(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ทว่าต่อให้ชายหนุ่มจะพูดเช่นนั้น มือของเขากลับเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงและไม่มีอาการลังเล ปลายนิ้วจับด้ามมีดแน่นพอเหมาะและไม่ได้สั่นไหวหรือชะงักงัน สายตาจับจ้องจุดแรกที่ต้องลงคมเหล็กอย่างแน่วแน่

        【ลักษณะเกล็ดซ้อนกันของมังกรแต่ละสายพันธุ์ไม่เหมือนกันค่ะ】

        【บางตัวก็เป็นเหมือนเกราะที่ทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ บางตัวก็มีเกล็ดมังกรแผ่นเดียวที่ปกคลุมผิวหนังและร่างกายทั่วทุกส่วน】

        【ทว่าต่อให้จะเป็นสายพันธุ์ไหนหรือมังกรตัวใดก็ตาม เกล็ดทั้งหมดจะมีทิศทางการงอกที่ชัดเจนเหมือนกันทั้งหมดค่ะ】

        【เริ่มจากช่องใต้ท้อง เป็นจุดที่เกล็ดบางที่สุด ใช้มีดแทรกระหว่างรอยต่อเกล็ดงัดขึ้นตามแนวเส้นใย ดึงออกทีละแผ่น ห้ามกระชาก!】

        คำแนะนำของระบบดังขึ้นอย่างละเอียดและเป็นขั้นเป็นตอน

        หวงเยี่ยสูดลมหายใจช้าๆ ก่อนจะเลื่อนร่างไปยังตำแหน่งใต้ท้องของมังกร จุดที่เกล็ดเรียงตัวแน่นหนาน้อยกว่าแนวสันหลัง ค่อยๆสอดปลายมีดเข้าไประหว่างรอยต่ออย่างแม่นยำ รู้สึกถึงแรงต้านที่หนักแน่นเหมือนกำลังแทรกผ่านแผ่นเหล็กหนา

        “เหนียวแน่นเสียจริง!”

        เขางัดขึ้นตามแนวเส้นใยอย่างที่ระบบบอก ไม่กระชาก ไม่รีบร้อน ค่อยๆดึงเกล็ดแผ่นแรกออกมาอย่างสมบูรณ์ เกล็ดสีแดงเข้มสะท้อนแสงวาบเมื่อหลุดจากผิวหนังของมังกร น้ำหนักของมันมากกว่าที่คาดไว้มาก

        ก่อนที่จะวางมันลงอย่างระมัดระวัง และเริ่มลงมือกับแผ่นถัดไป สมาธิทั้งหมดถูกรวบรวมไว้กับการขอดเกล็ดของมังกรที่แท้จริง

        หวงเยี่ยแทบลืมการหายใจเป็นจังหวะ ราวกับจิตใจถูกดึงเข้าสู่โลกอีกใบที่มีเพียงเขา มีด และซากร่างอันทรงพลังตรงหน้า

        ยิ่งสัมผัสพวกมันมากเท่าไหร่ ตัวของเขาก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงอำนาจที่แฝงอยู่ในแต่ละชิ้นส่วน

        “ร่างกายนี้มันอะไรกัน!”

        คำอุทานหลุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

        เพราะเพียงแค่เกล็ดมังกรแผ่นเดียวก็แฝงพลังป้องกันมหาศาล

        สัมผัสได้ว่ามันสามารถซึมซับแรงกระแทกทางกายภาพและต้านทานพลังวิญญาณได้อย่างน่าอัศจรรย์ และนี่เป็นเพียงร่างกายส่วนภายนอกเท่านั้น ใต้เกล็ดยังมีกล้ามเนื้อหนาแน่น เส้นใยแต่ละเส้นตึงแข็งราวสายธนูที่ขึงเต็มแรง

        เส้นชีพจรโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ภายในแม้จะหยุดนิ่งไปแล้วก็ตาม มันก็ยังแผ่กลิ่นอายพลังอันเข้มข้น

        “แค่เกล็ดพวกนี้ก็สามารถนำไปสร้างอาวุธได้ง่ายดาย!”

        “ทำเกราะก็ได้!”

        “จะทำดาบก็ได้”

        ชายหนุ่มพูดพลางลงมีดอย่างต่อเนื่อง และยิ่งชำแหละไปมากเท่าใด ความประหลาดใจก็ยิ่งเพิ่มพูน เขาไม่อาจเชื่อว่านี่เป็นเพียงมังกรที่มีสายเลือดระดับสูงเท่านั้น

        “ถ้าเป็นสายเลือดระดับราชันย์”

        “หรือกระทั่งระดับจักรพรรดิ!”

