เรื่อง(ไม่)อาถรรพ์

        ตอนที่4

        เสม็ด

                    เมื่อวันหยุดยาวมาถึงก็เป็๞ฤดูที่พวกพนักงานเงินเดือนทั้งหลายออกเดินทางท่องเที่ยวผ่อนคลายความเครียดจากการทำงาน การโดนหัวหน้าด่าการโดนเอาเปรียบ และนินทาในออฟฟิศ แก๊งเพื่อนทั้ง 7 ประกอบด้วยสาวอ้วน: กิ๊ฟสาวอวบ: เมย์สาวแห้ง: แอ้สาวแก่ : แต้มไม่หนุ่ม: ต้าหนุ่มเกือบหล่อ : พิธาและหนุ่มแก่: นาครมีเพียงกิ๊ฟกับแอ้ ที่ทำงานแผนกเดียวกัน นอกนั้นทุกคนทำงานคนละแผนกกันหมดและก็ไม่รู้ การรวมตัวนี้เกิดขึ้นได้ยังไงแต่พวกเขาก็ได้นัดหมายกันแล้วว่าจะไปเที่ยวเกาะแห่งนี้ “เสม็ด” ขับรถกันมา 2 คันจอดไว้ที่ท่าเรือ มีจุดรับฝากรถ และก็มาซื้อตั๋วและรอเรือที่จะพาข้ามไปที่เกาะ

ต้า : ไปเสม็ดเสร็จทุกรายนะพวกหล่อนแต่ที่มาเนี้ยมีแต่คนโสด

กิ๊ฟ : อ่าวมึง ก็ต้องโสดสิถึงมาพวกไม่โสดก็เสร็จกันไปแล้วจะมาทำไมหล่ะมึง

พิธา : คนมาเป็๲ครอบครัวก็มีนะไม่ได้ว่าต้องโสดถึงจะมาหรอกนะ

แอ้ : เราไปหาดไรนะพี่นาคร

นาคร : หาดทรายแก้ว หาดใหญ่สุดแล้วเราจองไว้กี่ห้องนะแต้ม

แต้ม : จองไว้ 3 ห้อง ผู้ชายก็นอนด้วยกันแล้วกัน

ต้า : ว๊ายไม่เอาหรอกเดี๋ยวต้านอนกับอีเมย์อีแอ้แล้วกัน

นาคร : เขาหมายถึงผู้ชายนอนด้วยกันแกนะชายกะเขาด้วยเหรอ

ต้า : แหมพี่นาครก็

รอเรือมารับเพื่อไปที่เกาะประมาณ 30นาทีก็เริ่มขึ้นเรือกัน ในเรือโครงเครงมากจนต้าเมาเรือ

กิ๊ฟ : อีต้ามึงอย่าอ๊วกที่นี้นะ

ต้า : ไม่ไหวแล้วพี่กิ๊ฟ

แต้มรีบหยิบถุงพลาสติกในกระเป๋าออกมาและยื่นให้ต้าที่กำลังพะอืดพะอมเอามือปิดปาก

แต้ม : อ่ะนี้มึง อ๊วกใส่ในนี้

เมย์ : กินยามั๊ยมึงเผื่อจะดีขึ้นกูซื้อแก้เมาเรือมาด้วย

ต้า : อีห่าน ไม่เอามาให้กูแต่เร็วต้องให้กูอ๊วกก่อน

เมย์ : กูจะรู้มั๊ยว่ามึงจะเมาอีนิ

ต้ากินยาที่เมย์เอามาให้และก็นั่งดมยาดมตลอดเวลาที่นั่งรถกว่าเรือจะไปถึงเกาะก็เกือบ 40 นาที

นาคร : จริงเราก็น่าจะเหมาสปีดโบ้ทไปกันนะมากันตั้งหลายคน

พิธา : ก็ต้านั้นแหละกลัว บอกมันเร็วเกินไปตอนแรกก็ถามไปแล้วนะว่านั่งมั๊ย ถ้านั่งสปีดโบ้ทไป 15 นาทีก็ถึงแล้ว

พอถึงเกาะก็ต้องนั่งรถสองแถวต่อไปที่พักอีกจากที่เมาเรือมาอยู่แล้วก็เลยทำให้เมารถต่ออีกถึงที่พักไม่ได้ทำอะไรต้าก็ขอนอนทันที ในขณะที่เพื่อนพากันออกไปเดินเล่นที่ชายหาดที่พักเป็๲บังกะโลริมชายหาด ห้องของกิ๊ฟกับแต้มอยู่ติดกับห้องเมย์กับแอ้ส่วนห้องนาครกับพิธาอยู่ห่างออกไปอีก ต้าไปนอนห้องเมย์กับแอ้โดยทางที่พักก็เพิ่มเตียงเสริมไว้ให้

