ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่34 แข่งตัวต่อตัว

     เมื่อเห็นเซี่ยเขอเข่อที่ยิ้มหวานอยู่ เย่จื่อเฉินก็โกรธไม่ลง

     เธอทำให้เรื่องของซูเหยียนกับเขาพังไปแล้วเขายังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย

     แบบนี้ก็ดี เธอเป็นฝ่ายประเคนตัวเองมาให้ถึงที่อีกครั้ง

     พอมองค้อนใส่เซี่ยเขอเข่อแล้วเย่จื่อเฉินก็นั่งลงบนเก้าอี้และเล่นโทรศัพท์

      "คังเผิง"

      "มาครับ"

     คังเผิงที่มีความสูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทำให้เซี่ยเขอเข่อตกใจเหมือนกับหนูที่เห็นแมวเขาโยนเมาส์ไปด้านข้างทันที แล้วใช้แขนกระทุ้งตัวเย่จื่อเฉินเล็กน้อย

      "เย่จื่อ ทำไมไม่พูดกับเทพธิดาเซี่ยล่ะ?"

     "นายอย่ามากวนฉันนะ ตอนนี้นายก็รกหูรกตาฉันเหมือนกัน" ใช้นิ้วชี้จมูกของคังเผิง เจ้านี่ยังจะมีหน้ามาทำเป็นผู้ไกล่เกลี่ยอีกนะ

     แม่เจ้า ทำให้ธุระสำคัญของเขาพังลงไม่เป็นท่าถ้าไม่ใช่เพราะมิตรภาพสองปีของรูมเมทในมหาลัย เขาก็อยากจะตบมันติดกำแพงจนดึงออกมาไม่ได้เลยจริงๆ

      "เย่จื่อ ฉันก็โดนบังคับแล้วก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน" คังเผิงแอบชำเลืองมองเซี่ยเขอเข่อที่หยิกเอวอยู่ข้างหลัง แล้วพูด "นายยังจำศัตรูที่วันนั้นโดนนายระเบิดตายได้ไหม?"

     "ยัยเด็กนั่น ทำไม?"

     "นายเรียกใครว่ายัยเด็กนั่น?" เซี่ยเขอเข่อระเบิดทันทีเย่จื่อเฉินมองค้อนเธออย่างอารมณ์เสีย แล้วจึงด่า "ไม่เจอเธอแค่ไม่กี่วันทำเป็นด่ากลบเกลื่อนความผิดแล้วเหรอ?"

      แต่เพียงครู่เดียว เมื่อเย่จื่อเฉินเห็นสีหน้าของคังเผิงเขาก็เบิกตากว้างทันที

      "ศัตรูคนนั้นคือเธอเหรอ?"

     "นายพูดถูกแล้ว ยัยเด็กนั่นที่นายพูดเมื่อกี้ก็คือฉันนี่แหละ"

      "แต่เธอบอกว่าเธออยู่ระดับมาสเตอร์ไม่ใช่เหรอ?"

     "สตรีมเมอร์ไง สตรีมเมอร์น่ะนายเข้าใจไหม?"

      เซี่ยเขอเข่อโมโหจนแทบจะกัดคอเย่จื่อเฉิน

     ที่โดนระเบิดวันนั้น เซี่ยเขอเข่อจำไว้ในใจมาตลอดได้แต่พูดอยู่ในใจว่าถ้ามีโอกาสได้เจอคนคนนี้ จะต้องสู้ตัวต่อตัวกับเขาให้ได้

      ช่างบังเอิญ ที่อยู่ดีๆ เมื่อคืนมหาลัยก็ไฟดับ

     เธอยังมีเกมอีกไม่กี่ด่านที่ยังต้องเล่น ก็เลยมาหาร้านคาเฟ่อินเทอร์เน็ตเล่นสักหน่อยแต่กลับบังเอิญได้เห็นไอดีของคนคนนั้นที่ทำให้เธอเกลียดเข้าไส้

     เซี่ยเขอเข่อหัวร้อนไปหมด จับหูคังเผิงให้หันมาเผชิญหน้าแล้วก็สู้กันตัวต่อตัว

     เล่นไปห้ารอบ เธอก็จัดการได้ทุกรอบ

     ต่อมาเธอถึงได้รู้ว่าวันนั้นเย่จื่อเฉินเป็นคนเล่น

      เธอจึงให้คังเผิงตามเย่จื่อเฉินกลับมาและเตรียมตัวลบล้างความอับอายก่อนหน้านี้

      "สตรีมเมอร์เหรอ?" เย่จื่อเฉินทำหน้าไม่เชื่อ

     เซี่ยเขอเข่อก็ไม่ได้ขาดเงินนี่นาถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วเธอจะเป็นสตรีมเมอร์ไปทำไม?

      หาเลี้ยงตัวเองเหรอ?

