ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ **จบแล้ว**

ตอนที่ 46 : ความโกรธแค้นของทุกคน

        “หวังเย่าแกยังมีหน้าไปพึ่งผู้หญิงอีกหรือ ? ” เหลิ่งจื่อมู่พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

        จ้าวซื่อเองก็พูดขึ้น“หวังเย่า ฉันไม่รู้ว่าแกโชคดีมาจากไหน แต่อย่านึกน่ะว่าแกจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบหัดมียางอายซะบ้างเถอะ ฉันบอกแกไว้เลยนะ โลกนี้ ไม่มีใครโชคดีไปตลอดชีวิตหรอก”

        สำหรับการทะเลาะกันของสามคนนี้คนอื่น ๆ เริ่มจะชินแล้ว แม้แต่ครูประจำชั้นก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง

        หวังเย่ามองไปยังทั้งสองคนก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม“ฉันพึ่งผู้หญิงแล้วยังไง ถ้าฉันคิดจะพึ่งเธอไปตลอดแล้วพวกแกจะทำไม ? ”

        คำพูดนี้ทำให้จ้าวเมิ่งซีหน้าแดงขึ้นมาเธอรีบก้มหน้าลงเพราะกลัวคนเห็น

        ผู้หญิงคนอื่นๆ เบิกตากว้างและมองไปที่หวังเย่า ก่อนจะมองไปที่จ้าวเมิ่งซี  เมื่อเห็นว่าจ้าวเมิ่งซีหลบสายตาทุกคนต่างก็พากันแปลกใจขึ้นมา

        แต่หวังเย่าก็ยังไม่ตระหนักถึงคำพูดที่คลุมเครือของตัวเองเขายังคงยั่วโมโหจ้าวซื่อต่อ “จ้าวซื่อ ฉันจะบอกแกไว้อย่าง ฉันไม่ใช่คนกระจอกฉันจะเป็นคนที่แกได้แต่ต้องแหงนหน้ามอง คอยดูไว้เถอะ”

        หลังจากที่พูดจบหวังเย่าก็แสยะยิ้มออกมา เขาถึงกับเผยท่าทีหยิ่งทะนงออกมาด้วย

        แต่นอกจากเหลิ่งจื่อมู่และจ้าวซื่อแล้วคนที่เหลือต่างก็มองมาที่เขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ

        ....

        วันต่อมาทุกคนก็ได้แยกย้ายขึ้นเขาไปอีกครั้ง

        พวกเขาเลือกที่ในการตั้งแคมป์กันใหม่ก่อนจะพากันกระจายตัวออกไปตามพื้นที่โดยรอบเพื่อตามหาหนอนเงา

        “หวังเย่าไปด้วยกันเถอะ” จ้าวเมิ่งซีเปิดปากชวนเขาเข้าทีม สีหน้าของเธอดูผิดปกติเล็กน้อย

        แน่นอนว่าหวังเย่าไม่เห็นสีหน้าที่ผิดปกตินี้เขาคิดสักพักก่อนจะตกลง

        ตอนนี้หงอคงมีผลไม้มากพอแล้วเขาเองก็ได้เรียนรู้วิธีการเคลื่อนไหวจากหงอคงมาแล้วด้วยเขาเตรียมที่จะลงมือโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น ๆ

        ทั้งสองคนได้เดินทางไปในทิศทางหนึ่ง

        “อาเฟยออกมา” จ้าวเมิ่งซีพึมพำออกมาก่อนที่จะมีเทอร์โรซอร์ไฟตัวใหญ่โผล่มาตรงหน้า

        “นายอยากเห็นของขวัญที่พ่อฉันให้มาไม่ใช่รึไงเมื่อวานนี้มันวิวัฒนาการแล้ว ฉันถึงเพิ่งเอาออกมาให้นายดู เป็นไง แปลกใจรึเปล่า ? ” จ้าวเมิ่งซีเห็นหวังเย่าแสดงสีหน้าสับสนก็ยิ่งรู้สึกพอใจ

        เทอร์โรซอร์ไฟของเธอมีชื่อว่าอาเฟยมันเป็นอสูรที่มีพรสวรรค์สูง มันสามารถเอาชนะอสูรระดับทองเลเวลเดียวกันกว่า 10ตัวได้ เดาได้ว่าในเมืองคงมีสัตว์อสูรไม่กี่ตัวที่จะเทียบกับมันได้  การที่หวังเย่าแสดงสีหน้าสับสนแบบนั้นก็เป็นเรื่องปกติ

        แต่หวังเย่าไม่ได้ตกใจเพราะความแข็งแกร่งของมันแต่เพราะเทอร์โรซอร์ไฟตัวนี่เขาเป็นคนฟักมันด้วยตัวเอง อีกอย่างมันได้ดูดซับเลือดของเขาไปด้วย

