ปฐมกาลบุษบาทมิฬ
ตอนที่ 1 มะลิราตรี
14 มกราคม ค.ศ. 2006
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
เสียงทารกตัวน้อยร้องไห้ อุแว้ อุแว้
สูตินรีแพทย์ “ยินดีด้วยค่ะ คุณได้ลูกสาวคะ”
หญิงสาวร้องดีใจแม้ยังหอบด้วยความเหนื่อยล้าหลังคลอด “คุณคะเราได้ลูกสาวค่ะ”
ชายหนุ่ม “ไหนดูสิ ลูกพ่อน่ารักจังเลย”
หญิงสาว “คุณหมอคะ ฉันขออุ้มลูกหน่อยค่ะ”
หญิงสาวอุ้มลูกมองใบหน้าที่แสนน่ารักใกล้ ๆ “มะลิลูกแม่น่ารักจัง แม่จะตั้งชื่อลูกว่ามะลินะ โอ๋ โอ๋”
ค.ศ. 2007
บ้านหลังเล็ก ๆ ที่อบอุ่นเต็มด้วยเสียงหัวเราะของครอบครัว
พ่อของเด็กสาวปิดหน้าแล้วเปิด “จ๊ะเอ๋ จ๊ะเอ๋”
เด็กน้อยนั่งหัวเราะอย่างสนุกสนาน
“คุณคะเดี๋ยวจะไปทำงานสายเอานะ”
ชายหนุ่มมองดูนาฬิกาข้อมือ “หว่าจะสายแล้วสิ มะลิเย็นนี้เดี๋ยวพ่อมาเล่นด้วยอีกนะ”
ชายหนุ่มหอมหน้าผากลูกเบา ๆ ก่อนจะไปหอมแก้มภรรยา
“เย็นนี้ซื้อผ้าอ้อมมาด้วยนะ”
“ค้าบค้าบ”
หลายชั่วโมงผ่านไป แสงสีส้มของพระอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะหายไป หญิงสาวกำลังอุ้มลูกนั่งไว้บนตักขณะอ่านหนังสือนิทานให้ฟัง เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้น
“จ๊า จ๊า มาเปิดแล้ว วันนี้คุณกลับมาช้านะ”
หญิงสาวเปิดประตูออก
แต่เมื่อนางเปิดประตูออกคนที่รออยู่กลับไม่ใช่สามี “ผมมีข่าวน่าเศร้ามาบอกนะครับ คือว่า สามีคุณเขา ประสบอุบัติเหตุ เขา...”
หญิงสาวร้องไห้ทรุดลงกับพื้นเมื่อได้ยินข่าวร้ายนั้นไป
ในงานพิธีศพของสามีนางพยายามกลั้นน้ำตาอุ้มลูกน้อยไว้
มะลิน้อยมองไปที่แม่โดยไม่รู้ด้วยความไร้เดียงสาของเด็ก ว่าพ่อของนางได้เสียชีวิตไปแล้ว
หลังจากวันนั้นหญิงก็มักร้องไห้ทุกครั้งเมื่อนึกถึงสามี แต่เมื่อได้เห็นมะลิน้อยเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้น
แม้จะไม่มีสามีแล้ว หญิงสาวก็ยังคงมอบความรักให้มะลิน้อยเหมือนเดิม แม้จะแต่งแบ่งเวลาทั้งทำงานและเลี้ยงลูก
แม้มะลิน้อยจะได้ใช้เวลากับแม่น้อยลงด้วยการดูแลของพี่เลี้ยงเด็ก แต่มะลิน้อยก็ยังคงได้รับความอบอุ่นจากแม่มาโดยไม่ขาด
เมื่อมะลิน้อยเริ่มเดินได้ หลังหญิงสาวกลับมาจากการทำงานเหนื่อย ๆ มะลิน้อยก็จะวิ่งมาพร้อมเสียงหัวเราะมากอดขาแม่ของนาง
หญิงสาวเองก็ก้มลงอุ้มมะลิน้อยขึ้นมากอด “แม่คิดถึงลูกจังเลย ลูกเองก็คิดถึงแม่ใช่ไหม มะลิตัวน้อยของแม่”
