ตอนที่ 13 รายล้อมด้วยพี่หญิงน้องหญิง (1)
แม้เหยียนจื่อม่อจะก้มศีรษะลง แต่รอยยิ้มกลับสดใสยิ่งกว่าเดิม เสียงยามเอ่ยดูนุ่มนวลหวานละมุน “กินไม่อิ่มท้อง ไม่มีเสื้อผ้าใส่ สิ่งเ่าั้เป็เื่ปกติมาก”
นางไม่อาจบรรยายให้เห็นภาพนองเืเกินไปนักได้ แม้จะไม่ได้เว้นเื่ราวของคนกินคนเท่าไร แต่ท้ายที่สุดแล้วเด็กคนนี้ยังอายุน้อยเกินไป หากทำให้ใกลัวขึ้นมาคงไม่ดีนัก
เห็นชัดว่าเด็กหญิงตัวน้อยยังไม่รู้จักเื่ราวความทุกข์ยากในใต้หล้า ใบหน้าเล็กสดใสแสดงความเหลือเชื่อ และถึงกับมีความสงสารเห็นใจไม่น้อยปนอยู่ด้วย “พี่หญิงม่อ บ้านของท่านเมื่อก่อนเอง...”
ยังไม่ทันที่นางจะพูดไปมากกว่านั้น เจี่ยนเป่าหฺวาซึ่งอยู่ด้านข้างก็ดึงมือเด็กน้อยเข้ามาใกล้พลางคลี่ยิ้ม ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนใจ “นี่มัน่ปีใหม่นะ อย่าชวนพี่หญิงม่อของเ้าคุยเื่รบกวนใจพวกนั้นเลย เราไปเล่นไพ่ใบไม้กันเถอะ”
ทางด้านเหยียนจื่อม่อเพียงตวัดสายตามองเจี่ยนเป่าหฺวาแวบหนึ่ง ชาติก่อนนางไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลเจี่ยนเท่าไรนัก จึงไม่ทราบเื่ราวในชีวิตของเจี่ยนเป่าหฺวามาก ทว่าข้อหนึ่งที่นางทราบแน่ชัดคืออีกฝ่ายมีความสัมพันธ์อันดีกับเหยียนจื่อหลิงมาโดยตลอด
คำจบบทสนทนาเมื่อครู่อาจแสดงออกได้ไม่ชัดนัก แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างไม่โง่ พวกนางย่อมฟังออกว่าคำพูดของเจี่ยนเป่าหฺวาเป็การกู้หน้าให้เหยียนจื่อหลิง
...ยิ่งตระกูลจางน่าสังเวชเพียงใด ยามนี้เหยียนจื่อหลิงยิ่งอับอายมากเพียงนั้น อย่างไรนี่เป็ชาติกำเนิดที่แท้จริงและเส้นทางชีวิตที่ควรเป็ของนาง
“น้องหญิงม่อ...”
เสียงของเจี่ยนเป่าหฺวาอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อครู่แววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของเหยียนจื่อม่อทำให้นางรู้สึกเหมือนไร้อาภรณ์ปกปิดไปชั่วขณะ ทว่าพริบตาต่อมาก็โยนความคิดนี้ทิ้งไป แค่ลูกเป็ดตกยากที่ถูกพากลับมาจากชนบท บุตรสาวสายตรงตระกูลผู้ดีเก่าคนไหนบ้างไม่ถูกอบรมมาั้แ่เล็ก อีกฝ่ายได้พลาด่เวลาที่ดีที่สุดไปแล้ว
“ในเมื่อพี่หญิงพูดเช่นนี้ น้องคงไม่อาจปฏิเสธได้”
เหยียนจื่อม่อในชีวิตที่สองย่อมไม่ยอมลงให้ใครโดยง่าย ขณะกล่าวคำว่า ‘เช่นนี้’ ก็เน้นหนักตรงหางเสียงเล็กน้อย เพียงคำพูดเรียบง่ายประโยคเดียวก็ทำให้บรรดาพี่น้องมีสีหน้าแตกต่างกันออกไป เจี่ยนเป่าหฺวาชักสีหน้า ก่อนจะแค่นเสียงเย็นแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป ในฐานะบุตรสาวคนโตของเรือนใหญ่ตระกูลเจี่ยน นางย่อมไม่เคยถูกผู้ใดหักหน้าเช่นนี้มาก่อน