      เป็นบ้าหรือไง!

      เย่จื่อเฉินก็ไม่ใช่ลูกเศรษฐี ถ้าเขากลายเป็นลูกเศรษฐี เขาต้องแต่งตัวดูดีกว่าใครแน่นอน

     "อย่ามามองฉันแบบนั้นนะ ฉันก็แค่ชอบเล่นเกม แถมเล่นเกมก็ยังหาเงินได้ด้วยแล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่เล่นล่ะ?"

      คำตอบของเซี่ยเขอเข่อทำให้เย่จื่อเฉินถึงกับกลอกตา ก่อนจะมองคอมพิวเตอร์สองเครื่องทางด้านข้างที่ยังว่างอยู่

     ดูเหมือนว่าเซี่ยเขอเข่อจะมุ่งมั่นที่จะสู้กันตัวต่อตัวกับเขาให้ได้เลย

      "เธอแน่ใจนะว่าจะสู้กับฉัน?"

     "แน่นอน!"

     "งั้นรอเดี๋ยว"

     เมื่อไปสแกนบัตรประจำตัวประชาชนที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าเรียบร้อยแล้วเย่จื่อเฉินก็กลับมาเปิดคอมพิวเตอร์

     ล็อกอินเข้าสู่เกม

     ยินดีต้อนรับหมายเลข 160 ระดับโกลด์เข้าสู่ร้านคาเฟ่อินเทอร์เน็ต

     ยินดีต้อนรับหมายเลข 159 ระดับมาสเตอร์เข้าสู่ร้านคาเฟ่อินเทอร์เน็ต

     มาสเตอร์!

      คนในร้านพอได้ยินก็ลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะส่งเสียงเรียกมายังที่นั่ง

      "น้องสาว น้องสาวคนสวย"

      "ให้ตายเถอะ นี่มันเซี่ยเขอเข่อ ดาวมหาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงไม่ใช่เหรอ?"

     "เทพธิดาเป็นมาสเตอร์เหรอเนี่ย!"

     "เซิร์ฟเวอร์แรก พระเจ้า!"

      ผู้คนที่มุงอยู่รอบๆ เกิดความวุ่นวายขึ้นมาเย่จื่อเฉินยู่ปากพูดกับเซี่ยเขอเข่อด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

     "กลุ่มข้างหลังเป็นแฟนคลับที่คลั่งไคล้เธอเดี๋ยวฉันไว้หน้าเธอให้ดีไหม"

      "หึ จะสู้ตัวต่อตัวก็คือตัวต่อตัว ฉันไม่ต้องการให้นายมาอ่อนข้อให้อีกอย่างนะ ใครจะแพ้จะชนะก็ยังไม่ชัวร์เลย!"

      สิ้นเสียงของเซี่ยเขอเข่อ เย่จื่อเฉินก็ได้รับคำขอเป็นเพื่อนจากเธอ

     รับ

     เพียงครู่เดียวก็ได้รับคำเชิญให้เล่นเกม

      "สู้กันตัวต่อตัว"

      "ผู้ชายคนนี้ก็เป็นมาสเตอร์เหมือนกันเหรอ?"

      "ไม่สิ เมื่อกี้เหมือนจะได้ยินว่าเป็นโกลด์ระดับไหนนี่แหละ ลืมแล้ว"

     เย่จื่อเฉินและเซี่ยเขอเข่อเมินกลุ่มคนที่รายล้อมอยู่ข้างหลังไปโดยปริยาย

      "ห้าเกมชนะสาม ตายคนแรก หนึ่งป้อม มีดร้อยเล่ม"

      "เข้าใจ"

     เย่จื่อเฉินทำสัญลักษณ์มือว่าโอเค

     เริ่มเกม

     รอบแรกแชมเปียนที่ทั้งสองฝ่ายใช้ต่างก็เป็นนักลอบสังหาร

     และก็เป็นครั้งแรกที่เย่จื่อเฉินใช้ตัวแชมเปียนที่เป็นนักลอบสังหาร ก็แต่ก่อนเขาเล่นแต่ตำแหน่งซัพพอร์ตนี่นา

     ก่อนจะเริ่มเกม เขาก็ยังต้องตรวจดูกลยุทธ์ก่อนด้วย

      "ให้ตายเถอะ เจ้านี่จะไหวไหมเนี่ย อ่านกลยุทธ์เหรอ?"

      แอบเหลือบมองเซี่ยเขอเข่อแวบหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนคลับตัวยงของเกมMOBAจริงๆ ด้วย พอเล่นเกมก็ลืมทุกอย่างไปเลย

     ความตั้งใจจดจ่อแบบนั้นทำให้เย่จื่อเฉินชื่นชมจากใจเลย

      แต่ชื่นชมแล้วมีประโยชน์อะไร

     Firstblood!

      พรูดดด!

