เส้นทางจักรพรรดิ

จางหยางเเสยะยิ้มออกมาด้วยเเววตาชั่วร้ายดึงเอาเรือเทพมังกร ขั้น 12 ทั้ง 3ลำ ออกมา(หึหึเจอระเบิดขี้กูเเน่)ลูกน้องที่เห็นจักรพรรดิของตนที่อยู่ดีๆๆก็เเสยะยิ้มออกมาเหมือนเห็นลางร้ายเลยถอยหนีในช่วง1ปีกว่าที่ต้องเก็บกดมานานถึงเวลาปลดปล่อยออกมา
จางหยางคิดขึ้นได้ว่ามีอลิสสุดเเสนสวยอยู่เลยถาม
อลิสสุดสวยจ้า "อลิสที่ไม่เคยเห็นมาสเตอร์ของตนเป็นเเบบนี้ก็เริ่มมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา
มีไรคะมาสเตอร์ "อลิสตัดความรู้สึกที่ไม่ดีทิ้งเเล้วถามมาสเตอร์ด้วยความสงสัยเเต่วินาทีที่มาสเตอร์ตอบกลับมานั้นเเทบทำให้อลิสสตันไปเลย(กูว่าเเล้ว)
อลิสมีสัตว์ที่ตดเเละขี้เหม็นๆๆไหม "อลิสคิดในใจไม่น่าเลยทวีปที่น่าสงสารโดนฆ่าดีๆๆไม่ชอบต้องมาดมกลิ่นขี้ตายพวกข้าขออโหสิให้นะ
มีคะ ปืนใหญ่ระเบิดขี้ ระเบิดตด ขี้มหาประลัย อื่นๆๆอีกมากมาย "อลิส กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น
จัดมาทุกอย่าง "จางหยางกล่าวออกมาในขณะที่รอยยิ้มเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
สถานที่หนึ่งในทวีปเวทย์มนต์ มีชายชรา หญิงวัยกลางคน คนรุ่นเดียวกันกับจางหยาง ก็รู้สึกถึงลางไม่ดีที่จะเกิดขึ้นเร็วๆๆนี้
วันรุ่งขึ้น
จางหยางเก็บของทุกอย่างไว้ในมิติของตนถ้าเอาเรือไปเดียวมีคนรู้เลยต้องวิ่งไป
จางหยางวิ่งไปทางทิศเหนือได้สักพักก็เจอเมืองผู้โชคร้าย
ตูม ตูม ตูม
จางหยางบรรจุกระสุนขี้มหาประลัยสามลูกพร้อมยิง
ชาวเมืองที่ไม่รู้อะไรเลยเห็นลูกปืนใหญ่ที่ตกมากกลางเมืองโดยที่บาเรียไม่สามารถกันไว้ได้เลย
ตูม เเกร็ก ตูม เเกร็ก ตูม เเกร็ก
ลูกปืนใหญ่สีเขียวตกลงมาตามสถานที่ต่างๆๆสามที่ชาวเมืองที่อยู่ใกล้ไม่เห็นว่ามันไม่ระเบิดก็รู้สึกมึนงงขณะนั้นเองมีเสียงรอยเเตกร้าวมีควันสีเขียวลอยออกมา
จอมเวทย์ที่เห็นควันสีเขียวลอยออกมาก็คิดว่าพิษเลยใช้พลังในการสกัดกันเเต่ไม่สามารถทำไรได้เลย
เเค่กๆ เเค่กๆ เเหวะ เเหวะ
จอมเวทย์หลายคนอ้วกออกมาทั่วทั้งเมืองกลายเป็นกลิ่นอันไม่พึงประสงค์
ลอดเมืองขั้น 7 ก็ไม่สามารถทำไรได้
เเหวะ เเหวะ
ควันสีเขียวลอยปกคลุมทั่งทั้งเมือง
มีจอมเวทย์หลายคนตายคาบ้านตัวเอง บ้างคนน้ำลายฟูปาก บ้างคนตายคาอ้วกของเพื่อนตัวเอง
ขณะที่เมืองกำลังวุ่นวายมีชายผมสีดำอยู่ในป่านั่งหัวเราะ
อุวะ ฮาาฮาาาา ตายคาขี้มหาประลัย น่าสงสาร " ชายหนุ่มหัวเราะไปด้วยสงสารไปด้วยทำให้อลิสปรับอารมณ์เเทบไม่ทัน
ข้ามาช่วยพวกเจ้าเเล้วมาทางนี้ " ชาวเมืองเห็นเด็กขายผมดำใส่หน้ากากวิ่งตะโกนมาทางพวกตนก็หันไปหาว่ามีความหวีงในการรอดชีวิตตอนนั้นเองที่ทำให้พวกมันเเทบทรุดลงพื้นไป
ไอพวกโง่ เอาระเบิกตดมหาประลัยไปกินซะ " ชายหนุ่มตะโกนใส่จอมเวทย์ที่หันมาทางตนพร้อมโยนระเบิดสีเขียวให้พวกมันกิน
ตูม เเหวะ ตูม เเหวะ
จอมเวทย์ที่เหลือเห็นก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธเเค้น " ไอ้เด็กเปรต กลับมาเดียวนี้ ฆ่ามัน
ชายหนุ่มหันมาเเละยกนิ้วกลางให้พร้อมหยิบเอาปืนใหญ่สิบกระบอกออกมา
