(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 57 ข้ามขีดจำกัด

        ลำแสงสีเหลืองทองพุ่งทะยานผ่านฝากฟ้ายามราตรีคล้ายกับดาวตกจุดหมายปลายทางของลำแสงคือเรือสินค้าที่กำลังจะจอดเทียบท่าก่อนที่ลำแสงจะปะทะกับเรือสินค้าก่อนจะสลายหายไป เคนจิค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นเขากลับมายังเรือสินค้าในสภาพก่อนจะออกจากเกมไปเมื่อครั้งล่าสุดเมื่อสำรวจร่างกายไม่มีสิ่งใดผิดปกติก็รีบเปิดหน้าจอสถานะขึ้นมาดูทันที

        LV.780

        HP (พลังชีวิต)  980,000 (Str + Vit x 100)

        SP (พลังมานา) 1,849,900 (Int + Dex x 100) 

        Str (กำลัง)                                                       530 (5,300)

        Vit (พลังกาย)                                                   450 (4,500)

        Agi (ความเร็ว)                                                 400 (4,400) 

        Dex (ความแม่นยำ, ความเร็วในการร่าย)         800 (8,500)

        Int (พลังเวท)                                                   999 (9,999)

        Luk (โชค,เสน่ห์)                                                82 (820)

        P = 1,058

        เมื่อเห็นหน้าจอสถานะเมื่อสังเกตมองดูจะเวลากำลังนับถอยหลังอย่างต่อเนื่อง เมื่อสังเกตสถานะอย่างถี่ถ้วนเคนจิจึงเพิ่มแต้มสถานะทันทีก่อนที่เวลาจะหมดลง

        LV.780

        HP (พลังชีวิต) 1,499,900 (Str + Vit x 100)

        SP (พลังมานา) 1,999,800 (Int + Dex x 100)

        Str (กำลัง)                                                       999 (9,999)

        Vit (พลังกาย)                                                   500 (5,000)

        Agi (ความเร็ว)                                                 540 (5,400) 

        Dex (ความแม่นยำ, ความเร็วในการร่าย)         999 (9,999)

        Int (พลังเวท)                                                   999 (9,999)

        Luk (โชค, เสน่ห์, จุดอ่อน)                              282 (2,820)

        P = 0

        เมื่อเคนจิอัพแต้มที่เหลือปรากฏคลื่นพลังบางอย่างหมุนวนไปทั่วห้องอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างร่างกายของเคนจิล่องลอยอยู่กลางห้อง คลื่นพลังถาโถมกระหน่ำใส่เขาไม่หยุดหย่อยปีกมังกรโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาเกิดเป็นประกายลำแสงสีแดงส่องสว่างไปทั่วเรือสินค้าสั่นไหวอย่างรุนแรง ผู้คนที่โดยสารมากับเรือสินค้าเกิดอาการหวาดกลัวคิดว่ามีมอนเตอร์ดักซุ้มทำร้ายก่อนเทียบท่า ทำให้บางคนต้องกระโดดลงจากเรือเพราะท่าเรือห่างไปอีกไม่ไกล

        “ติ่ง! เนื่องจากผู้เล่นได้ตั้งค่าระดับความเจ็บไว้ที่ 10 และเพิ่มแต้มระดับถึง999 มากกว่า 2 อย่าง ทำให้ปลดภารกิจลับข้ามขีดจำกัดหากไม่สามารถควบคุมได้ก่อนหมดเวลาที่กำหนด จะสูญเสียสถานะ 1 อย่างด้วยการสุ่มและไม่สามารถอัพแต้มได้ แต่ถ้าสามารถควบคุมพลังได้สำเร็จ จะได้สถาน 1 อย่างด้วยการสุ่ม เพิ่มขึ้นเป็น 999 ไม่ซ้ำกับสถานะที่เต็มแล้ว” 

        “อ๊าก~~~~~~!!!!” 

        เคนจิส่งเสียงร้องลั่นไม่นานผู้เฒ่าเกนบุและอลันเปิดประตูห้องมาอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าอันตื่นตะลึงเมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้า ผู้เฒ่าทั้งสองต่างปรากฏเม็ดเหงื่อขึ้นที่ใบหน้าผู้เฒ่าเกนไม่รอช้าหายตัวไปในพริบตาด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะปรากฏร่างที่ด้านหลังของเคนจิแล้วเหยียบที่ด้านหลังเขากระแทกกับพื้นเรืออย่างจัง

        “ตูมม~!!”

