เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

    หลังจากพักรักษาตัวจนหายดีแล้วจางเฉินก็ออกจากหม้อมังกรอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าถ้าโลกภายนอกคนอื่นเห็นจางเฉินตอนนี้แล้วพบว่าหายดีแล้วคงจะต้องตกใจกันเป็นอย่างมาก

    “เจ้าโง่คราวหน้าถ้าสู้ด้วยหมัดไม่ไหวก็ใช้อาวุธสิ”

   “อาวุธ?อาวุธที่ข้าทำได้มีแค่ระดับ 4แล้วเท่าที่เห็นตอนเดินซื้ออาวุธก็มีแค่ระดับสี่มันไม่มีค่าพอที่จะต้านศิลปะการต่อสู้ระดับสูงแบบนั้นได้หรอก”

    “อืม เอาหม้อมังกรไปใช้สิ”

    “หม้อมังกร?”

   “โง่เสมอต้นเสมอปลายจริงๆเลยเจ้า หม้อที่เจ้าอาบทุกวันนี่แหละ มันเป็นอาวุธวิญญาณข้าเอามาทำอ่างอาบน้ำสมุนไพรให้เจ้าก็ลดคุณค่าของมันมามากพอละเจ้าอย่าทำหน้าเอ๋อให้ข้ารู้สึกว่ามันไม่มีคุณค่าอีกเลยปกติอาวุธวิญญาณสามารถจำเจ้าของได้สองแบบ หนึ่งคือหยดเลือดลงไปสองคือต้องใช้พลังวิญญาณเพื่อเปลี่ยนข้อห้ามในสิ่งประดิษเพื่อให้รับรู้เจ้าของเจ้าลองดู”

  จางเฉินหยดเลือดลงไปบนหม้อมังกร ไม่พบว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นจึงลองเอามือทาบไปที่หม้อแล้วปล่อยพลังวิญญาณเข้าไป พบว่ามีอาเรย์การห้ามจริงๆด้วยความรู้ที่มีจางเฉินจึงปรับข้อห้ามในหม้อไปทั้งหมด 5 ข้อห้าม

   “ได้แค่ 5 ดูเหมือนจะมีอีกหม้อนี่ชื่อหม้อเก้ามังกร แปลกดีนะทั้งที่มีรูปมังกรอยู่ 108 ตัว”

   โสมแดงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยอาจารย์ของมันใช้เวลากว่า 10 ปีเพื่อปลดล็อคข้อห้าม 5 ชั้นและคิดว่าจะสามารถผ่านข้อห้าม6 ต้องใช้เวลาอีก 10ปีแต่จางเฉินทำได้ในเวลาไม่นานนัก

   “การปลดข้อห้ามทั้งหมดคือจะเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ ถ้าตามชื่อมันคือหม้อ 9มังกร คงมีอาเรย์การห้ามอยู่ 9 ชั้นมั้งนะยิ่งปลดล็อคมันยิ่งมีคุณสมบัติและวิธีการใช้งานที่สูงขึ้น ถึงข้อห้าม 5 ชั้นสามารถย่อ ขยายหม้อเก้ามังกรได้เพื่อโจมตีหรือป้องกันแล้วก็มีอาเรย์เร่งเวลาในหม้อเพื่อใช้ปรุงยา หรือหลอมกลั่นอาวุธได้เร็วขึ้นแต่มันใช้พลังวิญญาณเยอะมากไม่จำเป็นอย่าใช้ที่สำคัญถ้าใครเห็นอาวุธวิญญาณระวังจะโดนตามฆ่าสมบัติระดับวิญญาณแทบไม่สามารถหยุดกิเลสใครได้เลย ใครๆ ก็อยากได้ ใช้ก็ให้ระวัง”

    “รับ”จางเฉินเรียกหม้อเข้าสู่ทะเลสติ หม้อเก้ามังกรก็ลอยอยู่ในทะเลสติของจางเฉินควบคู่ไปกับพิษซีเช่วิญญาณโลกัณฑ์และโลกใบเล็ก

   “ครึ่งปีแล้วข้ายังไม่ก้าวหน้าเรื่องการแก้พิษเลย ข้าฝึกช้ามาก”

    “พื้นฐานสำคัญมากหลายพันปีไม่มีระดับจักรพรรดิ์เกิดขึ้นในทวีปอาจารย์ข้าทำการศึกษาแล้วเชื่อว่าเกิดจากพื้นฐาน เพราะไม่มีการฝึกฝนร่างกายควบคู่ไปกับวิญญาณนี่คือสิ่งที่ขาดหายไปแต่เจ้าได้รับมาแล้วเจ้ายังนับว่าโชคดีที่เจอโสมหล่อขั่นเทพแบบข้า ยังจะพอมีโอกาส”

   ถ้าคนทั่วไปได้ฟังทั้งสองคนคุยกันคงต้องอกแตกตายจางเฉินที่จริงแล้วยังฝึกไม่ถึงปี คนอื่นฝึกกันสิบ ยี่สิบปีถึงระดับก่อเกิดแต่สองคนนี้กลับบ่นว่าช้า

