ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 131 มีดมีจิตใจ 

   “คิดว่าข้าจะถูกจัดการได้ง่ายๆเหมือนเจลริกงั้นเหรอ?” ไรกอนกล่าวพลางเก็บธนูก่อนจะหยิบมีดขึ้นมา มีดเล่มนี้มันได้รับมาจากโบราณสถานแห่งหนึ่ง เป็นมีดที่ลึกลับและทรงพลัง น่าเสียดาย ด้วยความสามารถปัจจุบันของมันเจลริกไม่อาจใช้งานความแข็งแกร่งของมีดได้อย่างเต็มที่ หากมันใช้ได้อย่างเต็มที่การจะสังหารสายฝนภายในสามวินาทีก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร 

   “ใครบอกนายว่าฉันคิดแบบนั้น” สายฝนส่งเสียงเย็นชาก่อนดึงลูกธนูที่ปักร่างกายเขาออก 

   ‘มีดเล่มนั้นคืออะไร?’ สายฝนสงสัย สัญชาตญาณเขาร้องเตือนตลอดเวลานับตั้งแต่ไรกอนเอามีดออกมา สายฝนสามารถยืนยันได้ทันทีว่ามันต้องเป็นมีดที่ไม่ธรรมดา การที่มันสามารถทำให้สัญชาตญาณเขาร้องเตือนได้แสดงว่ามีดเล่มนี้มีความสามารถเพียงพอจะสังหารเขา ในใจสายฝนมีดที่ไรกอนถืออยู่อันตรายกว่าตัวไรกอนเสียอีก 

   ไรกอนหัวเราะเสียงเย็นหลังได้ยินคำพูดศัตรู ฉับพลันมันพุ่งเข้าไปทางสายฝน แม้ว่าความแข็งแกร่งร่างกายไรกอนจะไม่เท่ากับรูโน่ทว่าความแข็งแกร่งร่างกายมันก็เท่ากับร่างกายระดับศูนย์จุดห้า ร่างกายสายฝนแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาก็จริงแต่ก็ไม่แข็งแกร่งเท่ากับระดับศูนย์จุดห้า ไรกอนคิดเช่นนั้น 

   ‘คิดว่าแกมีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าฉันเล็กน้อยแล้วจะสังหารฉันได้หรือ?’ สายฝนไม่ได้หลีกเลี่ยงการปะทะกับฝ่ายตรงข้าม เขาไม่สามารถหนีได้อีกต่อไปเมื่อการต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดนี้ การหนีก็เท่ากับตายเร็วกว่าเดิมซึ่งสายฝนไม่อยากตาย เพราะงั้นเขาจะไม่หนี เขาจะสู้กับอีกฝ่ายจากนั้นก็จะฆ่ามัน 

   ใช้เวลาไม่นานสายฝนและไรกอนก็อยู่ไม่ไกลจากกัน สายฝนไม่คิดรออะไร เขาส่งตัวและโจมตีศัตรูทันที ไรกอนเองก็เช่นกัน มันใช้สัมผัสรับรู้กระตุ้นความสามารถของมีดในมือ วินาทีถัดมามีดที่ได้รับจากโบราณสถานพลันสั่นอย่างรุนแรง จังหวะนั้นกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกปลดปล่อยออกจากมีด 

   “ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว ตายซะ!” ไรกอนคำราม มีดในมือฟันใส่ร่างศัตรู สายฝนสงบนิ่ง เขาเคลื่อนไหวก่อนที่มีดไรกอนจะโจมตีมาเสียอีด แต่ถึงจะเคลื่อนไหวก่อนก็ดูเหมือนกับว่าตัวเขาจะหลบมีดไม่พ้น ไม่ทราบเพราะเหตุใด ทั้งๆที่คิดว่าหลบพ้นทว่าแท้จริงแล้วกลับหลบไม่พ้น 

