กลิ่นกาแฟดำโชยกรุ่นจากถ้วยบนโต๊ะทำงานไม่ได้ช่วยให้ปกป้องสงบลงได้เลย ชายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปีในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวก ๆ นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเฉียบขาดบัดนี้ดูหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์หลังจากวันทำงานวันสุดท้ายของมินตรา
สายตาคมกริบทอดมองผ่านกระจกห้องทำงานไปยังโต๊ะทำงานตัวเล็กริมหน้าต่างบานใหญ่ โต๊ะที่เคยมีสมุดบันทึกสีหวานและกระถางกระบองเพชรจิ๋ว บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกองแฟ้มงานของพนักงานใหม่ที่เข้ามาแทน แม้พนักงานใหม่จะขยันขันแข็ง ทว่าพื้นที่ตรงนั้นกลับดูว่างเปล่าและแห้งแล้งอย่างรุนแรงในความรู้สึก ราวกับชีวิตชีวาทั้งหมดของแผนกการตลาดได้เดินจากไปพร้อมกับร่างบอบบางของมินตราแล้ว
“คุณปกป้องคะ เอกสารแคมเปญใหม่ของไตรมาสสามค่ะ” เสียงของแพรวดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ปกป้องปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งตามเดิมขณะรับแฟ้มมาเปิดดู ทว่าสมาธิไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวเลขหรือแผนงานเ่าั้เลย ในหัวของเขามีเพียงเสียงหัวเราะใส ๆ กลิ่นแป้งเด็กผสมพีชที่เคยโชยมายามมินตราเดินเข้ามาส่งงาน และััอุ่นร้อนสุดท้ายยามส่งมอบปากกาหมึกซึมเลอค่าด้ามนั้นให้เธอ
ทุกสิ่งที่เชื่อมโยงถึงมินตราหายไปราวกับเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นี่ ปกป้องรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลงแดง ความคิดถึงที่คุกรุ่นภายใต้ท่าทีสุขุมะเิออกเงียบ ๆ ในอก ชายหนุ่มตระหนักดีว่าเขาไม่สามารถทนในโลกที่ไร้เงาของมินตราได้อีกต่อไป การแสร้งเป็หัวหน้าแผนกผู้สมบูรณ์แบบ แสร้งเป็สามีที่ดีของรินรดา และดำเนินชีวิตตามลูปจืดชืดที่ปราศจากรัก ช่างกรีดแทงจิตใจของเขาจนแทบจะทนไม่ไหว
เมื่อเลิกงาน ปกป้องนั่งอยู่ท่ามกลางความมืดในห้องทำงานจนดึก ก่อนจะหยิบเสื้อสูทพาดบ่าก้าวออกจากตึกระฟ้า เดินทางกลับบ้านหลังใหญ่ที่เหลือเพียงความจืดชืดและแห้งแล้งในชีวิตแต่งงาน
บ้านเดี่ยวสองชั้นต้อนรับปกป้องด้วยความเงียบสงบ รินรดาในชุดลำลองกำลังเตรียมอาหารมื้อค่ำในครัว แสงไฟอบอุ่นสาดกระทบใบหน้าสวยสง่าของหญิงวัยสามสิบแปดปีที่ยังดูแลตัวเองเป็อย่างดี รินรดาหันมาส่งยิ้มจาง ๆ ให้สามีเหมือนที่เคยทำตลอดหลายปี
“กลับมาแล้วเหรอคะพี่ป้อง วันนี้งานยุ่งไหมคะ” รินรดาเอ่ยทักทายน้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ความประชดประชัน หญิงสาวตักอาหารใส่จานแล้วนำมาวางที่โต๊ะอาหารไม้ตัวยาวที่มีกับข้าวสามสี่อย่างจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว
“ก็ยุ่งนิดหน่อยครับริน” ปกป้องตอบพลางเดินไปล้างมือแล้วกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มใหญ่มองอาหารตรงหน้า ทว่าความหิวของเขากลับอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น มีเพียงความอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอกเมื่อเห็นภาพความสมบูรณ์แบบที่เป็เพียงเปลือกนอกนี้
พวกเขารับประทานอาหารท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบา ๆ รินรดาไม่ได้ชวนคุยและปกป้องก็ไม่มีแก่ใจจะพูด ความเงียบในห้องอาหารช่างหนาทึบและเย็นเยียบราวกับก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ความสัมพันธ์ที่เคยหวานชื่นกลายเป็เพียงภาระหน้าที่และการประคับประคองเปลือกนอกที่ผุพังเพื่อรักษาคำว่าครอบครัวไว้เท่านั้น
หลังมื้ออาหาร รินรดาเก็บจานชามไปล้างอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ปกป้องเดินเลี่ยงไปยืนตรงระเบียงหลังบ้าน ชายหนุ่มจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ปล่อยควันลอยละล่องไปในอากาศยามค่ำคืน ั์ตามองฝ่าความมืดอย่างไร้จุดหมาย ความคิดเตลิดไปไกลถึงใบหน้าหวานของมินตราตอนพยายามกลั้นน้ำตาแล้วยิ้มให้เขาเป็ครั้งสุดท้ายก่อนประตูลิฟต์ปิดลง ความคิดถึงนั้นรุนแรงจนหัวใจบีบรัดตัวปวดแปลบ
เมื่อรินรดาเดินออกจากครัวเพื่อขึ้นชั้นสอง ปกป้องดับก้นบุหรี่ลง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเด็ดเดี่ยว ก่อนก้าวตามภรรยาเข้าไปในโถงบ้าน
“รินครับ... เรามีเื่ต้องคุยกันหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังของปกป้องทำให้รินรดาชะงักฝีเท้า หญิงสาวค่อย ๆ หันกลับมามองสามี แววตาของเธอนิ่งเรียบ ราวกับคาดเดาได้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง
รินรดาย้อนกลับมานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ขณะที่ปกป้องนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างกันเด่นชัดและห่างเหินราวกับคนแปลกหน้าที่ต้องร่วมชายคาเดียวกัน
“มีอะไรจะคุยกับรินเหรอคะพี่ป้อง” รินรดาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่ามีรอยสั่นพร่าที่สะกดไว้ไม่มิด
ปกป้องสบตากับภรรยา ั์ตาคมฉายแววเด็ดเดี่ยว ทว่าแฝงความรู้สึกผิดลึกซึ้งต่อผู้หญิงดี ๆ ตรงหน้าที่เขาเป็ฝ่ายหักหลัง “ริน... เราหย่ากันเถอะครับ”
คำขอหย่าดังชัดเจนในความเงียบ รินรดานิ่งงันไปชั่วอึดใจ ไม่มีเสียงร้องไห้โฮหรืออาละวาดขว้างปาข้าวของ มีเพียงใบหน้าสวยสง่าที่ซีดเผือดลงและดวงตาคู่สวยที่สั่นระริกด้วยความเ็ปลึก ๆ
“ทำไมล่ะคะพี่ป้อง... เป็เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่ไหมคะ เด็กคนนั้นที่ลาออกไป” รินรดาถามเสียงแ่เบา ทว่าถ้อยคำสุภาพนั้นกลับคมกริบกรีดแทงใจสามี
“ไม่ใช่เพราะมินตราเรียกร้องอะไรหรอกครับริน... แต่เป็เพราะพี่เอง” ปกป้องยอมรับเสียงจริงจังและยอมเป็ฝ่ายผิดโดยไม่มีข้อแก้ตัว “ชีวิตแต่งงานของเราสองคนมันจบไปนานแล้ว รินน่าจะรู้ดีว่าเราอยู่กันเหมือนคนแปลกหน้ามาเป็ปี ๆ พี่ไม่อยากหลอกตัวเองและไม่อยากหลอกรินอีกแล้ว... พี่รักมินตรา และพี่ทรมานเกินกว่าจะทนอยู่ในบ้านที่ปราศจากหัวใจของตัวเองแบบนี้ได้”
