[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

แม้ขาจะสร้างแรงโจมตีได้ไม่มากเท่าแขน มันกลับมีพละกำลังมากพอจะรับน้ำหนักจนยกของหนักได้หลายตัน เมื่อกำแพงอิฐขนาดเท่าประตูบ้านยกขึ้นเหนือหัวด้วยการใช้สองแขนยกมันขึ้นมา โยฮันก็ได้กัดฟันแล้วออกแรงปามันไปด้านข้าง กระแทกเข้าร่างของซอมบี้ระดับ 3 ตัวหนึ่งจนมันร้องตะโกนออกมาเสียงดัง ร่างที่ถูกกระแทกถอยไปด้านหลังสองถึงสามเมตร โยฮันจึงหยิบกำแพงอิฐด้านข้างขึ้นปาอีกครั้งจนมันกรีดร้องแสดงออกถึงความโกรธที่ถูกทุบตี

หนูท่อระดับ 3 อีกตัวที่เห็นคู่ของมันถูกโจมตี จึงพยายามวิ่งเข้าไปโจมตีโยฮันเพื่อขัดขวาง เขากลับกระโดดหนีมันแล้วพังกำแพงบ้านอีกหลังขว้างปาใส่มันจนถอยหลังไปหลายก้าว

จิ๊ด!

ฝูงหนูท่อที่เหลืออยู่พยายามวิ่งไล่โยฮัน เขากลับโยนเศษซากกำแพงขนาดไม่ต่างจากกำปั้นออกไปรอบด้าน ส่งผลให้หนูท่อระดับ 1 ตกตายราวกับถูกกระสุนพุ่งทะลวงร่าง โยฮันตกใจเล็กน้อยกับแรงขว้างของตน เขาไม่คิดเลยว่าการขว้างจะมีพลังทำลายสูงมากขนาดนี้มาก่อน หากเขาไม่ยึดติดกับการชกต่อยมากเกินไป เขาคงใช้วิธีขว้างปาเศษซากอิฐแทน แต่ถึงอย่างนั้นความแม่นยำกลับน้อยมากเพราะเขาไม่เคยขว้างปาสิ่งของมาก่อน

ตู้ม!

แผ่นปูนขนาดใหญ่ตกลงมาทับหนูท่อตายไป 8 ตัว จากนั้นตัวที่เหลือก็ถูกหินโยนใส่อย่างถี่รัวจนตกตายเกลื่อนกลาด โยฮันที่ฆ่าซอมบี้ระดับ 1 จนเหลือเพียงหลักหน่วยเท่านั้น เขาจึงหันมองระดับ 3 ที่พยายามวิ่งไล่ตามมา ด้วยร่างกายใหญ่โตของมันทำให้สิ่งที่ขวางทางถูกบดขยี้ ทว่าเขากลับมองไม่เห็นร่องรอยความเสียหายบนตัวของพวกมันเลย ทั้งๆที่เขาใช้แผ่นปูนก้อนใหญ่โยนใส่ร่างไปหลายที

“ บ้าจริง จะให้ฉันไปสู้ใกล้ๆให้ได้งั้นเหรอ ”

กำแพงบ้านหลังหนึ่งถูกดึงออกมาทั้งแถบ มีความสูงราว 1.5 เมตรและมีความยาวราว 3 เมตร ทันทีที่โยฮันออกแรงเขวี้ยงกำแพง มันก็ได้พุ่งเข้ากระแทกร่างหนูท่อระดับ 3 เพียงแต่ว่ามันกลับถอยไปด้านหลังไม่กี่ก้าวเท่านั้น บนร่างกายไม่มีร่องรอยความเสียหายเลยสักนิดเดียว กระดูกที่ควรจะหักเหมือนระดับ 1 และระดับ 2 ยังคงปกติ มีเพียงความโกรธที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆหลังจากถูกเขาทุบตีเท่านั้น

โยฮันจึงตัดสินใจวิ่งไปจับรถกระบะคันหนึ่งที่จอดขวางทาง เพียงแค่เขาออกแรงเหวี่ยงมันไปยังร่างของซอมบี้ตัวใหญ่ รถทั้งคันถึงหักงอบริเวณครึ่งคัน ก่อนจะถูกกรงเล็บของมันสะบัดชนจนรถพุ่งออกไปนอนกลิ้งอยู่ด้านข้าง 

จากภาพที่เห็นสร้างความตกใจให้โยฮันไม่น้อย เนื่องจากว่ามันมีพละกำลังไม่ต่างจากตนเอง  เขาจึงพยายามวิ่งวนรอบๆพลางคิดหาวิธีว่าจะฆ่ามันอย่างไร เขามีพละกำลังแขนที่มากกว่าปกติ ซึ่งมั่นใจว่าฆ่ามันได้ถ้าเข้าไปถึงคอ แต่การจะเข้าไปถึงตำแหน่งนั้นจะต้องหลบการโจมตีของมันให้ได้ หากเขาพลาดแม้แต่น้อยจะต้องมีบาดแผลใหญ่ไม่ต่างจากถูกฟันลงไปบนร่างกาย 