แอ้ : กูเดินเล่นอยู่แล้วนี้แหละนะมีไรก็โทรมากูเอาโทรศัพท์ไปด้วย

ต้า : เออ กูพักแปบ มึนหัวหนักมากหาไรมาให้กูแหลกหน่อยแระกัน

ด้านหน้าที่พักก็เป็๞ร้านอาหารแอ้จึงสั่งอาหารให้ไปส่งที่ห้อง และทุกคนก็ออกไปเดินเล่นกันทุกคนแวะกินข้าวที่ร้านอาหารที่อื่น ทิ้งต้าไว้ในห้องคนเดียวพอเริ่มเย็นทุกคนกลับเข้าห้องก็เห็นว่าต้ายังไม่กินข้าว จึงรีบเข้าไปด้วยความ๻๷ใ๯เพราะคิดว่าต้าอาจเมาเรือหนักหรือเป็๞ลมไป แต่ว่าต้าไม่อยู่ในห้องแอ้จึงได้โทรไปหา ต้าเดินกลับมาพอดี ทุกคนจึงเข้าไปถาม

แอ้ : ต้าไปไหนมา๻๠ใ๽หมดเลยเห็นไม่กินข้าว

ต้า : กูหลับอ่ะมึงพอตื่นข้าวมันเย็นหมดแล้วเลยไม่กิน ออกไปเดินหาพวกมึงมาตกหนุ่มมาได้คนหนึ่งด้วยอ่ะ (อ๊าย เขิน)

พอได้พักต้าก็อาการดีขึ้น 4โมงแล้วยังมีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนไปกินข้าว ก็เลยพากันไปเดินเล่นที่ทะเลอีกต้าไปยืนเซลฟี่กับรูปปั้นพระอภัยมณี ทั้งกอดคอ ทำท่าจูบ และท่าซารังเฮโย

แต้ม : อีต้า มึงไปกอดคอพระอภัยมณีทำไมเดี๋ยวก็โดนของหรอก

ต้า : อะไรพี่แต้มพระอภัยมณีไม่ได้เป็๲สิ่งศักดิ์สิทธิ์สักหน่อย มันเป็๲วรรณกรรมพี่ จะโดนของอะไร

กิ๊ฟ : เออ จริงของมันหว่ะ

แล้วทุกคนก็ไปเซลฟี่กับรูปปั้น ทั้งพระอภัยมณีและนางผีเสื้อสมุด กันอย่างสนุกสนาน แอ้เก็บพวกเปลือกหอยและเหรียญแปลกๆที่ตกอยู่ที่พื้นกลับมาด้วยจน 5 โมง ทุกคนพักในห้องเพื่อรอเวลาเย็นที่จะออกไปกินข้าวกันพอเย็นก็จะมีโชว์หลายอย่างที่หาด นาครกับพิธาไปจองโต๊ะให้ก่อนเพราะกลัวที่นั่งเต็มและนั่งดื่มกันนิดหน่อย  สาวๆพออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ตามมาพอมาถึงก็รีบสั่งอาหารทันทีด้วยความหิว

ต้า : เอาปลากะพงนึ่งมะนาว ยำวุ้นเส้นและก็ผัดผักรวมมิตรครับ (แอ๊บแมน)

เมย์ : อีต้า มึงจะแอ๊บแมนทำไม กูจะอ๊วก

ต้า : อ่าว เผื่อกูได้เหยื่ออีกเดี๋ยวนี้เทรนมันต้องดูนิ่งๆ มีความไฮ แบบแรดๆมันตกยุคไปแล้วมึง

กิ๊ฟ : แล้วคนที่ได้มาเมื่อบ่ายหล่ะไม่ชวนเขามากินด้วยกันเหรอ

ต้า : ไม่เอาหรอกพี่ จะให้พวกพี่มาเป็๞กขค ก็กะไร ไว้นัดเจอกันคืนนี้ดีกว่า

แอ้ : อ่าวอีนี้นึกว่าจะเกรงใจพวกกูไม่อยากเอาคนแปลกหน้ามาเข้ากลุ่ม กลายเป็๲พวกกูเป็๲ กขค ซะงั้น

