ทะลุเวลามาเป็นพ่อค้าระหว่างมิติ

         เงาร่างเล็กจ้อยที่เพิ่งมาถึงมิติของสหายรักมาทันได้ยินเสียงคร่ำครวญของโฮสต์เจ้าของแหวนมิติแห่งนี้ แล้วก็กลอกตามองบน

         แต่คนอย่างเขามีหรือจะอดใจไม่พูดออกมาได้“นายเอาแอปเปิลสีอะไรให้เขากินไปบ้างแล้ว ทำไมเขายังไม่ฉลาดเฉลียวขึ้นมาเลยสักนิด”

         “ที่เอาให้กินวันนี้เป็นแอปเปิลแห่งปัญญาลูกสีเขียวน่ะจะได้ฟื้นฟูแก่นพลังของธาตุพฤกษาไปด้วยต่อไปไม่ว่าเขาอยากจะปลูกอะไรก็สามารถปลูกได้ดั่งใจ แต่ก็น่าจะใช้เวลาอีกนานเลยล่ะ”

         ร่างเล็กจ้อยเงยหน้าขึ้นมองสหายแล้วก็ค้อนให้อีกฝ่าย “พอกันทั้งโฮสต์ทั้งผู้พิทักษ์เลย นายสามารถบอกเขาได้นี่แล้วทำไมยังอมพะนำอยู่อีกล่ะ เฮ้อ!ฉันนี่น่าสงสารจริงๆที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่โฮสต์ของนายจะรวยเสียที”

         “ที่ยังไม่บอกก็เพราะมันยังไม่ถึงเวลาจริงๆอีกอย่าง...” เงาร่างสูงใหญ่ผายมือออกไปด้านนอกเรือนสี่ประสาน“นายดูสิพื้นที่มันขยายออกมาแล้วนะ”

         ร่างเล็กจ้อยมองดูออกไปด้านนอกเรือนสี่ประสานผ่านสายตาที่มองทะลุทุกสิ่งแล้วเขาก็เข้าใจ “อ้อ พื้นที่ขยายเรียบร้อยแล้ว แต่ดินยังไม่เหมาะสำหรับการเพาะปลูกนี่เอง”

         “อืม เป็นแบบนั้นส่วนเรื่องที่ว่าเมื่อไหร่โฮสต์ของฉันจะรวยในยุคปัจจุบันเขารวยในระดับหนึ่งแล้วล่ะเพราะเพิ่งเอาปิ่นหยกกับกระเพาะปลาไปขายได้เงินมาสองร้อยกว่าล้าน”

         ร่างเล็กจ้อยตาพราวระยับขึ้นมา“เขารวยกว่าโฮสต์ของฉันอีกนะ เจ้านั่นหน้าตายเย็นชาไม่ชอบติดต่อกับฉันเลยตอนนี้ฉันก็เลยไม่ต่างจากผู้พิทักษ์กำพร้าโฮสต์”

         “อ้อ เป็นแบบนี้นี่เองมิน่าล่ะนายถึงได้มาขลุกตัวอยู่กับฉันแทบจะตลอดเวลา แล้วนายติดต่อเขาอย่างไรล่ะ”เขาเลียนเสียงคำว่าอ้อจากอีกฝ่ายอย่างล้อเลียน

         ร่างเล็กจ้อยชูอุปกรณ์ขนาดจิ๋วในมือขึ้นมาให้สหายดู“ข้อดีของมันก็คือสื่อสารกับโฮสต์ผ่านเสียงของพวกเราผู้พิทักษ์ได้เลยนะนายอยากลองไหมล่ะ”

         เงาร่างสูงใหญ่มองอุปกรณ์ในมือของสหายตาพราว“อยากลองสิ เครื่องนี้นายซื้อมาเท่าไหร่ฉันจะได้ไปซื้อมาใช้บ้าง”

         “ไม่มีขายในสำนักงานหรอกเครื่องนี้มันต้องคนที่ทำผลงานโดดเด่นเท่านั้นถึงจะได้รับมานายไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ ฉันจะให้นายทดลองใช้ดู”

         เงาร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวผลแอปเปิลไปไม่นานเริ่มคิดแผนการและไม่นานเขาก็ยื่นข้อเสนอออกไป “แอปเปิลแห่งปัญญาเป็นไง”

         “อะไร นายอยากจะแลกเครื่องนี้กับแอปเปิลแห่งปัญญาอย่างนั้นเหรอนี่มันของสำคัญเลยนะ”