ทันใดนั้นเขาก็ดึงรั้วเหล็กออกมาทั้งแถบ ก่อนจะใช้แรงดัดเหล็กเพื่อนำมันมาปั้นให้พันเกี่ยวแขน  หากกระดองปูไม่สามารถป้องกันกรงเล็บได้ เขาก็จะใช้เหล็กลดแรงกระแทกก่อนจะมาถึงกระดอง อย่างน้อยแผลที่เกิดคงไม่ลึกมากเกินไป

หลังจากพันเหล็กไปทั่วแขนเขารู้สึกราวกับว่าตนเองสวมนวมอันใหญ่  มันไม่ได้มีผลต่อแรงเหวี่ยงแขน หลังจากที่พันรั้วเหล็กลงไปอีกชั้นโยฮันจึงหันมองดูซอมบี้ระดับ 3 ที่วิ่งตามมา เขาจึงปีนป่ายขึ้นไปบนตึกสูงหายตัวไปจากพวกมัน

จิ๊ดจิ๊ด!

หนูท่อพยายามมองหาโยฮัน พวกมันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ขณะที่พยายามกวาดตามองออกไปรอบๆ ร่างที่พวกมันมองหาก็พุ่งลงมาจากดาดฟ้ากระแทกเข้าใส่กลางแผ่นหลังของหนูตัวหนึ่ง ทันทีที่โยฮันตกกระแทกหลังของมันเขาพยายามใช้มือซ้ายดึงขนของมันเอาไว้แล้วใช้มือขวาระดมชกจนทำให้เกิดเสียงดัง

หนูท่อระดับ 3 ที่ถูกกระแทกร่างต่างก็ร้องออกมาเสียงดัง สิ่งที่ตกกระแทกหลังไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับมัน แต่กำปั้นของโยฮันกำลังกระแทกสีข้างจนเกิดความเจ็บปวดลึกลงไปถึงกระดูก  หากเขาสามารถหาที่เหยียบเพื่อส่งแรงได้มากกว่านี้ คงสามารถหักกระดูกของมันได้ ทว่าเขากลับต้องปล่อยขนแล้วมุดใต้ท้องของมันก่อนจะกลิ้งออกไปอีกฝั่งแล้ววิ่งหนีไป เนื่องจากว่าหนูท่ออีกตัวพุ่งเข้ามาข่วนเขาด้วยกรงเล็บของมันจนทำให้หนูท่อที่ถูกเขาโจมตีกรีดร้องออกมา

จิ๊ด! 

โยฮันแสดงท่าทางสงสัย ก่อนจะชะโงกหน้าลงจากดาดฟ้าตึกหลังจากปีนขึ้นมาอีกครั้ง ในตอนที่วิ่งหนี เขาไม่ได้โจมตีเลยแต่หนูท่อกลับร้องเสียงดัง เมื่อเขามองไปเห็นรอยเลือดบริเวณจุดที่เขาโจมตีโยฮันถึงขั้นฉีกยิ้มกว้าง เพราะข้างลำตัวของมันมีรอยข่วนที่เกิดจากกรงเล็บของอีกตัว เขาจึงเกิดความคิดดีๆที่จะฆ่าพวกมันตัวใดตัวหนึ่ง

หลังจากรออีกสักพักจนหนูระดับ 3 ทั้ง 2 ตัวสงบ เขาจึงกระโจนลงมาจากตัวเกาะไปบนหลังตัวที่ใช้กรงเล็บข่วนเพื่อนของมัน หลังจากนั้นเขาก็ออกแรงชกโดยใช้มือหนึ่งดึงขนอีกมือหนึ่งพยายามชกร่างจนทำให้เกิดเสียงราวกับค้อนทุบพื้นปูนดังขึ้นถี่รัว จังหวะที่หนูท่ออีกตัวเข้ามาใกล้ โยฮันพยายามอ่านการเคลื่อนไหวของมันให้แม่นยำที่สุด ขณะที่กรงเล็บพุ่งเข้ามาใกล้เขาจึงปล่อยมือปล่อยตัวเองร่วงตกจากร่าง ส่งผลให้กรงเล็บของหนูท่อตัดไปกลางลำตัวเพื่อนของมันจนเกิดแผลลึก

โยฮันที่ลงถึงพื้นแล้วกลิ้งไปยังอีกฝั่งเขาจึงพยายามปีนร่างของมันต่อ ด้วยขนาดร่างกายที่ใหญ่ของมันทำให้เขาสามารถใช้สิ่งนี้เป็นจุดอ่อนแล้ววิ่งวนรอบๆเพื่อปีนป่ายได้