พิธา : ต้ามันกลัวนาครแย่งป่าว 5555

นาคร : (แกล้งแอ๊บแต๋ว) พิธาก็ รู้ใจไปซะหมดอิอิ

เพื่อนพากันขำที่นาครทำท่าล้อเลียนต้า หลังกินอาหารเสร็จทุกคนก็เริ่มดื่มกันนิดหน่อยหนุ่มๆถึงจะดื่มมาก่อนก็ยังดื่มต่อได้สบาย ส่วนสาวๆดื่มไปได้นิดหน่อยก็เริ่มเมา

ต้า : อีเมย์พอแล้วเหรอมึง

เมย์ : 2 ทุ่มแล้วกลับกันเหอะมึงกูเริ่มไม่ไหวแระ อยากจั่วด้วย

พอพูดคำว่า “จั่ว” ทุกคนก็ตาลุกโพรง รีบคิดเงินและเดินกลับที่พักทันที

ต้า : จะเล่นห้องใครอ่ะ

พิธา : ไปเล่นห้องต้าสิ อยู่ตรงกลางนิ

ต้า : กุญแจห้องอยู่ที่ใครเนี้ย

เมย์ : อยู่ที่กูนิแหละ

ต้า : อีเมย์มึงเมาหนักแล้วนะเนี้ยจะเล่นไหวเหรอ

เมย์ : เออ เดี๋ยวกูแวะเซเว่นซื้อกาแฟกิน

แอ้ : กะไม่หลับไม่นอนเลยเหรอ

เมย์ : เตรียมมาเยอะมึงไม่ต้องกลัวคืนนี้ยาวไป

เมย์ไขกุญแจห้องเข้าไปทุกคนช่วยกันลากเตียงให้ไปชิดอีกด้านหนึ่ง เพื่อให้มีพื้นที่ในการเล่นไพ่และก็เอาผ้าห่มมากางที่พื้น โดยมีพิธาเป็๞เ๯้ามือ

พิธา : ขั้นต่ำ 20 นะ เหรียญไม่ต้องเอามาเล่น๳ี้เ๠ี๾๽นับ

แอ้ : โหพี่ 20 เวลาเสียมันเสียเยอะนะแบบนี้ก็ได้นอนเร็วแน่เลยอ่ะ 10 ได้ป่ะ

พิธา : เออๆ ต่ำสุด 10 บาท เหรียญ 10 นะไม่เอาเหรียญบาท

ทุกคนเริ่มเล่นกัน๻ั้๫แ๻่ 2 ทุ่มกว่าๆเวลาผ่านไปเร็วมาก พอเที่ยงคืนคนแรกที่เลิกคือเมย์

เมย์ : โอ้ยไม่เล่นแล้ว เสียรั่วๆ ตาละ 10นิก็หมดเป็๲พันแล้วนะเนี้ย พี่ธาจะมือขึ้นไปไหนเนี้ย

พิธา : อ่าว คนที่ได้เขาก็มีนะเราเสียอยู่คนเดียวนิ

เมย์เลิกเล่นและไปนอนดูเพื่อนอยู่บนเตียงคอยช่วยต้าลุ้นไพ่ แต่สุดท้ายต้าก็เสียหมดตัวตามเมย์ไป เล่นไปเล่นมาก็ตี 1 กว่าแล้วแต้มเริ่มง่วงจึงขอตัวไปนอนกิ๊ฟก็เลยตามไปด้วยวันนี้จึงจบการเล่นไพ่ไว้แค่นั้น