ค.ศ. 2019
เมื่อมะลิอายุได้ 13 ปี แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็ผู้ชายที่ใจดีในตอนแรก
มะลิ “แม่คะ ผู้ชายคนนี้จะมาเป็พ่อของมะลิเหรอ”
หญิงสาว “ใช่จะลูก เขาใจดีมากเลยนะ ต่อไปนี้แม่จะไม่ต้องทำงานเสริมแล้วจะได้มีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้นด้วย”
“นั้นลูกสาวคุณเหรอ น่ารักจัง”
หญิงสาว “นางชื่อมะลินะ เป็เด็กดีมากเลยละ”
ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างใจดี “แต่ไปนี้ฉันฝากตัวด้วยนะ ฉันจะเป็พ่อใหม่ให้เธอเองนะมะลิ”
แต่ไม่นานนัก ภาพลักษณ์ของพ่อเลี้ยงสันดานแท้ของเขาก็เริ่มแสดงออกมา
“กูบอกให้มึงหาเงินมาให้กูไง ไอแค่นี้มันจะไปพอกินได้ไง และมึงอย่าคิดจะหนีกูไป ถ้ามึงหนีกูจะฆ่ามึงและลูกมึงด้วย” เขาเริ่มทุบตีแม่ของมะลิ
หญิงสาวร้องไห้ร่างกายบอบช้ำ “ไหนก่อนที่เราจะแต่งงานกันคุณบอกว่าจะดูแลฉันและลูกนิ”
“ก็เพราะมึงส่งลูกมึงไปเรียนโรงเรียนผู้ดีนั้นไง สูบเงินกูไปตั้งเท่าไหร่”
หญิงสาว “แต่เราคุยกันก่อนเราแต่งงานแล้วนะ”
“ก็เพราะตอนนี้กูตกงานไง เศรษฐกิจก็หัวควย มึง มึงไปหาเงินคืนกูมาให้หมด ไป”
มะลินั่งร้องไห้อยู่อีกห้องด้วยความสงสารแม่
หลังจากนั้นหลายวันต่อมา พ่อเลี้ยงคนนี้ได้กระทำการที่แย่ที่สุดกับมะลิขณะที่แม่ของนางออกไปทำงาน
มะลิที่กำลังวาดรูปนางเองกับแม่ของนางในบ้านที่อบอุ่น
พ่อเลี้ยงของมะลิสูบบุหรี่ “แม่งเอ้ยน่าเบื่อจริง ๆ อีนั้นหาเงินไม่ได้เื่เลย นึกว่าผัวเก่ามันจะทิ้งมรดกไว้ให้เยอะซะอีก แม่งเอ้ยเบื่อชิปหาย”
พ่อเลี้ยงของมะลิหยิบผงสีขาวออกมาใส่ในหลอดแก้วสีใส ก่อนจะจุดไฟ เขาเสพยาทั้งที่มะลิอยู่ในบ้านด้วย ก่อนที่ยานั้นจะทำให้เขากลายเป็คนที่แย่กว่าเดิม
เขาลุกขึ้นเดินไปหามะลิน้อยที่ไร้ทางสู้ เขากดนางแล้วลุกลามคุกคามร่างกายของมะลิ
มะลิร้องไห้พยายามดิ้นสุดชีวิต แต่เด็กผู้หญิงจะเอาแรงอะไรไปสู้แรงของผู้ใหญ่
หลังกระทำการเลวทรามชั่วร้ายสมใจ เขาปล่อยให้มะลินอนร้องไห้แตกสลายอยู่แบบนั้น
“ถ้าแกเอาเื่นี้ไปบอกแม่แกหรือใครละก็ กูจะฆ่าแม่มึงและมึงด้วย”
และนั้นไม่ใช่ครั้งเดียวที่เขาทำ เขายังคงทำเื่เลวทรามแบบนั้นเรื่อยมาหลายครั้งทำให้มะลิต้องทนอยู่ในนรกที่ไม่มีทางหลบหนี
จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่ของมะลิกลับบ้านมาไวเพราะเลิกงานก่อนเวลา
นางเมื่อนางวางกระเป๋าแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องของมะลิ ก็เห็นภาพบาดตาที่ทำให้หัวใจนางแตกสลาย สัญชาตญาณความเป็แม่นั้นโกรธจัด
นางวิ่งเข้าไปผลักเขาเพื่อช่วยมะลิ นางจับเขาข่วนตบหน้าเขา แล้วหยิบขวดเหล้าของเขาเองฟาดหัวเขาจนสลบไป
นางหยิบโทรศัพท์แล้วกดเบอร์โทรเรียกตำรวจ ขณะที่นางกำลังรายงานตำรวจ
พ่อเลี้ยงได้สติแล้วหยิบเศษขวดที่แตกแทงลุกไปแทงคอของแม่มะลิซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่นางจะสิ้นใจไปนางพยายามเอื้อมมือบอกให้มะลิหนีไป
มะลินั้นไม่เข้าใจด้วยความกลัวและเสียใจที่ถ่าโถมเข้ามา ภาพตรงหน้ามะลิคือแววตาของแม่ที่แสนรักกำลังสิ้นใจ และพ่อเลี้ยงที่กำลังใช้เศษขวดแทงแม่นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เท้าและมือของมะลิสั่นกลัวไม่หยุด จนถึงจุดจุดหนึ่ง
มะลิลุกขึ้นหยิบกรรไกรตัดกระดาษอันเล็ก ๆ แล้วเข้าไปแทงที่คอของพ่อเลี้ยงเธอ แล้วก็แทงรัว ๆ ไปที่ใบหน้าลูกตาของเขาหลุดออกทั้งสองข้าง
มะลิที่กลัวเขาจะลุกขึ้นมาอีกนั้นแทงไปซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่หยุด แม้ใบหน้าเขาจะดูไม่เป็หน้าของมนุษย์แล้ว เืจากใบหน้าของเขาอาบทั่วร่างมะลิ
หลังจากนั้นหลายนาทีมีตำรวจมาเพราะข้างบ้านแจ้งว่าได้ยินเสียงแปลก ๆ
ตำรวจเปิดประตูเข้ามา เห็นศพที่มีใบหน้าเลาะสุดสยอง และมะลิน้อยที่ร่างอาบด้วยเืกำลังร้องไห้กอดร่างไร้ชีวิตของแม่นาง โลกทั้งใบของมะลิน้อยพังทลายไปแล้ว
ตำรวจเข้าช่วยเหลือมะลิและพาเธอไปอยู่กับญาติคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็ที่พักพิงที่ปลอดภัย
แต่ไม่นานนัก มะลิก็ต้องพบกับความโหดร้ายอีกครั้งจากลุงของเธอ ซึ่งข่มขืนเธอเช่นเดียวกับที่พ่อเลี้ยงทำ
เวลาผ่านไปหลายเดือน ความแค้นในจิตใจของมะลิเริ่มสะสม เธอเริ่มไม่เชื่อมั่นในผู้ชายอีกต่อไป ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเพศชายทำให้เธอรู้สึกเกลียดชัง
“ผู้ชายมันก็เลวเหมือนกันหมด”
วันหนึ่ง เธอพบสุนัขตัวผู้ที่ยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่บิดเบี้ยวในใจทำให้เธอจับสุนัขตัวนั้นแล้วให้มันกินยาพิษ
