เซียวจิ่งหยวนมองไม่เห็นความชุลมุนวุ่นวายบนูเาเนินพยัคฆ์แล้ว
เพราะตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในเส้นทางอันมืดมิดที่ยากเกินพรรณนาตามการนำพาของอาคมผนึกสระกระบี่เนินพยัคฆ์
เขารู้สึกว่าร่างกายตนเองอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนักล่องลอยทะลุผ่านจักรวาลและกลุ่มดาวไปเป็เวลานานกว่าจะถึงจุดหมาย
“ตู้ม!”
เซียวจิ่งหยวนพลันรู้สึกเหมือนตกลงไปในน้ำเขารีบลืมตาขึ้นก่อนพบแสงสว่างจ้าที่ส่องผ่านน้ำใสเข้ามากระทบดวงตาไอเย็นบริสุทธิ์พรั่งพรูออกมาช่วยบรรเทาอาการเจ็บจากาแบนร่างกายของเขาให้ลดน้อยลงแต่เมื่อสังเกตดูดีๆ าแบนร่างกายของเขากลับไม่ได้สาหัสเหมือนที่ผู้อื่นคิด
เพราะเขาเป็ผู้สร้างมุกสายฟ้าเ่าั้ขึ้นมาด้วยตนเองร่างกายของเขาจึงมีความสามารถในการต้านพลังของมุกสายฟ้าสูงดังนั้นแม้ภายนอกจะดูาเ็สาหัสจากแรงะเิ ทว่าาแที่อยู่บนิัเ่าั้กลับอยู่เพียงภายนอกไม่ได้เจ็บลึกไปจนถึงกระดูก กล้ามเนื้อ หรืออวัยวะภายในเลยสักนิด
ในตอนนี้เขาแช่กายอยู่ในน้ำใสสะอาดชะล้างฝุ่นและเืออกไปจนหมดก็รู้สึกดีขึ้น
“ที่นี่คือสระกระบี่อย่างนั้นหรือ”
เซียวจิ่งหยวนแช่กายอยู่ในน้ำพลางสอดส่องสายตามองไปรอบด้านสายน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นแห่งนี้รกเต็มไปด้วยรากไม้ที่พันเกี่ยวกันอยู่อย่างหนาทึบเมื่อเขาพินิจดูอย่างละเอียดก็เห็นว่าแท้จริงแล้วรากไม้เ่าั้คือรากบัว
เมื่อเขาเหยียดเท้าลงไปัักับพื้นอย่างแ่เบาร่างกายก็พลันทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว สายน้ำส่งเสียงดังซู่ซ่าตัวของเขาพุ่งผ่านผืนน้ำมาลอยค้างอยู่กลางอากาศพลางกวาดมองรอบทิศ
ภาพวิวทิวทัศน์ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้ายามนี้ทำให้เขาต้องตะลึงงัน
ตอนนี้เขาอยู่ท่ามกลางสระน้ำอันกว้างใหญ่เขาลอยตัวขึ้นไปสูงอีก แล้วบินวนไปมาพลางกวาดตามองไปรอบด้านอย่างอดไม่ได้พร้อมแอบเดาในใจสระน้ำแห่งนี้คงมีพื้นที่ราวสามร้อยถึงห้าร้อยไร่ ด้านในแน่นขนัดด้วยกอบัวทุกที่ที่เขากวาดตามองไปล้วนเป็ดอกบัวและใบบัวที่เจริญงอกงาม
กลอนเพียงวรรคเดียวที่สามารถนำมาพรรณนาความงามของภาพตรงหน้านี้ได้คงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
ใบบัวสีเขียวกว้างจรดฟ้าปัทมาผลิแดงต้องตะวัน
ภาพของสระบัวที่กว้างหลายร้อยไร่ใบบัวนับไม่ถ้วนเชื่อมติดกัน ดอกบัวสีชมพูขาวแดงที่กำลังแบ่งบานอยู่กลางใบบัวไร้ขอบเขตส่งกลิ่นอันหอมหวานลอยคละคลุ้งทั่วบริเวณ ทำให้คนที่มองเห็นต้องหลงใหล