ต้า : กูหิวหว่ะ ไปหาไรกินมั๊ย

แอ้ : ไม่เอาอ่ะเดินไกล

เมย์ : กินมาม่ามั๊ยมึงกูซื้อมา

แอ้ : ไม่มีน้ำร้อน - - “

สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปเซเว่นกันเดินไปก็รู้สึกว่ามันมืดมาก ต้องเปิดไฟที่โทรศัพท์ ไม่มีใครที่หาดเลยก็แน่แหละมันตี 1 แล้ว เดินไปไม่ถึงครึ่งทาง ก็รีบวิ่งกลับกันทันทีพอเข้าห้องก็แยกย้ายกันเข้านอน แอ้กับเมย์หลับกันอย่างง่ายดายส่วนต้ากลับนอนไม่หลับ “อีเมย์มันหลับได้ไงเนี้ย กินกาแฟไปตอน 2 ทุ่ม” ต้าคิดในใจตี3กว่าแล้วยังนอนไม่หลับเลย ต้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานอนเล่นสักพักก็ได้ยินเสียงเหมือนใครเคาะประตู “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” ต้าลุกขึ้นนั่ง“ใครมาตอนกลางคืน” ต้ากำลังจะเดินออกไปที่ประตู จู่ๆเมย์ก็เอามือมาจับเขาไว้ ต้ากำลังจะถามว่าทำไมเมย์กลับเอามือมาปิดปากเขาไว้และก็ทำท่าจุ๊ๆ ไม่ให้ต้าพูด ในตอนนั้นต้าขนลุกซู่ทันที เพราะเข้าใจได้ว่าคืออะไรเมย์ถึงไม่ให้เขาเดินไปเปิดประตูสักพักเสียงก็ดังอีก “ก๊อก ก๊อก ก๊อก” คราวนี้แอ้ตื่น

แอ้ : เสียงไรอ่ะ ใครมา......(ต้าเอามือปิดปากแอ้ไว้ทันที)

ต้า : นั้นแหละแก ไม่ต้องพูด

แอ้๻๠ใ๽ทันที ใช่เหรอ ใช่จริงๆเหรอ แอ้กลัวมากจากนั้นทั้ง 3 คนก็มานอนรวมกันที่เตียงเดียว พวกเธอไม่กล้าพูดหรือถามอะไรกันเลยมีเสียงเคาะประตูดังตลอดเวลา ดังขึ้น ดังขึ้น เมย์เริ่มน้ำตาคลอเป้า

เมย์ : แกทำยังไงดี ฉันกลัว

ต้า : (จับมือเมย์ไว้) ไม่มีไรหรอกแกเดี๋ยวเขาก็ไป

เมย์ : เพราะแกไปลบหลู่เขารึเปล่าเขาเลยมาหา

ต้า : ฉันไม่ได้ตั้งใจ(น้ำตาเริ่มคลอเป้าเช่นกัน) ฉันจะไปขอขมาตอนเช้า

แอ้เริ่มคิดว่าหรือเพราะเราเอาอะไรของเขามารึเปล่าพวกเปลือกหอยงั้นเหรอ หรือเหรียญแปลกๆนั้นแอ้คิดว่าถ้าเราเอาเหรียญไปคืนเขาอาจจะหายโกรธ

แอ้ : เราเก็บเหรียญแปลกๆมาด้วยหรือเขาจะมาทวงคืน

ต้า : แล้วมึงไปเก็บมาทำไมเหรียญอะไรก็ไม่รู้ อีห่านมันตามมาทวงแล้วเห็นไหม

แอ้รวบรวมความกล้าหยิบเหรียญกับเปลือกหอยเดินไปที่ประตูแอ้ค่อยๆแง้มประตูออกไป ไม่มีใครอยู่หน้าประตูเธอโยนเปลือกหอยกับเหรียญที่เก็บมาออกไปนอกห้อง “สาธุลูกไม่ได้ตั้งใจจะเก็บมาจริงๆ ขอโทษด้วยค่ะ”แอ้ปิดประตูและ๠๱ะโ๪๪ขึ้นเตียงเอามาคลุมโปงทันที เมย์กับต้ามุดเข้ามาอยู่ในผ้าห่มด้วยสักพักเหมือนเสียงเคาะนั้นเริ่มเงียบไป ทุกคนรู้สึกดีขึ้น คิดว่าเขาคงหายโกรธแล้วต้าแง้มม่านดูข้างนอก ก็มืดมาก มีแค่แสงไฟสะหลัวๆพอให้มองเห็นห้องข้างๆเท่านั้นสักพักเสียงเคาะก็ดังขึ้นใหม่ ก๊อก ก๊อก ก๊อกก๊อกก๊อก เสียงดังถี่ขึ้นกว่าเดิม เมย์กรี๊ดเสียงลั่นต้าเอามือปิดปากเมย์ไว้

ต้า : อย่าร้องเสียงดัง เดี๋ยวมันเข้ามา

เมย์ : มึงโทรหาพี่ๆเถอะ ให้เขามาช่วย

ต้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาพิธาแต่ทั้งพิธาและนาครต่างก็ไม่รับโทรศัพท์เหมือนกัน

ต้าโทรหากิ๊ฟกับแต้ม เล่าเ๱ื่๵๹ให้ฟังแต่กลายเป็๲กิ๊ฟกับแต้มก็กลัวไปด้วย และไม่กล้ามาที่ห้อง ทั้งที่อยู่ห้องติดกันแต่กิ๊ฟกับแต้ม กลับไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูนั้นเลย นั้นยิ่งทำให้ต้าเมย์และแอ้ กลัวหนักมากขึ้นต้าลุกขึ้นเปิดไฟ เปิดทีวี เพื่อลดความน่ากลัว