        เพราะการฟักมันถึงทำให้เขาได้เงินมากว่า3 ล้านเครดิตและชุดระดับ B ด้วย

        ไม่คิดเลยว่าชายที่ใส่หน้ากากดาบจะเป็นพ่อของจ้าวเมิ่งซี  ผบ.จ้าว

        “น่าแปลกใจจริงๆ ” หวังเย่าเหม่อไปสักพักก่อนจะใช้นิ้วชี้ไปที่เทอร์โรซอร์ไฟ

        เทอร์โรซอร์ไฟนั่นรู้สึกคุ้นเคยกับหวังเย่าอย่างมากเขาเหมือนมีการเชื่อมต่อแปลก ๆ กับมัน เมื่อเห็นหวังเย่า ตาของมันเป็นประกายทันที นี่คือคนแรกที่มันเห็นตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาเขาไม่ต่างจากแม่ของมัน

        อาเฟยพุ่งเข้าหาหวังเย่าด้วยความตื่นเต้นมันลงไปยืนที่พื้นแล้วใช้ขาหน้าดึงเสื้อของหวังเย่าพร้อมกับใช้ลิ้นเลียหน้าเขาซึ่งทำให้หวังเย่ารู้สึกอึดอัดขึ้นมาและอยากผลักมันออก

        “มันไม่เข้าใจรึไงว่ามันเหนียว”

        เมื่อเห็นแบบนั้นจ้าวเมิ่งซีก็มีคำถามมากมายโผล่มาในหัว

        “อาเฟย...แกเป็นอสูรของฉัน ...พระเจ้า หวังเย่า นี่อสูรของฉัน นายทำอะไรกับมันทำไมมันถึงสนิทกับนายมากกว่าฉันได้”เธอคิดว่าเธอดูแลมันดีจนได้รับความเชื่อใจจากมันแล้ว แต่เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องน่าแปลกใจแบบนี้ขึ้น

        หวังเย่าปวดหัวขึ้นมาทันที“ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับแก ไปหาเจ้านายแกนู่น”

        เขาผลักอาเฟยออกพร้อมกับเช็ดน้ำลายที่หน้าเขาทำท่าโกรธขึ้นมา “จ้าวเมิ่งซี เธอดูแลอสูรของเธอยังไง หรือเธออยากจูบฉันแต่ไม่กล้าก็เลยสั่งให้อสูรของตัวเองมาทำแทนงั้นหรือ ? ”

        จ้าวเมิ่งซีใจสั่นทันทีเธอรีบเถียงขึ้นมา “ฉันจะไปอยากจูบกับนายทำไม นายไม่คิดว่านายหลงตัวเองไปหน่อยหรือ...เดี๋ยวนะนี่หมายความว่ายังไง ? ”

        เธอเหมือนรู้สึกได้ถึงบางอย่าง

        “เธอหมายถึงอะไร? ” หวังเย่าถามขึ้นมา

        “นายยังเสแสร้งอีกหรือ? นายกำลังเอาเปรียบฉันอยู่ ทุเรศเอ๊ย ! ” จ้าวเมิ่งซีทั้งโกรธและอาย

        หวังเย่าเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพอใจ“สมกับที่เป็นเธอจริง ๆ เธอก็ไม่ได้โง่นี่”

        “ฮึ่มออกไปให้พ้นเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้ว” จ้าวเมิ่งซีสั่งให้อสูรไฟของเธอเตรียมโจมตีทันที

        หวังเย่าไม่กล้าจะแกล้งเธอต่อเขายอมรับผิดทันที “ก็ได้ ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันจะไม่แกล้งเธอแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะ”

        หลังจากที่ขอร้องอยู่หลายครั้งสุดท้ายจ้าวเมิ่งซีก็ได้แต่กดความโกรธที่มีลงไป

        “เห็นแก่การทดสอบหรอกนะฉันจะยกโทษให้นายก็ได้แต่ถ้ามีอีก นายอย่าหวังว่าจะได้ตายดี”

        หวังเย่าจะเอาความกล้าจากไหนมามีเรื่องกับเธอเขาได้แต่ตอบตกลงกับเธอ

        ไม่นานทั้งสองคนก็ไปหยุดที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่เต็มไปด้วยดอกไม้

        ต้นไม้นี้สูงกว่า200 เมตร ร่มไม้ของมันครอบคลุมระยะกว่า 1 กิโลเมตร มันเต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวแซมแดงทั้งต้น

        “หวังเย่านายรู้ไหมว่าต้นไม้นี่น่ะโด่งดังมากในอินเตอร์เน็ต”

        ทั้งสองนั่งอยู่ข้างกันบนกิ่งไม้และมองลงไปที่ด้านล่าง

        หวังเย่าส่ายหน้าเขาจะรู้จักมันได้ยังไง เพราะเขาเพิ่งมายังโลกนี้ ก่อนที่จะพูดขึ้น “ต้นไม้นี่น่ะหรือที่โด่งดัง? ”

        จ้าวเมิ่งซีขมวดคิ้วสักพัก

        เขาเป็นคนปากหมาที่คอยพูดจาแทะโลมคนอื่นแบบนี้ตลอดรึไง?

        “บนโลกใบนี้แค่ต้นไม้ต้นใหญ่แค่นี้ก็โด่งดังด้วยสินะ ? ”

        “หวังเย่านายพูดอะไร ? ”

        ถึงเขาจะรับปากแล้วแต่เขาก็ทำให้เธออารมณ์เสียอีก