        ปลายมีดหยุดชั่วครู่ ขณะที่จินตนาการแล่นผ่านสมอง

        “ร่างกายที่พวกมันครอบครองอยู่ก็คงเหนือกว่านักล่ามังกรระดับเดียวกันไปนับหลายร้อยเท่าเลยทีเดียว!”

        หวงเยี่ยขุดเกล็ดออกอย่างสม่ำเสมอ แผ่นแล้วแผ่นเล่าเรียงรายอยู่ข้างกาย ดั่งกองทรัพยากรล้ำค่าที่กำลังก่อรูป

        ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นในหัว

        “งั้นราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำที่เป็นคู่หูท่านผู้อำนวยการหย่าเฟย..”

        “ก็เป็นเผ่าพันธุ์มังกรที่แท้จริงระดับเก้า และมีสายเลือดระดับราชันย์ไหลเวียนอยู่สินะ?”

        เขาเอ่ยออกมาอย่างครุ่นคิด

        ระบบตอบกลับแทบจะทันที

        【ถูกต้องค่ะโฮสต์】

        【ต่อให้จะเป็นแค่ระดับเก้า แต่ด้วยสายเลือดระดับราชันย์ จึงทำให้นางมีพลังไม่ต่างอะไรไปจากระดับสิบเลยซักนิด】

        【เรียกได้ว่าแข็งแกร่งสุดๆเลยละ ไม่ต้องไปพูดถึงมังกรระดับเก้าที่มีสายเลือดจักรพรรดิ】

        【ไอ้พวกนั้นน่ะเป็นดั่งหายนะที่แท้จริงเลย แล้วยังมีจำนวนมากอีกด้วยน่ะสิ】

        คำพูดของระบบทำให้ตัวของหวงเยี่ยนิ่งเงียบไปชั่วครู่

        เขานึกภาพมังกรระดับเก้าที่มีสายเลือดจักรพรรดิอยู่ในร่าง เพียงแค่คิดก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลเลยก็ว่าได้

        จากนั้นหวงเยี่ยก็ยังคงชำแหละร่างกายของมังกรอัคคีหลังหนามอย่างตั้งใจ

        การเปิดหนัง

        การแล่เนื้อมังกร

        การแยกกรงเล็บและคมเขี้ยวออกจากข้อต่อกระดูก ทั้งหมดล้วนดำเนินไปด้วยความละเอียดอ่อนและรอบคอบ

        ไม่มีการเร่งรัด

        ไม่มีการสะเพร่า

        หวงเยี่ยขยับมีดในมืออย่างมั่นคง ข้อมือเคลื่อนไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดึงผิวหนังออก เผยให้เห็นชั้นกล้ามเนื้อที่แน่นหนาราวเหล็กกล้า เส้นใยแต่ละเส้นสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบจนต้องถอนหายใจด้วยความตื่นตะลึง

        “นี่มันไม่ต่างจากโครงสร้างของอาวุธชั้นยอดเลย!”

        ชายหนุ่มกรีดลึกลงไปอีกเล็กน้อย จนกระทั่งเห็นเส้นโลหิตใหญ่สายหนึ่งเต้นตุบช้าๆแม้เจ้าของร่างจะดับสิ้นไปแล้วก็ตาม

        หวงเยี่ยจึงตัดสินใจเปิดปากแผลให้กว้างกว่าเดิมเพื่อให้เลือดไหลออกมาได้สะดวก จากนั้นชายหนุ่มก็ยื่นมือเข้าไปในแหวนมิติ หยิบถังน้ำอันว่างเปล่าออกมาครั้งละใบสองใบ ก่อนจะวางเรียงไว้รอบๆตัวอย่างรวดเร็ว

        ถังหนึ่งใบ

        สองใบ

        สามใบ

        ไม่นานนัก ถังนับสิบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้หวงเยี่ยชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นจำนวนของมัน

        “ข้ามีมันตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

        เขาพึมพำด้วยความมึนงง ทว่าก็ไม่เสียเวลาขบคิดมากนัก ในเมื่อมันมีประโยชน์ เขาย่อมไม่ปฏิเสธ

