Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

เช้าวันต่อมา ลี่อินกลับมาที่ไร่อีกครั้ง แต่วันนี้เธอไม่ได้ทำงานกับอี้

คราวนี้เป็น **ซินอี๋** น้องชายรอง ที่มารอเธออยู่ตรงทางเดินพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นแบบประจำตัว

“วันนี้ข้าขอเจ้าคืนจากอี้นะ” เขาพูดพลางยื่นมือมารับตะกร้าเก็บใบชาไปถือแทน “เมื่อวานเจ้าโดนเขาแย่งไปทั้งวัน ข้ากลัวลี่อินจะลืมหน้าข้าแล้ว”

ลี่อินหัวเราะเบา ๆ “ใครจะลืมเจ้าลงกันล่ะ เจ้ายิ้มทีแสงแดดยังต้องหลบเลย”

ซินอี๋ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเขิน ๆ “เจ้าชมแบบนี้บ่อย ข้าระวังจะเผลอตกหลุมตัวเอง”

ทั้งสองเดินไปยังแปลงใหม่ที่ต้องเริ่มเก็บยอดชา ซินอี๋สอนเธอเรื่องการดูดินและความชื้นเพิ่มเติม รวมถึงวิธีสังเกตแมลงที่เริ่มกินใบอ่อน

“เจ้าดูเก่งขึ้นเยอะเลยนะ” เขาชื่นชม

“ก็มีครูดี ๆ อยู่รอบตัวนี่นา” เธอยิ้มตอบพลางโน้มตัวเก็บยอดชา “ข้าชอบเวลามีคนชมข้า...โดยเฉพาะถ้าเป็นเจ้าพูด”

ซินอี๋หัวเราะในลำคอ “งั้นข้าจะพูดบ่อยขึ้นละกัน จะได้เห็นเจ้าหน้าแดงทุกเช้า”

ทั้งสองหยอกกันไปเรื่อย ระหว่างทำงานอย่างขยันขันแข็ง แดดอ่อนตกกระทบใบหน้าของซินอี๋ ทำให้ลี่อินแอบมองเขานานกว่าปกติ

“เจ้ารู้ไหม…” เธอพูดเบา ๆ “ข้าไม่คิดเลยนะ ว่าการมาอยู่ที่นี่ จะได้มาทำไร่ชา แถมยังได้คุยกับผู้ชายหล่อ ๆ แบบนี้ทุกวัน”

ซินอี๋ยิ้มกว้าง “แล้วตอนแรกเจ้าคิดยังไงกับข้า?”

ลี่อินทำเป็นครุ่นคิด “ตอนแรกเหรอ...ก็คิดว่าเจ้าคงนิ่ง ๆ ขรึม ๆ แต่ตอนนี้...รู้แล้วว่าหยอดเก่งไม่แพ้น้องเล็กเลย”

เขาหัวเราะลั่น “ระวังตัวด้วยล่ะลี่อิน ข้าไม่ได้หยอดเล่น ๆ นะ” เขากระซิบเบา ๆ ใกล้หูเธอ

ลี่อินหน้าแดงเล็กน้อย แต่ยังตอบกลับ “แล้วข้าก็ไม่ได้ใจสั่นเล่น ๆ เหมือนกัน…”

มือของทั้งคู่ยังคงทำงานต่อ แต่หัวใจกลับค่อย ๆ เคลื่อนไปในจังหวะเดียวกันทีละนิด...

พร้อมกับกลิ่นใบชา และเสียงหัวเราะ ที่ทำให้เช้านั้นพิเศษกว่าวันไหน ๆ