
เรน อาราคิ (Rein Araki) – ราชันย์เงา ผู้ควบคุมพลังมืดเหนือแสง

เดล่า (Dela) – หญิงนักวางแผน ผู้นำกลุ่มต่อต้าน มีไหวพริบและสายตาเฉียบคม
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องครัว กลิ่นแกงกะหรี่ที่แม่ทำลอยอวลไปทั่ว บรรยากาศอบอุ่นราวกับทุกวัน
"แม่ครับ วันนี้มื้อเช้าทำไมเยอะจัง?"
เรนนั่งกอดอก มองแม่ที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา
"เพราะลูกชอบไงล่ะ" แม่ของเขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตักข้าวใส่จานพูน ๆ วางตรงหน้าเขา
เธอลูบหัวเขาเบา ๆ เหมือนทุกวัน รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าทำให้หัวใจเขาอบอุ่น
"กินเยอะ ๆ นะ เรน เดี๋ยวไม่มีแรงไปเรียน"
เรนกลอกตา ก่อนจะยิ้มตาม "แม่เลี้ยงผมเหมือนเป็เด็กตลอดเลย"
"สำหรับแม่ ไม่ว่านานแค่ไหน ลูกก็ยังเป็เด็กของแม่เสมอ"
เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นอาหารแสนอร่อย ไม่มีใครรู้ว่านี่จะเป็มื้อสุดท้ายของพวกเขา
เรนเดินไปโรงเรียนพร้อม อากิโตะ น้องชายของเขา เด็กชายวัยสิบขวบที่เต็มไปด้วยพลัง
"พี่เรน! รีบเดินหน่อยสิ!"
เรนหัวเราะ ยีผมน้องเบา ๆ "ทำตัวเป็เด็กซนอีกแล้วนะ"
"ก็พี่เดินช้าเองอ่ะ!"
พวกเขาเล่นกันตลอดทาง ขณะที่อากิโตะพล่ามเื่เกมใหม่ที่อยากเล่น เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังสะท้อนอยู่ตามถนน
"พี่เรน..." อากิโตะเดินเข้ามาใกล้ ๆ กระซิบ "ถ้าผมโตขึ้น ผมอยากเก่งเหมือนพี่"
เรนยิ้มบาง ๆ "ทำไมล่ะ? พี่ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก"
เขาแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นเทา
อากิโตะตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม มือเล็ก ๆ ของเขาจับเสื้อแม่แน่น
"แม่... แม่ตื่นสิ..."
บาปิญญาแสยะยิ้ม ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องเขม็งไปที่อากิโตะ ก่อนที่มันจะยกกรงเล็บขึ้น
"อากิโตะ!! หนีไป!!!"
แต่ช้าไปแล้ว
กรงเล็บสีดำฉีกผ่านร่างของน้องชายเขา
"พี่เรน... เจ็บจัง..."
ดวงตาเล็ก ๆ ของเด็กชายหันมามองเขาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงพื้น เืไหลนองออกจากาแ
"อากิโตะ...!!"
เรนคุกเข่าลง มือสั่นระริกเอื้อมไปจับร่างเล็ก ๆ ของน้องชาย
"ไม่... ไม่... ได้โปรด อย่าทิ้งพี่ไป..."
ดวงตาของอากิโตะเริ่มเลือนลาง เสียงของเขาเบาลงทุกที
"พี่เรน... อย่าร้องไห้นะ..."
"อากิโตะ! ไม่!!!"
มือเล็ก ๆ ที่เคยอบอุ่นของน้องชายร่วงลงพื้น ดวงตาของเขาปิดลง
เรน... เหลือเพียงคนเดียว
เสียงหัวเราะของบาปิญญาดังก้อง มันไม่ได้เห็นค่ากับชีวิตมนุษย์แม้แต่น้อย
เรนจ้องพวกมัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลอาบแก้ม
"ข้าเกลียดพวกแก..."
มือของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเ็ปกัดกินหัวใจ
เสียงบางอย่างกระซิบในหัวของเขา
"เ้า้าพลังเพื่อแก้แค้นหรือไม่?"
เขาไม่มีอะไรให้เสียอีกแล้ว
"ข้า..."
ดวงตาของเขาสั่นไหว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็แววตาแข็งกร้าว
"ข้า้าพลัง..."
ทันใดนั้น เงามืดก็กลืนกินร่างของเขา ดวงตาเปลี่ยนเป็สีดำสนิท อักขระปริศนาเรืองแสงขึ้นบนแขนของเขา