หนูท่อสองตัวที่รู้ว่าโยฮันพยายามวิ่งไปรอบๆพวกมันต่างก็เริ่มใช้กรงเล็บข่วนร่างกายของเขาเพื่อสังหาร ทว่าการโจมตีของพวกมันกลับถูกกันและกันจนตามร่างกายมีเลือดไหลออกมา

สำหรับหมอกสีม่วงโยฮันไม่รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติจากมันเลยแม้แต่น้อย มันไม่สามารถทำอันตรายร่างกายของเขาได้ แต่แล้วเขากลับพลาดวิ่งเตะก้อนหินจนล้มลงไปบนพื้นดิน หนูท่อตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้จึงตวัดกรงเล็บมาที่ร่างของเขาจนต้องยกมือทั้งสองขึ้นป้องกัน ด้วยแรงมากมายมหาศาลที่มาพร้อมกับกรงเล็บทำให้ร่างของเขาพุ่งออกไปชนบ้านทั้งหลังจนถล่ม ก่อนที่หนูทั้งสองจะวิ่งเข้าชนบ้านแล้วโจมตีเขาที่พยายามจะลุกออกมา

โยฮันที่พบว่าเหล็กรอบแขนช่วยป้องกันการโจมตีเอาไว้ได้ในระดับหนึ่งพยายามกระโดดไปรอบๆเพื่อตั้งหลัก หนูท่อกลับเริ่มชินกับรูปแบบของเขาพวกมันจึงพยายามไม่เข้าโจมตีพร้อมๆกัน จากเดิมเขาคอยให้พวกมันสร้างความเสียหายให้กันและกัน กลายเป็นว่ามีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่ชกมันจนทำให้เกิดความเจ็บปวด ทว่าหนูท่อกลับเริ่มปรับตัวอีกครั้ง มันเลิกที่จะยืนด้วยขาทั้ง 4 ข้างเปลี่ยนไปยืนด้วยขาเพียงแค่ 2 ทำให้เขาไม่สามารถลอดผ่านใต้ท้องของมันได้อีก แม้จะพยายามวิ่งเข้าไปด้านหลังของมันก็ตามที หนูท่อกลับก้าวขาเพียงครั้งเดียวก็สามารถหมุนตามเขาไปได้

“ บ้าเอ๊ย จะต้องให้ฉันแลกบาดแผลกับพวกแกหรือไงกัน ”

โยฮันกัดฟันด้วยความโกรธ ทางเดียวที่จะเอาชนะพวกมันได้คือต้องเข้าไปสู้ด้วยการแลกบาดแผล แล้วใช้พละกำลังแขนหักคอของมันเมื่อเข้าถึงตัว แต่แล้วน้องสาวของเขากลับร้องตะโกนสุดเสียง ทันใดนั้นเองโยฮันก็ได้ยินเสียงเห่าหอนมาจากทิศตะวันตก มันเป็นเสียงหอนที่ทำให้เขาขนลุกหลังจากที่สัญชาตญาณบอกให้รู้ว่ามีฝูงสุนัขที่น่าจะมีระดับ 3 กำลังเดินทางมา

“ พี่ รีบหนีเร็วเข้า มีสุนัขตัวใหญ่เท่ารถเก๋งกำลังวิ่งมาทางนี้! ”

“ อีก 1 กิโลเมตรมันจะมาถึงแล้ว! ”

โยฮันหันมองหนูท่อทั้ง 2 ตัว ก่อนจะตัดสินใจวิ่งหนีพวกมันขึ้นไปยังตึกอีกหลังห่างจากตึกที่น้องสาวอยู่ไปราวๆ 6 ช่วงตึก หนูท่อทั้ง 2 ที่เห็นว่าศัตรูของมันหนีขึ้นที่สูง ครั้งนี้พวกมันกลับพยายามจะตามขึ้นไปให้ได้ เดิมทีพวกมันไม่คิดไล่ศัตรูขึ้นสู่ที่สูงแต่บาดแผลที่มันได้รับทำให้มันรู้สึกโกรธจนไม่คิดจะปล่อยไป ด้วยการใช้กรงเล็บแทงเข้าไปในผนังทำให้มันไต่ขึ้นไปบนตึกได้อย่างง่ายดายสร้างความตกใจให้โยฮันไม่น้อย

โบร๋ว!