         “ห้าร้อย เอาหรือไม่เอา”ร่างสูงยื่นข้อเสนอที่เขาคิดว่าตัวเองและโฮสต์ไม่ขาดทุนแล้วก็ทำสีหน้าเรียบเฉยไม่กระตือรือร้น

         “อะ เอา เอาสิ ทำไมจะไม่เอาล่ะ”ร่างเล็กจ้อยรีบยื่นเครื่องควบคุมส่งให้สหายแล้วมืออีกข้างก็แบขอแอปเปิลแห่งปัญญาจากเขา“เอามาสิ”

         “นี่แอปเปิลแห่งปัญญาห้าร้อยลูกของนายอย่าเอาไปมอบให้ใครซี้ซั้วอีกล่ะ”

         “ไม่แล้วๆหลังจากที่ฉันไปปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านความรักมา ตอนนี้ฉันรักตัวเองมากกว่าเดิมแล้วล่ะ”

         ร่างสูงใหญ่งุนงงกับคำตอบของสหายตัวจ้อย“ฉันยังคิดว่านายจะไปปรึกษาวิธีการเข้าหาผู้หญิงเสียอีกที่แท้ก็ไปปรึกษาปรัชญาชีวิตมานี่เอง”

         “ไม่พูดกับนายแล้ว” เขาโบกมือสองครั้งองค์ความรู้มากมายเกี่ยวกับเครื่องมือที่มอบให้สหายก็เข้าไปในสมองของร่างสูงใหญ่ทันที“เอาล่ะ ฉันคงต้องไปที่โรงประมูลของจักรวาลเสียหน่อยนายอยากได้อะไรไหมฉันจะประมูลมาฝาก”

         “ถ้ามีผลึกพลังงานแบบนี้นายประมูลมาให้ฉันทีสิ”เขานำเอาก้อนหินหน้าตาประหลาดที่จางหมิงเรียกว่าหินอุกกาบาตออกมาให้สหายตัวจ้อยดู

         “นะนี่มันผลึกพลังงานระดับสวรรค์ไม่ใช่เหรอ นายได้พวกมันมาจากที่ไหน ฉันขอซื้อได้ไหม”

         “ไม่ได้หรอกยังต้องใช้สำหรับเดินทางข้ามมิติของโฮสต์อีกหลายสิบปีเลยในอนาคตยังไม่แน่ใจว่าจะพบเจออีกไหม ดังนั้นตอนนี้ฉันแบ่งให้นายไม่ได้จริงๆ”

         “เฮ้อ! ก็ได้ๆ ถ้ามีคนนำเข้าประมูลฉันจะพยายามประมูลมาให้ได้ ไปล่ะ”

         เมื่อร่างเล็กจ้อยจากไปแล้วเขาก็หันกลับไปเฝ้ามองโฮสต์ของตัวเองอีกครั้งและก็ได้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเปิดลิ้นชักมิติที่ด้านในมีเห็ดหลายร้อยตะกร้าคงจะแปลกใจสินะเห็ดพวกนั้นไม่ใช่เห็ดธรรมดาเสียหน่อยพวกมันไม่ต้องปลูกลงดินก็ยังสามารถขยายพันธุ์ได้ และก็เพิ่มมาทีละหลายตะกร้าเสียด้วย

         จางหมิงมองลิ้นชักที่ด้านในเก็บเห็ดเอาไว้มากมายแล้วก็ต้องตื่นตะลึงเพราะแม้จะเป็นลิ้นชักขนาดเล็กแต่การรับรู้ของเขานั้นเห็นตะกร้าเห็ดหลายร้อยตะกร้าเลย

         “แบบนี้ก็ไม่ต้องปลูกหรือเอาเชื้อไปเทลงดินให้เสียเวลาดีจริงๆเลย เห็ดป่าคุณภาพดีแบบนี้ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็ขายได้ราคาดีทั้งนั้น หึหึ”

         ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์แล้วก็เดินไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ข้างกัน แล้วก็ต้องเหวอ “นะนี่มันก้อนหินมากมายหลายพันก้อนพวกนี้ อย่าบอกนะว่าแกก็ขยายพันธุ์ได้เหมือนเห็ดในตะกร้าพวกนี้ฉันจะทำอย่างไรดี”

         “สวัสดีครับ นี่คือเสียงของผู้พิทักษ์ประจำแหวนมิติหมายเลข99999 ของระบบจักรวาล สำหรับคำถามของโฮสต์ ผมขอตอบว่าไม่ต้องทำอะไรหรอกครับ ”เงาร่างสูงใหญ่ตอบคำถามของโฮสต์ตัวเองอย่างสุภาพ แต่เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเสียงของเขาที่ผ่านอุปกรณ์ถึงได้กลายเป็นเสียงของสหายรักไปได้ น่าปวดหัวจริงๆ