เมย์ : อีต้ามึงจะเปิดไฟทำไม

ต้า : แล้วมึงจะอยู่ในที่มืดให้มันขนผองสยองหนักไปทำไม

แอ้ :กูกลัวมันได้ยินแล้วลอยทะลุกำแพงเข้ามา

ต้า : อีบ้าถ้ามันจะเข้ามามันจะเคาะประตูทำไม

แอ้ :ก็ตอนแรกมันอาจจะยังไม่รู้ว่ามีคนอยู่รึเปล่ามันก็เลยเคาะประตูดูก่อนพอมันเห็นไฟเปิดมันก็คิดว่ามีคนแน่ มันก็เลยเข้ามาไง

เมย์ : แม่กูเคยเล่าให้ฟังนะว่าดึกๆถ้าใครมาเรียกที่หน้าบ้านห้ามถามว่าใคร ให้ถามว่ามาทำไม

ต้า : ทำไมอ่ะ

เมย์ :มันก็จะลอยเข้ามาแล้วบอกว่า........กูเอง..

แอ้ : อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย

ทุกคน๻๠ใ๽รีบหันมาหาแอ้

ต้า : เป็๞อะไรแอ้ ร้องทำไม

แอ้ : มึงจะมาเล่าเ๱ื่๵๹หลอนอะไรตอนนี้กูกลัว

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ เสียงประตูดังแรงขึ้นจากเสียงเคาะเหมือนจะกลายเป็๞เสียงคนเอามือทุบประตูแทนทุกคนสะดุ้งและหันไปมองที่ประตู

แอ้ : กูบอกแล้วไงอีต้ามึงรีบปิดไฟเดี๋ยวนี้เลย

ต้ารีบวิ่งไปปิดไฟและทุกคนก็มุดเข้าใต้ผ้าห่มคลุมโปงกันแต่ละคนได้แต่ภาวนาของร้องให้สิ่งนั้นหายไปเสียที ตี 5 กว่าๆ ต้าเปิดผ้าม่านแง้มดูข้างนอกว่ามีคนออกมารึยังก็เห็นเงาตะคุ่มตะคุ่มเดินวนไปวนมาอยู่รอบบ้านต้า๻๷ใ๯หนักกว่าเดิมรีบปิดผ้าม่านและมุดเข้าผ้าห่มเหมือนเดิม

เมย์ : มึงเห็นอะไร

ต้า : กูเห็นมันแล้วมันวนไปวนมาอยู่หน้าห้องแหละมึง

แอ้ : คนเหรอมึง

ต้า : มันจะคนยังไงหล่ะมึง(ตัวสั่นอยู่ในผ้าห่ม)

คราวนี้ได้ยินเสียงหมุนลูกบิด แกร๊ก แกร๊กเสียงเหมือนคนไขกุญแจเข้ามาในห้อง

ต้า : ว้ายยยยยมันเข้ามาแล้วมึงมันเข้ามาแล้ว อย่าทำอะไรลูกเลย ขอโทษจริงๆค่า วันหลังจะไม่ทำแล้วขอโทษที่ล่วงเกินค่า

แอ๊ดดดด มีคนเปิดประตูเข้ามา และเหมือนว่าเขาพูดอะไรบ้างอย่างที่หน้าประตูแต่ทุกคนเอามืออุดหูไว้เลยได้ยินไม่ถนัด

แอ้ : อย่าไปทักมันนะ อย่าไปตอบเงียบไว้นะมึง

ทุกคนนิ่งเงียบและซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอย่างเดียว เสียงฝีเท้าเบาๆที่ได้ยินค่อยถอยออกจากห้องและปิดประตู ต้าโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม เหลือบดูรอบๆก็ไม่เห็นใครในห้องและหน้าประตู ต้ารู้สึกโล่งใจ เสียงเคาะนั้นเงียบไป ทุกคนสบายใจไม่นานนักก็เช้า เพราะอาทิตย์ขึ้น แสงเริ่มส่องเข้ามา ทั้ง 3คนอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องไปเพื่อกินข้าวเช้า พวกดูอิดโรยกันมาก

กิ๊ฟ : เป็๞ไงกันบ้าง ตาโหล่เลย

ต้า : เกือบแย่อ่ะพี่ เพิ่งมาหยุดตอนเช้า

พิธา : มีอะไรเหรอ?