        “อลัน!! มาช่วยข้าจับเขาเร็วเข้า พลังของเขามีมากเกินไปเขายังควบคุมมันไม่ได้ข้าต้องช่วยเขาในการควบคุมพลัง เร็วเข้า! ร่างกายเขากำลังจะเกินขีดจำกัดแล้วขืนชักช้าเจ้าหนุ่มต้องแย่แน่ๆ”

        “เจ้าเด็กบ้า!! อยู่ดีๆ ก็มาเพิ่มพลังอะไรเอาตอนนี้ บัดซบเอ้ย!”

        ผู้เฒ่าเกนเหยียบเคนจิจมลงกับพื้นเรือแน่นยากจะหลุดหนีอลันพุ่งเข้าหาพร้อมกับกดปีกและมือทั้งสองของเคนจิแน่นเคนจิร้องโหยหวนดิ้นไปมาอย่างรุนแรง ผู้เฒ่าเกนประสานมือทั้งสองข้างแน่นขนัดปากขยับคล้ายกับท่องมนต์บางอย่าง ตัวอักษรสีทองล่องลอยออกมาจากริมฝีปากผู้เฒ่าเกน โบยบินไปทั่วทั้งห้องจนเกิดแสงสีทองสว่างไปทั่วก่อนที่จะกระแทกลงที่หลังของเคนจิอย่างรุนแรงตัวหนังสือสีทองต่างพุ่งทะยานเข้าหาเคนจิไม่ขาดสาย

        “โครจรพลัง!!”

        “อ๊าก~~~!!!”

         ประกายแสงสีทองเจิดจ้าตัวอักษรสีทองหมุนวนรอบร่างกายอย่างบ้าคลั่ง แล้วประทับไปตามเรือนร่างกายของเคนจิร่างของเคนจิสั่นไหวอย่างรุนแรง ร่างกายของเคนจิมีแสงสีทองสาดส่องไปทั่วทั้งห้องก่อนจะมีคลื่นพลังบางอย่างอัดกระแทกผู้เฒ่าทั้งสองกระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง

        “บรึ้มม~~~!!!”

        เสียงระเบิดดังสนั่นต้นตอของเสียงมาจากเรือนร่างของเคนจิ กลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องบดบังสายตาของผู้เฒ่าทั้งสอง ทั่วทั้งห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบสนิทหยาดเหงื่อปรากฏบนใบหน้าของผู้เฒ่าทั้งสอง

        “ท่านเกนสำเร็จไหม?”

        “ข้าไม่รู้ไล่ควันพวกนี้ออกไปก่อน”

        ปีกค้างคาวปรากฏที่กลางหลังของอลันมันกำลังจะโบกสะบัด ไล่กลุ่มควันที่หนาแน่นในห้องก่อนจะทันได้ลงมือเกิดลมหมุนอย่างรุนแรง พัดพากลุ่มควันพุ่งออกไปทางหน้าต่างเมื่อกลุ่มควันจางหาย ปรากฏร่างของเคนจิล่องลอยอยู่กลางห้องก่อนจะ ร่อนลงสู่พื้นอย่างเชื่องช้า

        ดวงตาทั้งสองค่อยๆลืมขึ้น เกิดเป็นลำแสงสีทองเฉิดฉาย ผิวหนังร่างกายกลับดูมีประกายคล้ายกับออร่าไม่ใช่ซีดเผือกเหมือนกับแวมไพร์อีกต่อไป หน้าตาของเคนจิดูคมเข็มและหล่อเหลายิ่งกว่าครั้งก่อน เส้นผมสีขาวไข่มุกของเขาทอดยาวไปถึงที่กลางหลัง รูปร่างกำยำแต่ไม่ใหญ่โตทำให้มันดูสมส่วน โดยรวมคล้ายกับพระเอกหนังชื่อดัง

        “ติ่ง! ข้ามขีดพลังสำเร็จ ระบบได้สุ่มเพิ่มสถานะให้แก่ผู้เล่น คือ Luk ”

        “ติ่ง! เนื่องจากครบเวลาที่กำหนด จะรีระบบอีกครั้งจะทำการการส่งตัวผู้เล่นไปยังห้องโถง สามารถเข้าเกมได้อีกครั้งในครึ่งชั่วโมง ครั้งต่อๆไปจะไม่มีระบบ AI คอยเตือนผู้เล่นอีก ขอบคุณที่ใช่บริการขอให้ทุกท่านสนุกกับโลกใบใหม่ของ G.A.D”