         “เสียงใคร หรือว่าจะเป็นเสียงของนายตัวนายสูงใหญ่ขนาดนั้นไม่คิดเลยว่าเสียงจะยังเด็กอยู่หรือว่าเผ่าพันธุ์ของนายจะสูงได้หลายสิบเมตร เงาร่างที่ฉันเห็นนี่แสดงว่าอายุยังน้อยอยู่สินะส่วนอีกเงาร่างที่มักจะอยู่กับนายบ่อยๆนั่นน่าจะเป็นทารกอยู่ใช่ไหม”

        “ใช่แล้วครับโฮสต์เป็นเสียงของผมเอง” ร่างสูงใหญ่รู้สึกอยากจะกลอกตามองบนให้กับโฮสต์ของตัวเองแต่ก็ไม่กล้าทำเพราะรู้สึกว่ามันทำให้เสียบุคลิกแต่เขาก็ไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์ของการกินแอปเปิลแห่งปัญญาทุกวัน จะทำให้โฮสต์ของเขาเกิดความสงสัยแปลกๆมันได้ผลจริงๆใช่ไหม เขาคงต้องหาตำราเกี่ยวกับแอปเปิลแห่งปัญญามาอ่านให้ละเอียดอีกครั้งเสียแล้ว

        “อืม ไม่คิดเลยว่านอกจากพื้นที่จะขยายกระท่อมกลายเป็นเรือนสี่ประสาน ฉันยังสามารถสื่อสารกับนายได้อีกด้วย”

        “ต่อจากนี้ผมจะพูดสื่อสารกับโฮสต์โดยตรงครับไม่ว่าโฮสต์จะอยู่ในพื้นที่แหวนมิติหรือนอกแหวนมิติก็สามารถสื่อสารกับผมได้ตลอดเวลาครับ”เขาไม่อธิบายเรื่องเครื่องมือสื่อสารนี้กับโฮสต์ไม่อย่างนั้นก็ต้องอธิบายอีกหลายๆเรื่องเขาคิดว่าเรื่องภารกิจของโฮสต์นั้นสำคัญกว่าทุกสิ่ง

        “ไม่ว่าฉันจะพูดหรือใช้กระแสจิตสื่อสารกับนายก็ได้ใช่ไหม”

        “ใช่ครับ”

        “อืม ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามนายได้ไหม”

        “ถ้าตอบได้ผมก็จะตอบครับโฮสต์”

        คิ้วของจางหมิงกระตุกแสดงว่ายังมีเรื่องราวอันเป็นความลับที่เปิดเผยไม่ได้อีกเยอะเลยสินะ“นายเคยทำงานให้พ่อของฉันมาก่อนใช่ไหม”

        “ใช่ครับ”

        “อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง แล้วแม่ของฉันล่ะ”

        “คุณแม่ของคุณไม่มีมิติส่วนตัวแบบโฮสต์คนก่อนหรอกครับแต่ก็สามารถเดินทางด้วยกันได้”

        “หืมนายจะบอกว่าถ้าฉันอยากจะพาใครสักคนเดินทางไปด้วยกันก็ได้อย่างนั้นเหรอ”

        “ใช่แล้วครับแต่ต้องทำพันธะสัญญาเก็บความลับซึ่งอันตรายถึงชีวิตก่อนไปครับไม่อย่างนั้นก็ไม่สามารถเดินทางข้ามมิติไปได้”

        “เป็นแบบนี้นี่เองเอาล่ะแล้ววันนี้ที่นายสื่อสารกับฉันผ่านเสียงนี้มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

        “มีครับโฮสต์ผมจะแจ้งกำหนดการเดินทางครั้งต่อไปให้โฮสต์ได้ทราบเอาไว้ล่วงหน้าเผื่อโฮสต์อยากจะซื้อของเพิ่มเติมก็จะได้รีบไปครับ”

        “แล้วฉันต้องเดินทางอีกครั้งในวันที่เท่าไหร่”

        “วันที่ 5 กันยายนครับโฮสต์ แต่คุณต้องเดินทางกลับไปที่หมู่บ้านชิงสุ่ยกลับไปที่บ้านของคุณ ซึ่งจุดหมายปลายทางคือหมู่บ้านชิงสุ่ย ในปี ค.ศ. 1972 ครับ”

        “หืมนั่นมันเป็นช่วงเวลาที่คุณพ่อของฉันน่าจะยังเป็นเด็กอยู่นะ แล้วจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยใช่ไหม”