   ฉัวะ! มีดฟันโดนคอสายฝน โชคดีอย่างมาก มันไม่ได้ฟันเข้าลึกเท่าไหร่ ถ้ามันฟันเข้าลึกกว่านี้หากสายฝนไม่ตายเขาก็บาดเจ็บหนัก สายฝนไม่เชื่อแน่ว่านี่เป็นฝีมือของไรกอน เขามีความสามารถการใช้มีดอยู่ ดังนั้นเขาจะพอมองออกอยู่บ้างว่าใครใช้มีดเป็น ใครใช้มีดไม่เป็น การใช้มีดของไรกอนกากมาก มันน่าจะไม่ได้ฝึกฝนการใช้มีดมากนัก คนที่มีความสามารถการใช้มีดตํ่ากว่าเขาแบบนี้ไม่มีทางฟันโดนคอเขาแน่นอน 

   ‘น่าจะเป็นมีดที่มันถืออยู่ ถ้าฉันสังหารไรกอนและสามารถใช้มีดเล่มนั้นได้ล่ะก็ ฉันจะมีโอกาสฆ่ารูโน่มากกว่าเดิม’ สายฝนคิด โดยไม่สนใจเลือดที่กำลังไหลอยู่ตรงคอ สายฝนส่งตัวเข้าหาไรกอนอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เขาใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงในการหลบมีดอีกฝ่าย 

   ฟึบ! มีดฟันโดยอากาศว่างเปล่า ไรกอนตกตะลึง มันเคยใช้มีดเล่มนี้อยู่หลายครั้ง ทุกครั้งมีดเล่มนี้ไม่เคยโจมตีพลาดเลยแม้สักครั้ง ทำไมวันนี้ถึงพลาดกัน? เกิดคำถามขึ้นภายในหัวไรกอน ไม่มีเวลาให้คิดหาคำตอบมากนัก สายฝนที่มาอยู่เบื้องหน้าไรกอนแล้วได้ตวัดดาบใส่ร่างมัน 

   ครึก! ครึก! ครึก! มีดในมือไรกอนสั่นด้วยความรุนแรงอีกรอบ เกิดแสงสว่างเหลืองทองรอบๆมีด ทันใดนั้นมีดก็ได้เคลื่อนไหวเอง มันพุ่งออกจากมือไรกอนแบบง่ายๆและป้องกันการโจมตีจากสายฝน สายฝนตกใจเล็กน้อย ในวินาทีเดียวกันกับที่ตกใจมีดที่ได้รับจากโบราณสถานพลันปลดปล่อยกลิ่นอายบรรพกาลออกมา 

   แกร็ก! ดาบสายฝนเกิดรอยร้าวขึ้น วินาทีต่อมารอยร้าวก็มากกว่าเดิมสองเท่า ร่างสายฝนรีบถอยห่างจากมีดตามสัญชาตญาณ มีดไม่ยอมปล่อยสายฝนไปง่ายๆ มันพุ่งเข้าหาสายฝนด้วยความเร็วสูง สายตาระดับศูนย์ของเขามองมันไม่ทันเลยแม้แต่น้อย มีดเล่มนี้รวดเร็วเกินไป! 

   ‘บ้าเอ้ย ฉันไม่ต้องการให้ดาบพัง’ สายฝนตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของมีดไรกอนจริงๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ผ่านมีดไปแล้วจัดการฝ่ายตรงข้าม ศัตรูแต่ละคนจัดการยากทั้งนั้น 

   ‘เดี๋ยวสิ วิธีนี้อาจทำให้ฉันสังหารศัตรูสำเร็จ’ เวลานั้นสายฝนพลันฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ เขาไม่แน่ใจนักว่าวิธีที่เพิ่งคิดได้จะสำเร็จหรือไม่ ทว่าสายฝนก็เลือกที่จะทำตามวิธีนี้ เขาไม่สามารถหาวิธีอื่นได้อีกแล้ว หากเขาไม่อยากตายเขาก็ต้องลองใช้วิธีนี้ 

   ด้วยความแข็งแกร่งปัจจุบันของเขาการสังหารไรกอนซึ่งมีมีดคอยปกป้องอยู่เป็นเรื่องยากมาก สิ่งที่สายฝนจะทำต่อไปนี้คือการหยุดมีดไม่ให้ปกป้องไรกอน การหยุดมีดอาจจะยากสำหรับคนอื่น สำหรับสายฝนอาจจะไม่ใช่แบบนั้น 