        เมื่อระบบประกาศข้อความเสียงเสร็จร่างกายของเคนจิก็ร่วงหล่นสู่พื้น ผู้เฒ่าเกนเข้ามาช่วยประคองอย่างรวดเร็วก่อนจะนำพาร่างของเขาขึ้นไปนอนบนเตียง ท่ามกลางความวิตกกังวนของอลันเมื่อเกนบุสำรวจร่ากายของเคนจิก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นที่ใบหน้า

        “ไม่ต้องห่วงเขาแค่สลบไปเท่านั้นอีกพักใหญ่ๆ คงจะฟื้น ไม่คาดคิดว่าเขาจะสามารถพัฒนาได้ขนาดนี้”

        “เจ้าเด็กบ้า! ตื่นขึ้นมาข้าจะตบให้ดิ้น ทำเอาใจหายใจคว่ำหมด”

        เคนจิปรากฏกายมายังห้องสีขาวภายในห้องมีตัวเลขกำลังนับถอยหลังอย่างต่อเนื่อง และซาสีแดงอยู่ตัวหนึ่งเคนจินั่งลงที่โซฟาจับจ้องเวลาที่เบื้องหน้าอย่างใจจดใจจ่อเม็ดเหงื่อปรากฏอยู่บนใบหน้า เวลาที่อยู่เบื้องหน้านั่น เคนจิรู้สึกว่ามันยาวนาน

        “เกิดอะไรขึ้นกับเราบ้างนะความเจ็บระดับ 10 นี้ แทบเอาเราสลบได้เลยแล้วตกลงเราทำสำเร็จหรือเปล่านะ บ้าเอ้ย! คุณทาเคดะก็ไม่ได้บอกซะด้วยว่าหมดเวลาแล้วจะหลุดออกจากเกม”

        เวลายังเดินถอยหลังลงเรื่อยๆแล้วใกล้จะหมดในอีกไม่ช้า เมื่อเห็นดังนั่นเคนจิทำการบิดเนื้อบิดตัวเตรียมพร้อมกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทันที เวลาหยุดลงที่ 00.00 ปรากฏประตูบานใหญ่ เคนจิไม่รอช้าเปิดเข้าไปทันที ก่อนจะกลายเป็นแสงสีทองพุ่งหายไป

        เคนจิลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งปรากฏตัวเขานอนอยู่ในห้องแคบๆ ห้องหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ห้องที่เคยอยู่ในเรือ แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องผ่านมาจากหน้าต่างทำให้เคนจิต้องหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะทะยานลุกขึ้นทันที เมื่อมองไปยังรอบๆห้องก็พบอลันและผู้เฒ่าเกนกำลังนั่งจิบน้ำหมักผลไม้อย่างสบายอารมณ์

        “เอ้า! เจ้าหนุ่มตื่นแล้วรึ โฮโฮโฮ”

        “ที่นี้ที่ไหนกัน?”

        “เราลงมาจากเรือนานแล้วเห็นเจ้าหลับอยู่ข้ากับอลันเลยพามาที่พักชั่วคราว ของพวกชาวประมง ระดับพลังของเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างมากรู้สึกยังไงบ้างล่ะ”

        “เหอะ!! สร้างปัญหาอยู่เรื่อย น่าจะโดนเขกกะโหลกซะทีนะแก”

        เมื่อผู้เฒ่าเกนและอลันพูดจบเหมือนได้ดึงสติของเคนจิกลับมา เขารีบสำรวจร่างกายเขาทันที เขารู้สึกถึงพลังที่หลั่งไหลมากมายภายในตัวเองก่อนจะเปิดหน้าสถานะขึ้นมาดู

        ชื่อตัวละครเคนจิ

        HP (พลังชีวิต)             1,499,900

        SP (พลังมานา)                        1,999,800

        ระดับมารอสูร ชั้น สูง             ฉายา    ราชันจอมเวท

        อาชีพ               แวมไพร์ (แดร็กคิวล่า)

        เผ่า                   ปีศาจ

        พลังโจมตี        9,999               พลังป้องกัน      5,000

        ความเร็ว          5,400               ความแม่นยำ, ความเร็วในการร่าย       9,999

        พลังโจมตีเวท  9,999               โชค, เสน่ห์,จุดอ่อน                           9,999

        ทักษะติดตัว

            ทักษะทำอาหาร ระดับ วิบัติ ขั้นสูง

            ทักษะสังเกตระดับ มหาอำนาจ ขั้นสูง

            ทักษะสร้างอาวุธระดับ พิภพ ขั้นกลาง

            ทักษะหลอมแร่ระดับ พิภพ ขั้นกลาง

            ทักษะกายาเหล็ก ระดับ วิบัติ ขั้นกลาง สามารถรับการโจมตี ตั้งแต่ระดับวิบัติ ขั้นกลางลงมา โดยไม่มีบาดแผล แต่ยังคงได้ดาเมจ