จอมเวทย์ในเมืองที่เห็นอย่างงั้นก็เต็มไปด้วยความกลัวขั้นสุดขีด
คุณชายใจเย็นก่อน ค่อยคุยกัน "จอมเวทย์ยังไม่ทันพูดจบจางหยางก็พูดเเทรกขึ้นมา
เอาไปกินซะ ขี้อมริต "ชายหนุ่มยิงปืนใหญ่
ตูม ตูม ตูม
เเหวะ เเหวะ
เเค่ก เเค่ก
เสียงไอเสียงอ้วกดังออกมาเป็นระยะ
ชายหนุ่มหันหลังกลับไปตะโกนคำหนึ่งออกมาทำให้คนที่ฟังเเทบกระอัคเลือดตาย
ชาวเมืองจอมเวทย์ทุกท่านข้าไม่สามารถช่วยพวกคุณได้เลย อย่าถือโทษโกรธกันเลย พวกท่านช่างน่าสงสารยิ่งนักที่ต้องมาตายคาขี้ โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม " จางหยางกล่าวออกมาด้วยเสียงตัดเพ้อ
เห้อ
จางหยางถอนหายใจออกมาพร้อมทำความเคารพเเล้วหันหลังจากไป
ชาวเมืองทุกคนเเทบทรุดลงไปนั่งกองลงกับพื้นพร้อมคิดในใจ"ทำไม ทำไม สวรรค์ท่านทำกับพวกข้าอย่างงี้ ท่านจะส่งไอ้เด็กเปรตไร้ยางอายคนนี้มาไม่ได้ " ชาวเมืองกล่าวออกมาด้วยความเศร้าหม่อง
ลอดเมืองที่ได้ยินเด็กชายผมดำกล่าวออกมา ทำให้ที่จากมีความหวังกลายเป็นทรุดลงไปทันที หันหน้ามองขึ้นท้องฟ้าพพร้อมคิดว่าทำไหมต้องมา เจออะไรเเบบนี้
สวรรค์โลกนี้มันเป็นไรไปหมด ทำไหมต้องมีเด็กไร้ยางอายคนนั้นเกิดมา "ลอดเมืองหันหลังกับมามองชาวเมืองของตนพร้อมพุ่งหนีหายออกไป
ผ่านไปวันเดียวข่าวเรื่องชายหนุ่มผมดำใส่หน้ากากรูปร่างดีกระจายไปทั่วทั้งทวีปใครที่ได้ยินต่างเต็มไปด้วยความกลัว
ภรรยาจางมูเฉินที่ได้ยินข่าวจากอลิสก็กลั่นหัวเราะเเทบไม่อยู่
ชาวเมืองจักรพรรดิเงาที่ได้ยินข่าวก็เเทบทรุดลงไปนั้งหัวเราะเเต่มีคนภายนอกอยู่ใกล้ตัวเลยกลั่นไว้พอคุยธุระเสร็จก็เดินออกมาหัวเราะดังลั่นจนคนรอบข้างหันมามองว่ามึงเป็นบ้าเเต่ชายคนนั้นหาได้สนใจไม่
ข่าวยังออกไปไม่ทันได้หายใจข่าวใหม่ก็เข้ามาทำให้ทั้งทวีปถึงกับอึ้งไปเลย
องค์ชายถูกฆ่าตายด้วยควันสีเขียวของชายหนุ่มผมดำ
เป็นข่าวที่ทำให้ใครหลายคนต้องเต็มไปด้วยความกลัวในชายหนุ่มผมดำ
ในพระราชวัง มีชายชรานั้งบนบัลลังเต็มไปด้วยความโกรธที่ลูกชายสุดที่รักของตนตายด้วยกลิ่นเหม็นอันไม่พึงประสง
เเต่ในขณะนั้นเองมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ออกมาจากมิติพร้อมกล่าวคำที่ทำให้ทั้งห้องสั่นไปด้วยความกลัว
พวกเจ้าเอาระเบิดตดของข้าไปกินซะ " เด็กชายหนุ่มผมดำกล่าวออกมาได้ความสนุกสนาน
ชายชราที่ได้ยินก็โกรธเป็นอย่างมาก กำลังจะกล่าวออกไปก็มีเสียงชายหนุ่มเเทรกขึ้นมา
พวกเจ้าทุกคนดูเเลตัวเองด้วยละ ข้าช่วยพวกเจ้าได้เเค่นี้ละ ไปก่อน บายบาย "ชายหนุ่มกล่าวทิ้งทายออกมาพร้อมหายไป
คนในห้องที่ได้ยินชายหนุ่มกล่าวก็เต็มไปด้วยความโกรธเป็นอย่างมาก
ชายหนุ่มผมดำก็โผล่มากลางป่าเเห่งหนึ่งชายหนุ่มหยิบหน้ากากออกเผยให้เห็นดวงหน้าหล่อเหล่า ดวงตาสีดำ ใช่เเล้วเด็กชายคนนั้นก็คือ จางหยางนั้นเอง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 ความเกรียนของจางหยาง

นิยายแนะนำ

เส้นทางจักรพรรดิ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 14 ความเกรียนของจางหยาง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้