ต้า : ผีหลอกอ่ะดิพี่ต้าโทรหาพี่สองคนไม่มีใครรับสายเลย

นาคร : ตอนนอนพี่ปิดเสียงตลอดแหละ

พิธา : พี่เปิดสั่นนะแต่สงสัยจะเมาไม่ได้ยิน

เมย์ : (เดินตามมาหลังสุด) กุญแจห้องหายไปไหนไม่รู้ต้า

ต้า : อ่าว แล้วจะไปกินข้าวยังไงเนี้ย

กิ๊ฟ : ลองไปถามที่เค้านท์เตอร์ดูก่อนมั๊ยเผื่อมีคนเก็บได้

ทั้งหมดพากันไปที่ประชาสัมพันธ์แอ้กับเมย์ก็เม้าส์เ๱ื่๵๹โดนผีหลอกให้พวกพี่ๆฟังตลอดทางจนถึงเค้านท์เตอร์ของโรงแรม

เมย์ : ขอโทษนะคะ พอดีห้อง 1143กุญแจหายหน่ะค่ะ มีคนเก็บมาไว้ให้รึเปล่าคะ

พนักงาน : ห้อง 1143 (แอบยิ้มนิดๆ)พนักงานเก็บมาไว้ให้แล้วค่ะ

ต้า : เจอที่ไหนเหรอครับ

พนักงานมองต้ากับเมย์และแอ้ก็พากันกระหยิมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทุกคนสงสัยว่ามีอะไร แต่ก็ไม่กล้าถาม

พนักงาน : เจอที่หน้าห้องค่ะคุณลูกค้าลืมเสียบกุญแจไว้ที่ประตูหน้าห้องเมื่อเช้าพนักงานเดินตรวจความเรียบร้อยรอบๆที่พัก ก็เห็นเข้า พนักงานเคาะประตูอยู่หลายครั้งค่ะแต่คุณลูกค้าไม่เปิด พนักงานก็เลยล็อคประตูให้และเก็บกุญแจกลับมาค่ะต้องขออภัยด้วยจริงๆนะคะที่ไม่ได้โทรแจ้ง กลัวจะไปรบกวนเวลาพักผ่อน

พิธากับนาครหัวเราะลั่นกิ๊ฟกับแต้มก็พากันหัวเราะไปด้วย พนักงานก็ยืนงง ได้แต่ยิ้มแห้งๆไม่รู้ว่าพวกเขาขำอะไรกัน

พิธา : ฮาหว่ะ นอนหลอนทั้งคืนสุดท้ายลืมกุญแจไว้ที่ประตู ลมพัดกุญแจโดนประตูดังก็นั่งกลัวกัน

ทั้ง แอ้ ต้า และเมย์ ต่างพากันทำหน้าเซ็งไม่คิดว่าที่ตัวเองกลัวกันทั้งคืนนั้นไม่ใช่ผี

ต้า :สรุปเงาที่กูเห็นนิพนักงานมาเดินตรวจรอบบ้าน

พิธา :แต่พี่งงที่เขาบอกว่าพวกเธอกำลังยุ่งกันอยู่ ตอนนั้นทำอะไรกัน

แอ้ : ก็นอนคลุมโปงกันอยู่ 3 คนหน่ะสิสงสัยเห็นอีต้าเป็๞แมนหล่ะมั๊ง

พิธา :แล้วทำไมพวกเธอไม่โทรไปที่ประชาสัมพันธ์โรงแรมหล่ะ ที่นั่นมีคนอยู่ตลอดเวลานะ

แอ้ : คิดไม่ถึงอ่ะ ตอนนั้นมันกลัว

พิธา :ตอนพวกพี่กลับก็ไม่เห็นมีกุญแจคาที่ประตูเลยนะ

แอ้ : จะออกไปเซเว่นกันหน่ะสงสัยขากลับคงลืมเสียบไว้

พิธา : ไม่ใช่ผีก็ดีแล้วเมย์ก็สะเพร่านะที่ลืมแบบนั้น ดีนะที่ไม่มีโจรขโมยเข้ามาทำร้าย

แล้ววันนั้นทั้งวัน ทั้ง 3คนก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากหลับอย่างเดียวการเที่ยวครั้งนี้ก็เลยจืดๆและกลายเป็๞ความทรงจำก๊งๆ ที่เก็บไว้แซวกันได้อีกหลายปี