เจี่ยนเป่าหฺวาสะบัดแขนเสื้อจากไปแล้ว คนที่เหลือก็รู้สึกประดักประเดิดอยู่บ้าง เหยียนจื่อหลิงที่อยู่ข้างๆ มองเหยียนจื่อม่อด้วยสายตาห่วงใย “พี่หญิงมีนิสัยตรงไปตรงมา น้องหญิงอย่าได้เก็บมาคิดมากเลยนะ”
“ข้ายุ่งมากน่ะ”
ประโยคนี้หมายความว่านางไม่ได้ว่างถึงขนาดมีเวลาไปคิดมากกับเื่พวกนั้น เหยียนจื่อหลิงคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับเช่นนี้ จึงสะอึกอย่างแรง ทว่าครู่ต่อมาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นแล้ว
...นางก็แค่ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือผู้หนึ่ง ด้วยนิสัยเอาแต่ใจของเจี่ยนเป่าหฺวา เกรงว่าคราวนี้คงไม่ยอมรามือง่ายๆ แน่ ตระกูลเจี่ยนรักถนอมอีกฝ่ายเพียงใดเป็เื่ที่ทราบกันดี
เด็กสาวทั้งหลายล้วนหาข้ออ้างทยอยพากันจากไป สุดท้ายข้างกายเหยียนจื่อม่อจึงเหลือเพียงเด็กหญิงตัวน้อยอายุราวเจ็ดแปดขวบผู้หนึ่ง นางมองมาด้วยดวงตากลมโตใสแจ๋ว ทำเอาประกายความคุกรุ่นของเหยียนจื่อม่อมอดลงไปไม่น้อย
“เหตุใดเ้าไม่ไปล่ะ”
“พี่หญิงม่อยังไม่ได้เล่าเื่ให้ข้าฟังเลยนะ เมื่อครู่พี่หญิงใหญ่ไม่รู้เื่เลย มาขัดตอนพี่หญิงม่อกำลังเล่าพอดี ไม่สมควรเลยจริงๆ”
เจี่ยนเป่าเจินบ่นอุบอิบพร้อมแสดงท่าทางไม่พอใจยิ่ง ขณะเหยียนจื่อม่อเพียงหรี่ตามองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนเ้าเด็กน้อยนี่ใช้ตนเป็เครื่องมือกันนะ หรือว่าใบหน้าของนางมีคำว่า ‘นางโง่’ เขียนอยู่ ผู้คนล้วนกล่าวกันว่าตระกูลบัณฑิตมักให้กำเนิดสตรีอัจฉริยะผู้มากด้วยความสามารถ อัจฉริยะที่ว่านางยังไม่พบหรอก ทว่าฝีมือในการเล่นาประสาทของแต่ละคนนี่ไม่น้อยหน้ากันเลยจริงๆ
“พี่หญิง ข้าชื่อเจี่ยนเป่าเจิน ต่อไปท่านมาเล่นกับข้าได้นะ”
เด็กน้อยว่าขณะะโโลดเต้นจากไป ทันทีที่เหยียนจื่อม่อได้ยินชื่อนั้น ใบหน้าของนางพลันแข็งค้าง เมื่อครู่ทุกคนเรียกเด็กน้อยว่า ‘นานนาน[1]’ นางจึงไม่ได้สนใจมากนัก อย่างไรคนตระกูลเจี่ยนมีมากมาย ต่อให้มีความทรงจำของชาติก่อนก็ยังนำมาเทียบกับทุกคนได้ยาก
เดิมทีคิดว่าเจี่ยนเป่าเจินไม่น่าอยู่ที่จวน ไฉนถึงไม่คิดว่านี่ก็อาจเป็อีกฝ่ายได้เหมือนกัน เหยียนจื่อม่อไม่อาจเชื่อมโยงชายารองเจินผู้โเี้ในชาติก่อนกับเด็กน้อยบริสุทธิ์ราวผลึกแก้วผู้นี้ได้เลย ถึง่เวลาในชาติต่อมาจะห่างกัน แต่นี่ก็ออกจะเกินไปหน่อยแล้ว!
เชิงอรรถ
^ คำเรียกเด็กสาวอายุน้อยด้วยความเอ็นดู
121
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