   ในวินาทีที่สายฝนตัดสินใจหยุดมีด เขาพลันเปลี่ยนไปใช้ดาบอีกมือ มือซ้ายสายฝนเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลมากมาย เมื่อเขาใช้มือซ้ายจับด้ามดาบความเจ็บปวดที่ยากอธิบายเป็นคำพูดก็ได้ถาโถมเข้าใส่เขา สายฝนไม่สนใจความเจ็บปวดเหล่านั้น เวลานี้เขาควรให้ความสนใจกับอีกอย่างมากกว่า อีกอย่างนั่นก็คือมีดของไรกอนนั่นเอง 

   ‘แม้ว่าตาฉันจะมองไม่ทันแต่สัญชาตญาณฉันเฉียบคมมาก’ ตอนนี้สายฝนสามารถพึ่งได้เพียงอย่างเดียวคือสัญชาตญาณ มันเป็นส่วนหนึ่งของเขา มันติดตัวเขามาตั้งแต่เกิดเหมือนกับทักษะประตูเส้นทางโบราณ ไม่มีเหตุผลให้สายฝนไม่เชื่อใจมัน 

   จังหวะที่มีดใกล้ถึงร่างเขา สายฝนก็ได้ใช้มือข้างขวาคว้ามีด เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว มีดสามารถหลบมือสายฝนได้อย่างง่ายๆ มันสั่นราวกับกำลังหัวเราะใส่เขา หัวเราะให้กับมนุษย์ที่แสนอ่อนแอซึ่งต้องการจับตัวมัน สายฝนเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย มีดเล่มนี้คล้ายกับว่าจะมีจิตใจเป็นของตัวเอง เป็นเรื่องยากจะเชื่อจริงๆ 

   “เฮอะ! เจ้ามีดแกคิดว่าแกหนีพ้นงั้นเหรอ” สายฝนตกตะลึงไม่นานนัก ยังไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซํ้าเขาก็หายจากอาการตกตะลึง เขาส่งเสียงเย็นชาออกมา ฉับพลันมีดจากโบราณสถานถูกสายฝนจับเอาใว้ได้ด้วยมือข้างขวา มีดตกใจสุดๆ ไม่คาดคิดว่ามนุษย์ผู้นี้จะจับมันได้ เป็นไปได้อย่างไรกัน? เมื่อครู่นี้ตัวมันหลบพ้นแล้วไม่ใช่หรือ? 

   ‘เจ้านั่นทำได้ยังไง?’ ไม่ใช่แค่มีดเท่านั้นที่ตกใจ ไรกอนก็ตกใจเช่นกัน 

/// 

   ไม่ไกลจากจากที่สายฝนกับไรกอนอยู่มากนัก 

   ‘ชายคนนั้นจับมีดเล่มนั้นได้ด้วยวิธีการอะไรกัน?’ รูโน่ที่ต่อสู้กับโกเลมดินอยู่ก็ตกใจเมื่อรู้ว่าสายฝนจับมีดได้ ไรกอนเคยใช้มีดที่ได้รับจากโบราณอยู่หลายครั้ง มันรู้ดีว่าการจับมีดเล่มนั้นยากแค่ไหน ศัตรูของมันบางตนคิดเช่นเดียวกับสายฝน หยุดมีดก่อนค่อยฆ่าไรกอน เมื่อสังหารไรกอนสำเร็จมีดก็น่าจะหยุดทำงาน ศัตรูซึ่งคิดแบบนั้นไม่มีจุดจบที่ดีนัก นอกจากจะจับมีดไม่ได้แล้วยังโดนมีดโจมตีสวนกลับอีกด้วย 

   สัมผัสได้ถึงความตกใจของรูโน่โกเลมดินโจมตีใส่อีกฝ่ายทันที รูโน่รีบดึงความสนใจของตนเองกลับมาที่โกเลมปฐพีและเคลื่อนที่หลบ โชคร้าย มันเคลื่อนไหวช้าไปเล็กน้อย โกเลมดินต่อยรูโน่จนร่างมันกระเด็นไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับที่สายฝนอยู่ ไม่รอให้ร่างอีกฝ่ายตกถึงพื้น โกเลมดินวิ่งเข้าไปโจมตีรูโน่อีกรอบ 

---