            ทักษะงอกเงย  ระดับ มหาอำนาจ ขั้นต้น สามารถงอยเงยอวัยวะที่ฉีกขาดไปได้

            ทักษะผสานเวทย์ระดับ วิบัติ ขั้นกลาง สามารถหล่อหลมอพลังเวทที่ต่างชนิดกันได้

            ทักษะหายใจใต้น้ำ ระดับ วิบัติ ขั้นสูง สามารถหายใจใต้น้ำได้  

        ทักษะฉายา

        มานาในการใช้เวทย์มนต์ลดลง 50 เปอร์เซ็นต์ค่าพลังโจมตีทางเวทย์เพิ่มขึ้น 50% ความเสียหายจากเวทย์มนต์ลดลง50 % ลดระยะเวลาร่ายเวทย์ 50 %เพิ่มทักษะการควบคุมเวทย์ ความรู้และความเข้าใจเวทย์ 100 %

        ทักษะเรียกใช้

        เคลื่อนที่พริบตาระดับ มหาอำนาจ ขั้นสูง

        เวทดิน ระดับวิบัติ ขั้นกลาง

        เวทน้ำ ระดับมหาอำนาจ ขั้นสูง

        เวทลม ระดับเริ่มต้น ขั้นกลาง

        เวทไฟ ระดับ เริ่มต้น ขั้นกลาง

        เวทสายฟ้าระดับ เริ่มต้น ขั้นสูง

        เวทความมืดระดับ มหาอำนาจ ขั้นสูง

        เวทไม้(เวทเฉพาะตัว) ระดับ มหาอำนาจ ขั้นสูง

        เงารัตติกาล ระดับ มหาอำนาจ ขั้นสูง

        ทักษะเพลงดาบ

        เพลงดาบจันทราสถานะ ยังปลดท่าไม่หมด

        เครื่องประดับไอเทมติดตัว

        แหวนคูณระดับสองเท่า (ไม่สามารถใช้ได้)

        แหวนคูนอัตราตกของจากมอนสเตอร์(ไม่สามารถใช้ได้)

        ปีกมังกรดินไม่สามารถถอดออกได้ 

        แหวนเวทย์มนต์มหาธาตุสามารถใช้ธาตุที่ประดับอยู่บนแหวนโจมตีได้ ความรุนแรงขึ้นอยู่กับเพชรบนตัวแหวนโดยไม่ต้องถือไม้เท้าเวทย์มนต์ เมื่อสวมใส่จะไม่สามารถถอดออกได้ เพิ่มพลังป้องกันเวทย์มนต์50%โอกาสตกเมื่อผู้เล่นตายเป็น 0

        สร้อยยุทธภัณฑ์ดาบสามารถเก็บอาวุธประเภทดาบลงในยุทธภัณฑ์ได้ เพียงแค่นึกถึงอาวุธที่อยู่ในยุทธภัณฑ์จะปรากฏในมือทันที เมื่อสวมใส่จะไม่สามารถถอดออกได้ เพิ่มพลังป้องกันกายภาพ 50% โอกาสตกเมื่อผู้เล่นตายเป็น0

        อาวุธ

        แหวนเวทมหาธาตุระดับ เทพมาร 

        คาตานะดินระดับ วิญาณธาตุ

        คาตานะน้ำระดับ เทพมาร

        รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าภารกิจลับปลดได้สำเร็จ แม้ค่าสถานะที่สุ่มออกมาจะไม่เป็นอย่างที่คาด รอยยิ้มของเคนจิปรากฏได้ไม่นานก็หุบลงทันทีเหมือนกับพึ่งคิดถึงสิ่งใดบางอย่างออก ก่อนจะออกจากที่พักของชาวประมงไปสำรวจพื้นที่ด้านนอกภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ต่างบดบังไปด้วยภูเขาทะเลทรายลูกใหญ่เคนจิกระโดดพุ่งทะยานขึ้นสู่ประภาคารของท่าเรือ แล้วสาดส่องไปทุกทิศทาง ทะเลอันกว้างใหญ่สุดหูสุดตาปรากฏเงาดำขนาดเล็กเป็นกลุ่มก้อน ดูคล้ายกับกลุ่มคนกำลังเดินทางดวงตาของเคนจิหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะแยกเขี้ยวอันแหลมคมสบถออกมา

        “อย่าหวังว่าจะหนีข้าพ้นไอ้พวกพ่อค้า!!!”