   “อ่า พอได้หม้อเก้ามังกรแล้วข้าก็คิดขึ้นได้”

    จางเฉินดึงกล่องเหล็กออกจากแหวนมิติ เริ่มจากลองหยดเลือดลงไปก่อนจากนั้นก็ลองปล่อยลมปราณเข้าไปผ่านฝ่ามือ เสร็จแล้วก็ลองใช้วิธีดูดชับลมปราณสุดท้ายใช้พลังวิญญาณเข้าไปจึงพบข้อห้ามของกล่องเหล็ก

     “ข้อห้ามแค่สอง สามชั้นสบาย”

    หลังจากปลดข้อห้ามแล้วพบว่าภายในกล่องเหล็กคือมิติ มันเป็นอุปกรณ์มิติมีหินสีเขียวๆจำนวนมากคาดว่าจะเป็นหยกทั้งหมด จางเฉินจึงนำออกมาหนึ่งชิ้น

    “สิ่งนี้คือ ....” จางเฉินเอาหยกส่งให้โสมแดงดู

    “นี่ คิดว่าน่าจะเป็นการบันทึกตำราในสมัยโบราณใช้พลังวิญญาณเพื่อจารึกข้อมูลต่างๆในหยกซึ่งมีคุณภาพดีกว่ากระดาษข้าเคยอ่านเจอแต่ไม่คิดว่ามันจะมีจริง” โสมแดงตื่นเต้นมากมันเพิ่งพูดถึงซื้อตำราอยู่ไม่นาน ก็มีตำราตกถึงมือทันที

    จางเฉินเอาหยกทั้งหมดออกจากมิติทันทีซึ่งมีอยู่หลายหมื่นก้อน กองเป็นภูเขา แผ่พลังวิญญาณออกมาอย่างเข้มข้นกรีนขยับมือที่เป็นลักษณะของกิ่งไม้เพื่อจับหยกหนึ่งชิ้นขึ้นมาทันที

    “ใช้พลังวิญญาณสำหรับการอ่านสินะแสดงว่าคนโบราณต่างมีพลังวิญญาณกัน หยกชิ้นแรกที่ข้าได้นี่เป็นข้อมูลทั่วไปมากเกี่ยวกับโลกแต่ภาษามันเป็นภาษาโบราณข้าพอจะอ่านได้แค่หัวข้อหลักๆ ถ้าให้อ่านหมดก็คงจะไม่ไหวหมดกองนี่ต้องอ่านเป็นร้อยปีมั้งนี่”

     “ทิ้งไว้ให้พวกข้าละกันหยกพวกนี้” โสมแดงดีใจมากมีตำรามากมาย

     ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันกรีนก็เอาหยกสิบชิ้นเข้าปากและเคี้ยว งับ งับ งับ

     “อ้าวเห้ย”จางเฉินและโสมแดงอุทานพร้อมกัน

   พอกรีนเคี้ยวเสร็จก็มองทั้งสองคน “น่าจะเป็นทักษะของข้าหรืออาจเพราะข้าเป็นต้นไม้ที่เข้ากันได้กับหยกแค่กินเข้าไปข้าก็ได้รับเนื้อหาทั้งหมดทันที จากนั้นกรีนก็ส่องแสงสีเขียวเป็นวงกลมที่ปลายนิ้วมือกิ่งไม้ของมันเข้าสู่หน้าฝากของจางเฉิน

    “นี่มันง่ายแถมแปรความหมายให้แล้วด้วย สมัยอดีตจากเนื้อหาที่ได้รับ น่าจะราวๆ หมื่นปีที่แล้ว เผ่าปีศาจกับอสูรผนึกกำลังกัน ทำลายนิกายใหญ่สุดของทวีป ก่อนที่นิกายจะถูกทำลายก็มีการเก็บกู้สิ่งจำเป็นโดยผู้อาวุโสสี่คนกล่องที่เราได้รับคือผู้อาวุโสที่ไปเก็บทุกอย่างจากหอตำรา”จางเฉินอธิบายให้กับโสมแดง

   “กรีน เมื่อเจ้าถ่ายทอดแล้วความรู้หายไปจากเจ้าไหม” โสมแดงหันมาสนใจกรีน

   “ไม่ข้าแค่ถ่ายทอดได้ตามที่ข้ามีและข้าต้องการ” เสียงแหบแห้งของกรีนตอบ

   “อ่าจางเฉินเจ้าไปได้ อาการบาดเจ็บเจ้าหายแล้ว หยกพวกนี้ของพวกข้าทั้งหมด” โสมแดงไล่จางเฉินทันทีโสมแดงชอบเรียนรู้ที่สุดและตื่นเต้นมาก ไม่อยากให้จางเฉินกวนใจแต่ที่จริงมันชอบกวนใจจางเฉินเวลาอยู่ใกล้ๆมากกว่า

   “ไว้อ่านหมดแล้วข้ามาขอทีเดียวนะเผื่อมีอะไรเกี่ยวกับการปลุกวิญญาณต่อสู้หรือแก้พิษซีเช่วิญญาณโลกัณฑ์  ข้าว่าในอดีตต้องมีแน่นอน”จางเฉินพูดแล้วก็ออกจากมิติ