        “ไม่เสมอไปครับโฮสต์ แต่ถ้าโฮสต์นอนอยู่ภายในบ้านหลังเล็กบนเขาหลังนั้นการเดินทางของโฮสต์จะปลอดภัยและราบรื่นครับ”

        “อ้อ เหลือเวลาอีกสองวันกว่าๆสินะถ้าอย่างนั้นก็เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย ฉันจะออกจากที่นี่ก่อนจะไปหาซื้อของใช้มาเพิ่ม แล้วพรุ่งนี้จะไปรับเนื้อจากพี่เติ้งกับพี่ต้วน”

        “ผมจะส่งโฮสต์ออกไปเดี๋ยวนี้ครับ”สิ้นเสียงของผู้พิทักษ์หนุ่ม ร่างของจางหมิงก็ถูกส่งออกไปด้านนอกทันที

        จางหมิงที่ออกจากพื้นที่แหวนมิติมาได้กำลังจะเดินออกจากห้องพัก เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้จึงได้ส่งกระแสจิตสื่อสารกับผู้พิทักษ์ของเขา“การเดินทางต้องจ่ายด้วยอะไร”

         “จ่ายด้วยหินหน้าตาแปลกประหลาดที่โฮสต์เพิ่งซื้อมาครับสำหรับการเดินทางไปยังปี ค.ศ. 1972 นี้ ใช้หนึ่งก้อนครับอยู่ได้สิบวันและเมื่อเดินทางกลับก็ใช้อีกหนึ่งก้อน”

         “แสดงว่าฉันจ่ายเงินไปสองหมื่นหยวนสินะอืม นับว่าคุ้มค่าแต่ไม่รู้ว่าจะหาซื้อพวกมันได้อีกหรือเปล่านี่สิ”

         “ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับหินพวกนี้พวกเราเรียกว่าผลึกพลังงานระดับสวรรค์มันหายากมากนานๆจะปรากฏที่โรงประมูล ราคาของมันแพงทีเดียวครับ”

         “โรงประมูลอย่างนั้นพวกนายก็มีโรงประมูลเหมือนกันเหรอ น่าสนใจแฮะ”

         “มีสิครับอย่างเมล็ดของแอปเปิลแห่งปัญญานั่นก็ประมูลมาเหมือนกันสหายของผมเขาไม่มีพลังธาตุพฤกษาจึงนำมาให้ผม”

         จางหมิงที่ลงมาถึงด้านล่างของอาคารห้องพักถึงกับอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะถามผู้พิทักษ์ของเขากลับไป “นายจะบอกว่าฉันมีพลังธาตุพฤกษาอย่างนั้นเหรอ”

         “ประมาณนั้นครับแต่ตอนนี้มันยังไม่เสถียรเท่าไหร่หลังจากที่ปลูกแอปเปิลแห่งปัญญาไปแล้ว แก่นพลังของธาตุพฤกษาก็เหือดแห้งไปครับโฮสต์จึงต้องกินแอปเปิลแห่งปัญญาทุกวันเพื่อฟื้นฟูร่างกายและสติปัญญาไปพร้อมๆกันครับ”

         “เป็นแบบนี้นี่เองแต่ฉันก็ไม่ค่อยรู้สึกถึงความแตกต่างอะไรเลยนะแต่ดูเจ้าต้าหวังที่กินเปลือกของแอปเปิลแห่งปัญญานั่นสินับวันมันจะตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ และยังฉลาดกว่าเดิมอีกด้วยส่วนฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะฉลาดขึ้นนะ”

         “ร่างกายของต้าหวังคุ้นเคยกับแอปเปิลแห่งปัญญาอยู่แล้วครับมันก็เลยวิวัฒนาการอย่างรวดเร็ว ส่วนของโฮสต์นั้นต้องกินแบบปอกเปลือกไปก่อนครับ”

         จางหมิงเรียกแท็กซี่ผ่านแอปเสร็จแล้วก็กลอกตาไปมาผู้พิทักษ์ของเขาคงไม่ได้หมายความว่าเขาสู้เจ้าต้าหวังไม่ได้หรอกใช่ไหม ความรู้สึกนี้เรียกว่าปวดใจได้หรือเปล่านะเมื่อไม่มีคำตอบให้ตัวเองเขาก็ตัดการสื่อสารไปทั้งอย่างนั้น

         ไม่นานรถแท็กซี่ก็มาเขาบอกสถานที่กับคนขับแล้วก็ล้วงเอาสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา พอเปิดออกมาก็เริ่มอ่านทวนรายการสิ่งของที่ต้องซื้ออีกครั้งจากนั้นก็เก็บกลับลงไปในกระเป๋าเป้ตามเดิม