      "เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น เทพธิดาแพ้เหรอ?"

     "เป็นไปไม่ได้ ระดับโกลด์ถล่มมาสเตอร์เหรอ?"

     "หรือว่าเทพธิดาของพวกเราจะอาศัยความสามารถของคนอื่นในการไต่แรงค์?"

     ...

      "เกมต่อไป?" เย่จื่อเฉินเดินวนอยู่รอบซากศพของตัวละครในเกมที่เซี่ยเขอเข่อเล่นสองรอบใบหน้าของเซี่ยเขอเข่อบึ้งตึงมาก และจ้องหน้าจอเขม็ง

     ตายได้ยังไง

     แผนที่วางไว้ก็ไม่มีอะไรผิดพลาดนี่

     "เกมต่อไป!"

     ทั้งสองฝ่ายเลือกแชมเปียนที่เป็นปีศาจ

     Firstblood!

     ...

      ทุกคนที่มุงดูหน้าเหวอกันหมด เย่จื่อเฉินควบคุมให้ตัวละครเดินรอบศพของตัวละครที่เซี่ยเขอเข่อเล่นอีกครั้ง

      "เกมต่อไป?"

     "เกมต่อไป!"

      เกมที่สาม ทั้งสองฝ่ายเลือกนักบวชตาบอด

     แต่เย่จื่อเฉินรู้ดีว่าถ้าเขาตั้งใจเล่นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเซี่ยเขอเข่อก็ต้องแพ้อีกอยู่ดี

     ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้อยู่ในระดับมาสเตอร์เพียงแต่ระดับของเย่จื่อเฉินมันสูงเกินไปก็เท่านั้น

     อย่าว่าแต่มาสเตอร์เลยต่อให้เป็นราชาที่แข็งแกร่งที่สุดพร้อมกับหนึ่งพันคะแนนก็มาเถอะ

     ถ้าเขาต้องการทุบก็คือทุบ

     แอบเหลือบมองไปทางเซี่ยเขอเข่อแวบหนึ่งใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักในตอนนี้ไม่มีความเย็นชาในตอนแรกหลงเหลืออยู่แล้ว

     ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ร่างทั้งร่างอยู่ในอาการเกร็งไปทุกส่วน

     ต่อให้เขาโยนระเบิดไปแบบไม่ได้ตั้งใจเมาส์ของเซี่ยเขอเข่อก็ต้องคลิกอย่างบ้าคลั่งแน่นอน

     ยกยิ้มมุมปาก เย่จื่อเฉินยังคงเลือกระดับยาก

      Firstblood!

      ครั้งนี้เซี่ยเขอเข่อชนะแล้ว

      "ไอหยา พลาดจนได้ มือนะมือ!"

      เย่จื่อเฉินแสร้งทำเป็นตีหลังมืออย่างเสียดาย พอเห็นแบบนี้ กลุ่มคนที่มุงดูอยู่ข้างหลังจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

     แบบนี้สิถึงจะถูก ระดับโกลด์จะมาสู้มาสเตอร์ได้ยังไง

     เซี่ยเขอเข่อเม้มริมฝีปากแล้วก็ยิ้มแล้วทำท่าเลียนแบบเย่จื่อเฉินเมื่อสองเกมก่อนหน้านี้โดยการควบคุมตัวละครให้เดินวนรอบศพของตัวละครที่เย่จื่อเฉินเล่นสองรอบ

      "เกมต่อไป?"

      แม้แต่คำพูดก็ยังเลียนแบบเป๊ะๆ

      "เกมต่อไป!"

      เมื่อเห็นเซี่ยเขอเข่อคึกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เย่จื่อเฉินก็ระบายยิ้ม

     ไม่นาน เย่จื่อเฉินก็แพ้อีก

     เกมที่ห้า เย่จื่อเฉินก็ยังแพ้เหมือนเดิม

     ห้าเกมชนะสาม

     เซี่ยเขอเข่อชนะแล้ว

      "สุดยอดสุดยอด เขอเข่อฝีมือเธอไม่เลวเลยนี่ โอเค การสู้ตัวต่อตัวเธอชนะ!"

      เย่จื่อเฉินเอนหลังพิงพนักพิงแล้วบิดขี้เกียจ ก่อนจะกดออกจากเกม

      "เหนื่อยชะมัดเลย กลับไปนอนดีกว่า"

     หมุนคอไปมาแล้วก็เดินออกไป เซี่ยเขอเข่อเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันหลังจากที่ลังเลอยู่นานก็วิ่งตามออกไป

      หลังจากที่ทั้งสองคนออกไปแล้วผู้หญิงที่สวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งก็เดินออกมาจากกลุ่มคนที่มุงดูและมองตามหลังเย่จื่อเฉินกับเซี่ยเขอเข่อไปพร้อมกับครุ่นคิด