        โลหิตแห่งมังกรเริ่มไหลรินลงสู่ถังเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง สีแดงฉานเปล่งแสงสะท้อนวูบวาบ เมื่อมองใกล้ๆจะเห็นเส้นใยพลังวิญญาณธาตุไฟไหลเวียนอยู่ในของเหลวแต่ละหยด เส้นสายเรืองรองนั้นสั่นไหวอย่างมีจังหวะ คล้ายเปลวเพลิงที่กำลังเต้นระบำ

        กลิ่นอายร้อนแรงแผ่กระจายจนบรรยากาศรอบด้านเหมือนถูกเผาไหม้ด้วยความเข้มข้นของพลัง

        เนื่องจากมังกรอัคคีหลังหนามมีขนาดใหญ่โตกว่าสิบเมตร

        ต่อให้โลหิตแห่งมังกรจำนวนไม่น้อยจะสาดกระเซ็นออกไปในศึกก่อนหน้านี้ ทว่าปริมาณที่เหลืออยู่ภายในร่างยังคงมากมายมหาศาล หวงเยี่ยจัดตำแหน่งถังอย่างรวดเร็ว คอยขยับเปลี่ยนเมื่อใบหนึ่งเต็ม แล้วเลื่อนอีกใบเข้ามาแทนที่

        เวลาผ่านไปไม่นาน ถังน้ำขนาดหนึ่งเมตรกว่าสิบสามใบก็เต็มไปด้วยโลหิตแห่งมังกรจนล้นปริ่ม แต่ละใบส่องประกายแดงเข้ม กลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก ราวกับมีเปลวเพลิงที่มองไม่เห็นกำลังลุกโชนอยู่ภายใน

        หวงเยี่ยยืนมองภาพนั้นอย่างนิ่งงัน ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว

        “นี่คือโลหิตแห่งมังกรที่ข้าจะต้องใช้มันเพื่อเสริมร่างกายจริงๆ”

        น้ำเสียงของเขาแฝงทั้งความตื่นเต้นและความกังวล

        โดยปกติแล้ว โลหิตเหล่านี้เป็นพิษต่อนักล่ามังกรทุกคน

        และมันก็ไม่ใช่เพียงพิษธรรมดา หากเป็นพิษแห่งสายเลือดที่แฝงจิตสำนึกดั้งเดิมของเผ่าพันธุ์มังกร ผู้ใดที่พยายามดูดซับโดยไม่เตรียมการ ย่อมถูกพลังวิญญาณแผดเผาจากภายใน เส้นชีพจรโลหิตแตกสลาย วิญญาณถูกบีบรัดจนดับสิ้นในทันที

        “ถ้าอยากจะดูดซับก็ต้องใช้กระบวนการพิเศษเพื่อสลายพิษมังกรทั้งหมดที่มีอยู่ในเลือดพวกนี้”

        เขาพูดราวกับทบทวนความรู้ที่เคยได้ยินมา

        กระบวนการดังกล่าวต้องอาศัยวัตถุดิบล้ำค่าและพิธีกรรมซับซ้อน เพื่อกรองพิษออกทีละชั้น ทว่าเมื่อทำเช่นนั้น พลังดั้งเดิมในโลหิตก็จะสูญเสียไปเกือบครึ่ง สิ่งที่เหลืออยู่แม้ยังทรงพลัง แต่ก็ไม่สมบูรณ์ดังเดิม

        หวงเยี่ยจ้องมองถังโลหิตเบื้องหน้า เปลวแสงแดงสะท้อนเข้าดวงตาของเขา

        “จึงมีเพียงผู้กลืนกินมังกรเท่านั้นที่จะกลืนกินโลหิตมังกรที่ตรงกับธาตุของตนเองได้ตามต้องการ”

        ซึ่งระบบเองก็เห็นด้วย

        【ถูกต้องค่ะโฮสต์】

        【สายเลือดและธาตุที่สอดคล้องกันจะทำให้พลังในโลหิตหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายได้โดยตรงโดยไม่ถูกต่อต้าน】      

        【แต่ถึงอย่างนั้น ความเจ็บปวดก็ยังคงรุนแรงอยู่ดีนะคะ】

        ทำให้ตัวหวงเยี่ยต้องเผยยิ้มขึ้น

        “ข้าไม่หวังความสบายอยู่แล้ว!”

        เบื้องหน้าคือทรัพยากรล้ำค่าที่นักล่ามังกรจำนวนมากใฝ่ฝันจะครอบครอง แต่ไม่มีใครกล้าดูดซับโดยตรง

        ทว่าหวงเยี่ยไม่ใช่ใครอื่น เขาคือผู้ที่มีระบบกลืนกินมังกรคอยหนุนหลังอยู่ยังไงละ