ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บทที่ 56 — สาธิตกลางตลาด

เช้าวันถัดมา ตลาดลั่วหยางคึกคักกว่าทุกวัน เพราะข่าวลือแพร่สะพัดว่า หอธารา จะจัดการสาธิตเครื่องมือและถังกรองน้ำต่อหน้าผู้คน

ฝั่งตรงข้าม พ่อค้าคู่แข่งยืนกอดอกพร้อมป้ายผ้าใหญ่ “ลดครึ่งราคา!” โบกสะบัดเหนือร้านของเขาอย่างเย้ยหยัน

เริ่มสาธิต

หลิวหานเดินออกมาหน้าร้าน พร้อมอาเหมยและอวี้หานที่ยืนเคียงข้าง

“ทุกท่าน วันนี้ ข้าจะไม่พูดมาก…แต่ให้สิ่งของเป็นผู้พิสูจน์เอง”

เขาหยิบจอบเหล็กของหอธารามาวางคู่กับจอบราคาถูกจากร้านคู่แข่ง ก่อนชี้ไปยังพื้นดินแข็งหน้าตลาด

“ลองดูเถิด ว่าของใดคงทนกว่า”

เสียงฮือฮาดังขึ้น ชาวนาผู้แข็งแรงคนหนึ่งถูกเชิญมาลองทดสอบ จอบราคาถูกฟาดลง ปัง! ด้ามสั่นจนเกือบหัก เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที

อาเหมยตะโกนลั่น “ยังไม่ถึงครึ่งวันก็หักแล้ว แล้วจะทนใช้ทั้งปีได้หรือ!?”

ผู้คนหัวเราะกันสนั่น

เมื่อถึงตาของจอบหอธารา เสียง ตึง! ดังหนักแน่น ดินแตกกระจาย แต่จอบกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

เสียงชาวบ้านตะโกนพร้อมกัน “ของแท้ต้องหอธารา!”

พ่อค้าคู่แข่งหน้าแดงก่ำ ตะโกนขึ้นว่า

“แค่ของแข็งแรงนิดหน่อย ไม่เห็นแปลกอะไร! ของข้าถูกกว่า ใช้แล้วเสียก็ซื้อใหม่!”

ทันใดนั้น อาเหมยยกถังกรองน้ำขึ้นมาโชว์ เทน้ำขุ่นโคลนลงไป น้ำใสสะอาดไหลออกมาเป็นประกาย เธอยิ้มกว้างตะโกนลั่น

“แล้วเจ้าจะให้คนทั้งเมืองกินน้ำโคลนแล้วซื้อใหม่ทุกวันหรือ!?”

เสียงหัวเราะและเสียงโห่ดังสนั่นจนตลาดแทบแตก

พลิกสถานการณ์

หลิวหานยกมือขึ้นเรียกความเงียบ

“หอธารา ไม่เพียงขายของที่คงทน…แต่เราขายความมั่นใจ หากสินค้าของข้าเสียหายภายในหนึ่งปี ข้าจะซ่อมให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย”

เสียงผู้คนอื้ออึง ชาวบ้านต่างหันไปต่อคิวที่หอธารายาวเหยียดทันที ปล่อยให้ร้านคู่แข่งว่างเปล่า