เธอยืนมองมันทรมานจนตาย ใบหน้าของมะลิที่เคยเปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ ตอนนี้เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและความบิดเบี้ยว
หลายเดือนที่เธอโดนลุงข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า มะลิไม่สามารถทนได้อีกต่อไป จึงฆ่าลุงของเธอในวิธีเดียวกับที่ฆ่าพ่อเลี้ยง
มะลินั้นเมื่อไหร่ผู้ปกครองไร้คนเลี้ยงดู เธอนั้นกลายเป็เด็กเร่ร่อนหาขยะกินประทังชีวิต
มีชายเร่ร่อนคนหนึ่งสงสารแล้วมาแบ่งอาหารให้เธอกิน “เอาไปสิหนู หิวมากละสิ”
มะลินั้นดีใจมาก แต่เหตุการณ์ในอดีตทำให้เธอนึกได้ นางหยิบมีดที่ซ่อนไว้แทงซ้ำ ๆ ไปที่ชายเร่ร่อนคนนั้นจนเขาเสียชีวิตไป
หลังจากนั้นเธอก็ลงมือฆ่าคนอื่น ๆ ที่เธอเห็นว่าเป็ภัย แต่เหยื่อทั้งหมดล้วนเป็ผู้ชาย
จนกระทั่ง
ณ โรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง
มะลิถูกจับตัวและถูกมัดติดเตียงในฐานะผู้ป่วยจิตเวช มะลิที่เคยเป็ดอกมะลิสีขาวที่สดใส กลับกลายเป็สิ่งที่บิดเบี้ยวจากความโหดร้ายของมนุษย์ด้วยกัน
หลัง 3 ปีในโรงพยาบาลจิตเวช
ค.ศ. 2022
มะลิในวัย 16 ปี กำลังดมดอกไม้ในส่วนดอกไม้โรงพยาบาลจิตเวช
หลังจากผ่านความเ็ปที่แสนโหดร้ายในชีวิต ทุกวันเธอต้องเผชิญกับความว่างเปล่าและความเบื่อหน่ายจากการรักษา
แต่วันนี้บางสิ่งแปลกไป มีหมอคนใหม่มาตรวจสุขภาพให้เธอ
หมอ “โดนขังให้อยู่แต่ในที่แบบนี้มันน่าเบื่อใช่ไหมละ”
มะลิเงียบไม่ตอบอะไร
หมอ “ฉันดูประวัติเธอมาแล้วนะ ไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบนี้ แต่ฆ่าไปตั้งหลายศพ ฝีมือใช้ได้นิ”
มะลิเงยหน้ามองหน้าหมอ “ถ้าพูดเื่นั้นอีก แกจะไปศพต่อไปของฉัน”
หมอ “ขอโทษ หมอไม่ได้ตั้งใจอยากจะทำให้เธอนึกถึงเื่ราวแย่ ๆ หรอกนะ หมอแค่อยากชมฝีมือการฆ่าของเธอนะ เธอเบื่อใช่ไหม”
มะลิ “ทำไมละ”
หมอ “ก็ไม่มีอะไร ก็แบบเธอเป็คนมีฝีมือทั้งที่ยังเด็ก คนแบบเธอนะหายากมาก คนที่จะเก่งเื่แบบนี้โดยไม่เคยผ่านการฝึกอะไรเลย หมอเข้าใจนะว่าเธอนั้นเ็ปมามาก ด้านนอกโรงพยาบาลนี้นะยังมีพวกเหี้ย ๆ แบบพ่อเลี้ยงและลุงเธออีกเยอะ ถ้าหมอบอกว่าหมอสามารถพาเธอออกจากโรงพยาบาลนี้ไปได้ละ”
หมอลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมืออ้ารับ “ไปกับหมอ แล้วเธอจะได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ ฆ่าพวกเหี้ยแบบนั้นไปให้หมด”
