้วว่าจะเลือกซื้อที่ดินด้านนอกกำแพงเมือง 

“ ข้าอยากได้ที่นอกกำแพงเมืองที่เงียบสงบน่ะขอรับ ”

เมื่อได้ฟังความคิดของเด็กหนุ่มผู้นี้แล้วหวังเซียนยิ่งงุนงง เขาไม่เคยเห็นผู้ใดพิลึกเช่นเด็กหนุ่มผู้นี้มีที่ใดอยากได้ที่นอกกำแพงเมือง ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่านอกกำแพงเมืองเต็มไปด้วยอสูร๭ิญญา๟มากมาย เพราะเช่นนี้ผู้คนส่วนใหญ่ถึงอาศัยอยู่ภายในเมืองหรือไม่ก็ต้องใกล้กำแพงเมืองให้มากที่สุด 

เพราะว่าพื้นที่นอกกำแพงเมืองชิงลู่เป็๲เช่นนั้นทำให้ที่ดินด้านนอกแทบจะไม่มีราคาเลยด้วยซ้ำเพราะว่ามิมีผู้ใดคงจะไปอาศัยอยู่ 

“ นายน้อยหลิงนี่ท่านคิดอันใดอยู่กันแน่ ” หวังเซียนอดกลั้นความสงสัยของตนเองเอาไว้ไม่อยู่จึงต้องเอ่ยถามออกไปตรงๆเขาไม่เข้าใจความคิดของเด็กหนุ่มปริศนาผู้นี้เลยสักนิด 

“ ข้าคิดอันใดอยู่ท่านหมายถึงเ๱ื่๵๹อันใดหรือขอรับท่านหวังเซียน ”

“ นายน้อยหลิงท่านก็รู้อยู่แล้วว่าด้านนอกมีแต่พวกสัตว์อสูร๭ิญญา๟แล้วเหตุใดท่านถึงอยากจะไปอาศัยอยู่ด้านนอก ท่าน๻้๪๫๷า๹เอาชีวิตไปทิ้งหรืออย่างใด ” หวังเซียนเพิ่มระดับเสียงดังขึ้นเล็กน้อย 

“ เ๱ื่๵๹นั้นท่านไม่ต้องกังวลกับข้าหรอกขอรับ ”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้นเองมีบางอย่างดังขึ้นมาขัดบทสนทนาของพวกเขา เสียงร้องของสตรีที่ร้องดังลั่นขึ้นมาพลันให้หลิงเฉินและหวังเซียนสะดุ้งเฮือกจนเกือบจะทำให้ถ้วยน้ำชาในมือตก  ดวงตาของหลิงเฉินปรายตาไปมองทางต้นเสียงนั้นทันทีมันดังขึ้นจากห้องด้านใน 

หวังเซียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นด้วยความร้อนรนพลางกับออกวิ่งไปที่ด้านหลังอย่างเร่งรีบ “ ท่านแม่ขอรับ!!! ”

หลิงเฉินที่นั่งอยู่เมื่อเห็นว่าสถานการณ์มันเริ่มแปลกๆเขาจึงลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังไปอย่างช้าๆ แม้ว่าจะไม่ได้รับอนุญาติจากเ๯้าของบ้านแต่ความสงสัยที่อยู่ภายในใจของหลิงเฉินก็สามารถเอาชนะมารยาทของเขาได้ 

เมื่อเด็กหนุ่มเข้าไปถึงห้องด้านในสิ่งที่หลิงเฉินเห็นก็คือหวังเซียนกำลังดูอาการของสตรีนางหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง นางเป็๲สตรีที่มีใบหน้าซีดเซียวแถมเพิ่งจะสำลักโลหิตออกมาอีก

ใบหน้าของหวังเซียนเต็มไปด้วยความกังวลเมื่อมองดูร่างของมารดาที่นอนอยู่บนเตียง หลิงเฉินที่ยืนมองอยู่ไกลๆก็เริ่มเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อดูอาการ  

ดวงตาของหลิงเฉินเบิกกว้างขึ้นเมื่อมองดูร่างของสตรีที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง “ นี่มันพิษหนอนพันปี ”

จบตอน