คำสารภาพรักที่มีต่อหญิงอื่นจากปากสามี ช่างเป็ความจริงแสนโหดร้ายที่กรีดลึกเข้ากลางอกรินรดา หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างเงียบงัน ทว่าเธอใช้นิ้วเรียวซับมันออกอย่างสง่าและมีสติ
“พี่ป้องรักเธอมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ... รักจนยอมพังทลายทุกสิ่งทุกอย่าง ยอมเสียชื่อเสียง ยอมแลกกับสายตาคนรอบข้างที่มองพี่เป็ผู้ชายมักมากอย่างนั้นเหรอคะ” รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสามี พยายามมองหาเศษเสี้ยวความลังเล ทว่ากลับพบเพียงความมุ่งมั่นของชายวัยสี่สิบปีที่ยอมทิ้งศีลธรรมเพื่อแลกความสุขของตัวเอง
“ใช่ครับริน... พี่ยอมพังทุกอย่าง ขอเพียงได้เธอกลับคืนมา” ปกป้องตอบเสียงต่ำสั่นเครือ ชายหนุ่มก้มหน้าซบฝ่ามือกับเข่าเพื่อปกปิดความอ่อนแอ “พี่พยายามแล้ว... พยายามทำตัวเป็สามีที่ดี หักห้ามใจแล้ว แต่มันไม่มีประโยชน์เลย ทุกวินาทีที่นี่มีแต่ความเ็ป พี่ขอโทษที่ทำให้รินต้องมาเผชิญความเ็ปนี้”
รินรดาหัวเราะเบา ๆ ปนขมขื่นลึก ๆ มองสามีด้วยความเหนื่อยล้า “พี่ป้องรู้ไหมคะ... ที่จริงรินก็ไม่ได้อยากยื้อชีวิตแต่งงานที่แห้งแล้งแบบนี้เหมือนกัน รินมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ขอความรักจากผู้ชายที่ใจไม่อยู่แล้ว... และรินก็ตกลงจะหย่าให้ค่ะ”
ปกป้องเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความคาดไม่ถึง ทว่าก่อนจะกล่าวขอบคุณ รินรดากลับพูดประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความจริงที่ซ่อนอยู่
“แต่ก่อนจะไปเซ็นใบหย่ากัน... รินมีเื่หนึ่งที่อยากบอกให้พี่รู้ไว้ จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจต่อกันอีก” รินรดาเอนหลังพิงพนักโซฟา ท่าทางนิ่งสงบ “พี่ป้องคงคิดว่ามินตราเบื่อความสัมพันธ์ลับ ๆ นี้ หรือกลัวข่าวลือจนทนไม่ไหวแล้วเป็ฝ่ายลาออกหนีพี่ไปเองใช่ไหมคะ”
หัวใจของปกป้องกระตุกไหวรุนแรงด้วยลางสังหรณ์แปลก ๆ ชายหนุ่มจ้องหน้าภรรยาเขม็ง “รินหมายความว่ายังไง”
“ที่มินตราลาออก ยอมทิ้งอนาคตการทำงาน และยอมหันหลังให้ทุกอย่างที่นี่... ไม่ใช่เพราะเธออยากไปหรอกค่ะพี่ป้อง” รินรดาคลี่ยิ้มบาง ทว่าดวงตาเปี่ยมด้วยความร้าวราน “แต่เป็เพราะรินนัดเจอเธอ รินไปขอร้องให้เธอคืนสามีให้ริน... รินพยายามทำทุกอย่างเพื่อรักษาบ้านหลังนี้ไว้ แต่สุดท้ายคนที่ทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี ก็คือตัวพี่ป้องเอง”
คำพูดของรินรดาราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางอกปกป้อง ชายหนุ่มเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงที่ว่ามินตราไม่ได้ทิ้งเขาเพราะหมดรักหรือหวาดกลัว แต่เป็เพราะ้าปกป้องและเสียสละเพื่อเขา แล่นริ้วเข้าบีบหัวใจจนเจ็บจุกแน่นแทบหายใจไม่ออก