มะลิลังเลเล็กน้อย คิดในใจ “เราจะฆ่าพวกมันไปอีกทำไมละ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย แต่อยู่ในนี้มันก็น่าเบื่อจริง ๆ ออกไปด้านนอกก็คงน่าเบื่อไม่ต่างกัน”
หมอ “ตอนเธอฆ่าพ่อเลี้ยงหรือลุงเธอเธอรู้สึกยังไงละ รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย รู้สึกเหมือนได้แก้แค้นให้แม่ของเธอใช่ไหม”
มะลิมองหน้าหมอ “คุณรู้เื่ของฉันเยอะจังนะ”
หมอ “นั้นมันหน้าที่หมออยู่แล้ว มาสิ ท่านหญิงเคนเนดี้อยากพบเธอมาก”
มะลิยืนมือไปตอบรับคำชวนของหมอ
หลังจากนั้นมะลิเดินตามหมอไป หมอยื่นมีดให้มะลิ
มะลิ “ให้ฉันเอามันทำอะไรเหรอ”
หมอ “อยากปลดปล่อยใช่ไหมละ”
มะลิหยิบมีดแล้วรอยยิ้มค่อย ๆ โผล่ขึ้นที่ใบหน้า เธอวิ่งอย่างร่าเริงฆ่าหมอ ผู้ดูแล พ่อครัว ผู้ป่วยด้วยกัน ฆ่าทุกคนทุกชีวิตที่เป็เพศชาย
เสียงกรีดร้องเ็ปดังทั่วทั้งโรงพยาบาลจิตเวช
หมอคนนั้นยังคงนั่งรับชมมะลิอย่างสงบ
เหยื่อบางคนพยายามหนีออกไป แต่ประตูก็เปิดไม่ออก โทรศัพท์ก็โทรเรียกขอความช่วยเหลือไม่ได้ ไร้ทางรอด
จนผู้ชายทุกคนถูกฆ่า ผู้หญิงที่ไม่ได้ฆ่าร้องไห้ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
มะลิไม่สนใจเดินไปพบหมอที่ให้โอกาสนี้กับเธอ
มะลิก็ได้รู้ว่าหมอคนนั้นไม่ใช่หมอธรรมดา “คุณทำทั้งหมดนี้เหรอ ปิดทางหนี และทำให้โทรศัพท์พวกมันใช้ไม่ได้”
หมอ “ไปกันเถอะ มากับฉัน ท่านเคนเนดี้ต้องดีใจมากแน่”
มะลิ “ท่านเคนเนดี้เหรอ”
หมอ “ท่านคือคนที่เข้าใจเธอไงมะลิ ท่านเลยส่งหมอมาพาเธอออกจากที่นี้ อิลลูมินาติยินดีต้อนรับ”
หมอคนนั้นคือสมาชิกขององค์กรลับที่มีอำนาจมหาศาลอิลลูมินาติ ซึ่งมองเห็นศักยภาพของมะลิในด้านความรุนแรงและความโกรธแค้นที่เธอสะสมมานาน พวกเขาเห็นว่าเธอสามารถเป็อาวุธได้ และยินดีที่จะฝึกเธอให้กลายเป็นักฆ่า
การฝึกของมะลินั้นแสนสาหัส เธอถูกฝึกทั้งทางร่างกายอย่างหนัก ทำให้เธอมีความคล่องแคล่วและความแข็งแกร่งที่น่าทึ่ง ทุกการฝึกเธอสามารถเอาชนะนักฆ่าระดับสูงที่ถูกส่งมาให้ทดลองสู้กับเธอได้อย่างง่ายดาย
เมื่อมะลิได้รับการฝึกจนเก่งกาจเธอก็ถูกพาตัวเข้าทีม บุษบาทมิฬ ของอิลลูมินาติ
และนี้คือเื่ราว ก่อนที่ทุกคนจะเรียกเธอว่า มะลิราตรี แห่ง บุษบาทมิฬ
1K
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