เสียงหอนดังเข้ามาเรื่อยๆ มันเป็นเสียงที่ทำให้ผู้ได้ยินเกิดความรู้สึกขนลุกชัน เสียงที่เต็มไปด้วยความกดดันทำให้คนที่ได้ยินยืนตัวแข็งโดยไม่รู้ตัว

โยฮันที่ขึ้นมาหลบบนดาดฟ้าตึกพยายามหลบมุมให้มิดชิดที่สุด ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงหยุดการเคลื่อนไหวของหนูท่อทั้ง 2 หลังจากมีเสียงวิ่งของหมากลุ่มหนึ่งหยุดเท้าวิ่งห่างออกไปราว 200 เมตร

เสียงหอนของสุนัขดังขึ้นอีกครั้ง ไม่นานก็มีเสียงวิ่งลงฝีเท้าอย่างหนักวิ่งใกล้เข้ามายังตึกที่โยฮันหลบอยู่ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงทุบตึกดังสนั่นหวั่นไหว ส่วนหนึ่งของตึกถูกฉีกกระชากออกไปจนทำให้เกิดควันกลุ่มใหญ่ โดยสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากการพุ่งชนของสุนัขตัวใหญ่ มันได้พุ่งชนตึกที่มองเห็นหนูท่อตัวหนึ่งก่อนจะลากหนูท่อไปพร้อมกับส่วนหนึ่งของตึกก่อนจะลงถึงพื้นแล้วใช้ฟันขย้ำร่างหนูที่ด้านล่างนั่น

หลังจากที่เกิดเสียงกระแทกพื้น เสียงฉีกกระชากเนื้อหนังก็ดังขึ้นติดๆกัน  โยฮันจึงยื่นหน้าออกไปจากดาดฟ้าเพื่อดูว่าเกิดสิ่งใด

เมื่อมองลงไปเขาเห็นสุนัขตัวใหญ่พยายามใช้ปากของมันที่บานออกราวกับดอกไม้ฉีกกระชากผิวหนังของหนูท่อ ทางฝั่งหนูไม่ยอมเช่นกันมันได้ใช้ฟันหน้าและกรงเล็บพยายามข่วนสุนัขเพื่อสู้ตอบ เขามองไม่ออกเลยว่าการต่อสู้ของสองยักษ์ใหญ่ใครจะเป็นฝ่ายชนะ ขณะมองดูการต่อสู้สุนัขอีก 6 ตัวก็ได้วิ่งเข้าไปช่วยเหลือจ่าฝูงของมัน แม้จะไม่สามารถสร้างความเสียหายให้หนูท่อได้ก็ตาม พวกมันกลับดึงความสนใจจนทำให้หนูท่อเกิดความกลัวได้ ยิ่งบาดแผลบนร่างกายของมันเยอะมากเท่าไหร่ ความกลัวหลังจากถูกเสียงเห่าก็เพิ่มมากยิ่งขึ้นเท่านั้น

โยฮันกลับแปลกใจที่หนูท่ออีกตัวไม่คิดลงไปช่วยเหลือกัน มันทำเพียงเกาะติดอยู่กับตึกนิ่งๆทำราวกับว่าไม่มีตัวตนมาก่อนปล่อยให้คู่ของมันต่อสู้อยู่ด้านล่าง

ทางฝั่งสุนัขที่เหมือนจะได้เปรียบเพราะมีจำนวนมากกว่าเริ่มมีการตายเกิดขึ้น  แม้หนูท่อจะเกิดความหวาดกลัวกลับไม่ใช่เรื่องยากที่จะฆ่าสุนัขระดับ 2  แม้แต่สุนัขระดับ 3 ยังถูกกรงเล็บของมันข่วนไปตามร่างกายจนทำให้เกิดแผลใหญ่  ทันใดนั้นหนูท่ออีกตัวก็เริ่มเคลื่อนไหว มันปล่อยตัวเองลงจากตึกสูงแล้ววิ่งเข้าไปกัดสุนัขตัวเล็กๆจนตายไปทั้งหมด จากนั้นก็เริ่มเข้าไปต่อสู้กับสุนัขระดับ 3 จนกลายเป็นการต่อสู้ 2 รุม 1 ถึงอย่างนั้นสุนัขกลับใช้ความเร็วของมันวิ่งออกไปจากการถูกปิดล้อมหน้าหลัง ทุกครั้งที่มันถูกล้อมจะวิ่งออกไปให้ห่างแล้วกลับมาสู้ใหม่อีกครั้ง ด้วยการต่อสู้ของหนูทั้งสองและสุนัขที่พยายามวิ่งเข้าและออก ส่งผลให้พวกมันทั้ง 3 เริ่มปรากฎรอยแผลมากมายขึ้นตามตัว

โยฮันที่เห็นโอกาสจึงกระโดดไปบนดาดฟ้าที่อยู่ใกล้ไล่ตามพวกมันไป อย่างน้อยเขาจะต้องฆ่าพวกมันตัวสุดท้ายหลังจากการต่อสู้จบลง.