ภาพมินตราในอดีตลอยเข้ามาในความคิด เด็กสาวตัวเล็กที่เคยโอบกอดเขาไว้แน่นแล้วกระซิบคำรักอย่างแสนอ่อนหวาน ภาพหยาดน้ำตาเปียกชุ่มบ่าของเขาในคืนสุดท้ายที่ร่วมรักกันปนเสียงสะอื้นไห้ที่คอนโด ปกป้องเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เองว่ามันคือน้ำตาแห่งการจากลาและเสียสละอันยิ่งใหญ่ของเด็กจบใหม่วัยยี่สิบสองปีที่ปราศจากกำลังจะไปต่อกรกับใคร
“มินต์...” ปกป้องครางชื่อมินตราออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านระคนปวดร้าวอย่างแสนสาหัส ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความคิดถึง และความเสียใจถาโถมเข้าใส่จนน้ำตาคลอเบ้า เขาโกรธตัวเองที่ฉลาดในหน้าที่การงานแต่กลับโง่เขลาเื่ความรู้สึกของคนที่แสนรัก และปล่อยให้เธอเผชิญความกดดันแบกรับความทุกข์ระทมเพียงลำพังตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา
รินรดามองดูท่าทางแตกร้าวของสามีด้วยสายตานิ่งเรียบ “ที่รินยอมหย่าให้ ไม่ใช่เพราะรินยอมแพ้ผู้หญิงคนนั้น... แต่เพราะรินรักตัวเองมากพอที่จะไม่ยื้อคนไม่มีใจ รินอยากให้พี่ป้องรู้ไว้ว่าความรักของรินไม่ได้มีค่าน้อยไปกว่าเด็กคนนั้นเลย... รินขอตัวไปนอนก่อนนะคะ พรุ่งนี้รินจะให้ทนายเตรียมข้อตกลงเื่การหย่ามาให้พี่เซ็น”
รินรดาลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ปกป้องนั่งบนโซฟาเพียงลำพังในความมืดที่ปกคลุมห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มซบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจกั้น ความบ้าคลั่งและความร้อนรุ่มในใจปะทุขึ้นจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป
เช้าวันถัดมา ทนายความของรินรดาเดินทางมาพร้อมหนังสือสัญญาและข้อตกลงเื่ทรัพย์สิน ปกป้องไม่เสียเวลาอ่านรายละเอียด ชายหนุ่มตกลงเซ็นยอมยกบ้าน คอนโดหรู และทรัพย์สินส่วนใหญ่ชดเชยให้รินรดาอย่างเต็มที่เพื่อแลกกับการหย่าขาดที่สมบูรณ์และรวดเร็วที่สุด เขายอมเดินออกจากชีวิตแต่งงานตัวเปล่าโดยไม่แยแสเกียรติยศหรือเงินทอง สิ่งเดียวที่ปรารถนาสูงสุดคือหลุดพ้นจากความรู้สึกผิด เพื่อตามหาดวงใจที่ทอดทิ้งให้เผชิญความหนาวเหน็บ
หลังจากจัดการเอกสารการหย่าเสร็จสิ้น ปกป้องมุ่งมั่นตามหาเบาะแสมินตราทันที ชายหนุ่มโทรศัพท์หาเพื่อนฝูงและซัพพลายเออร์ที่สนิท ใช้สายสัมพันธ์ในสายงานการตลาดสืบหาข้อมูลสถานที่ทำงานใหม่ของเธออย่างบ้าคลั่ง แววตาคมกริบที่เคยหม่นแสง บัดนี้กลับประกายเปลวไฟแห่งความโหยหาและการทวงคืนอย่างเด็ดขาด
ปกป้องจะไม่ยอมปล่อยให้มินตราเผชิญความมืดมนเพียงลำพังอีกต่อไป ไม่ว่าหอพักใหม่ของเธอจะห่างไกลเพียงใด หรือศีลธรรมความถูกต้องจะขวางกั้นอยู่หนาแน่นเพียงใด เขาก็พร้อมจะทลายมันลงเพื่อนำเธอกลับคืนสู่อ้อมกอด และผูกมัดเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความคลั่งรักตลอดไป
4K