         เมื่อถึงจุดหมายปลายทางเขาก็เดินไปยังร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่

         “เถ้าแก่ผมต้องการข้าวสารทุกชนิดในร้านของคุณอย่างล่ะสองพันชั่ง”เขาบอกความต้องการทันที

         “อะไรนะอย่างละสองพันชั่งอย่างนั้นเหรอนายจะเอาไปทำอะไรมากมายล่ะ”เจ้าของร้านมองชายหนุ่มรูปหล่อผิวพรรณละเอียดตรงหน้าอย่างสำรวจ

         “ผมจะซื้อไปบริจาคครับพอดีรวมกลุ่มกับเพื่อนๆได้ไม่นานมานี้เอง ก็เลยฉุกละหุกไปหน่อยแล้วเถ้าแก่จะขายให้ผมไหมครับ” ดูจากท่าทางของอีกฝ่ายถ้าไม่ยอมขายให้เขาก็คงต้องเดินไปซื้อกับร้านฝั่งตรงข้าม

         เจ้าของร้านมองตามสายตาของลูกค้าหนุ่มแล้วก็ต้องตกใจ ถ้าเขาไม่ยอมขายรายได้มหาศาลนี้ก็ต้องตกไปอยู่ที่คู่แข่งแน่ๆ“ขายๆๆ ขายสิ ขายแน่นอน ตามฉันมาทางนี้ก่อน มานั่งพักดื่มชาให้หายเหนื่อยก่อนนะอาเถียน!!ข้าวทุกชนิดในร้านอย่างละสองพันชั่ง รีบเตรียมให้ลูกค้าเร็ว!!”

         “ได้ครับเถ้าแก่ ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละครับ”อาเถียนยิ้มย่องเดินกระฉับกระเฉงไปสั่งการลูกน้องอีกต่อหนึ่งจากนั้นความคึกคักก็เกิดขึ้น

         จางหมิงที่เดินตามเถ้าแก่มานั่งที่ห้องรับรองแขกพูดคุยกันไปสักพักเขาก็นั่งดื่มชาอย่างสบายใจ

         “เสี่ยวจางยังมีอะไรอีกไหมที่นายอยากจะซื้อไปบริจาค”

         “ก็มียารักษาโรคครับโดยเฉพาะยารักษาโรคทางเดินหายใจ หรือไม่ก็ยาแก้ปวดลดไข้”เขาโยนหินถามทางออกไปเฉพาะเรื่องนี้เพราะครั้งก่อนที่เขาตระเวนซื้อยาก็ได้มาไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ถ้าต้องขายหรือแจกจ่ายให้คนจำนวนมากก็คงไม่พอ

         “โอ๊ะ!นายมาถูกที่แล้วเสี่ยวจาง ครอบครัวภรรยาของฉันเปิดร้านขายยาขนาดใหญ่นอกจากนี้ยังมีคนทำงานเกี่ยวกับด้านนี้โดยเฉพาะด้วยนะเดี๋ยวฉันโทรตามพวกเขามาคุยกับนาย”

         “ดีเลยครับเถ้าแก่นับว่าเป็นโชคของเด็กๆที่จะได้รับยาพวกนี้”

         “อืม นายดูใบรายการสินค้าก่อนนี่เป็นราคาเกือบจะเท่าทุนแล้วนะ เห็นว่านายจะเอาไปบริจาคก็เลยลดให้เป็นพิเศษ”

         จางหมิงรับใบรายการสินค้ามาดูก็พยักหน้าอย่างพอใจ มีข้าวมากมายนับสิบรายการและราคาก็ไม่แพงอีกด้วย“ราคานี้กำลังดีเลยครับ ผมสแกนจ่ายตอนนี้เลยครับเถ้าแก่”

         เมื่อเห็นยอดเงินหลายล้านเข้าบัญชีเถ้าแก่ก็ยิ้มร่า“ถ้าอย่างนั้นนายรออยู่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปออกใบเสร็จมาให้ อ้อแล้วจะให้ทางร้านไปส่งที่ไหนล่ะเสี่ยวจาง”

         จางหมิงส่งโลเคชั่นให้กับเถ้าแก่ “เป็นโกดังเก็บของที่ผมเช่าเอาไว้ครับถ้าไปถึงแล้วให้โทรหาผมได้เลยผมจะไปเปิดโกดังให้”

         “ได้ๆๆนายนั่งดื่มชาไปก่อนนะเดี๋ยวฉันมา”

         “ครับ”