ทิวทัศน์นี้ช่างสวยงามเหลือเกินสวยเสียจนเซียวจิ่งหยวนเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับตัว หลงลืมสิ่งแวดล้อมที่ตนเคยอยู่และหลงลืมจุดประสงค์ที่ตนมาที่นี่
“นี่ เ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”
ทันใดนั้นเองเสียงอันเพราะพริ้งก็ดังแว่วเข้ามาในใบหูของเซียวจิ่งหยวน ทำให้เขาสั่นเครือจนเหงื่อออกชุ่มสระกระบี่เนินพยัคฆ์แห่งนี้เป็สถานที่ที่มีอันตรายอยู่รอบทิศทว่าเขากลับเผลอหลงลืมความระแวดระวังไป ทำเช่นนี้อยากตายหรืออย่างไร
เซียวจิ่งหยวนดึงสติกลับมาพร้อมหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
ก่อนพบว่ายามนี้มีเรือลำน้อยปรากฏขึ้นท่ามกลางใบบัวอันหนาแน่นด้านหลังของเขา
บุรุษที่ปรากฏอยู่บนเรือคือคุณชายรูปงามอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีผู้สวมจีวรเต๋าและหมวกอันสวยงาม ใบหน้าของเขาหล่อเหลากล้าหาญ ทว่าแฝงไปด้วยความบริสุทธ์
“เป็เ้านี่เอง...”
เซียวจิ่งหยวนตกตะลึง พร้อมคลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวทันทีที่เห็นคนตรงหน้า
“หากไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็ผู้ใดได้อีกเล่า”
คุณชายรูปงามคลี่ยิ้มกว้างดีใจที่ได้พบเจอคนคุ้นเคย เขาสงบจิตสงบใจลง ก่อนกวักมือพร้อมเอ่ยถาม“เ้าอยากขึ้นมานั่งบนเรือกับข้าหรือไม่”
“ได้สิ!”
เซียวจิ่งหยวนลอยไปนั่งอยู่บนเรือกับคุณชายรูปงามภายในชั่วพริบตา
“ไม่พบกันเพียงไม่กี่วันเ้าดูพัฒนาขึ้นมากเลยนะ” แววตาของคุณชายรูปงามอิ่มเอมเป็ประกายสดใสระคนประหลาดใจ“ใช่แล้ว เ้าเอาป้ายคำสั่งเนินพยัคฆ์มาจากที่ใดอย่างนั้นหรือ ไม่รู้หรือว่าภายในสระกระบี่แห่งนี้อันตรายมากเหตุใดถึงยังกล้าเข้ามาที่นี่ ไม่ห่วงชีวิตของตนเองเอาเสียเลย”
เซียวจิ่งหยวนหัวเราะเล็กน้อยลังเลสักพักก่อนตัดสินใจพูดออกไปตามความจริง“ที่ข้าเข้ามาในนี้เป็เพราะ้ามาเก็บบัวขาวจิตกระจ่าง!”
“บัวขาวจิตกระจ่าง...”
คุณชายรูปงามส่งเสียงจิ๊จ๊ะแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“ทุกคนล้วนเข้ามาในนี้เพื่อตามหาพืช์อันล้ำค่าที่เจริญอยู่ภายในนี้กันทั้งสิ้นไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนมีจุดประสงค์เดียวกัน ทว่าจำนวนสมบัติมีไม่เพียงพอต่อทุกคนไม่อาจแบ่งปันให้ได้อย่างเท่าเทียม ทำได้เพียงต้องแย่งชิงน่ะสิ”
“ทันใดที่เกิดการแย่งชิงขึ้นเกรงว่าคงไม่มีผู้ใดยอมปราณีหรอก” คุณชายรูปงามพูดเตือนด้วยความหวังดี“เ้าเข้ามาช้าเกินไปจึงมองไม่เห็นว่าที่แห่งนี้โเี้มากเช่นไร...ยังไม่ทันได้ออกตามหาสมบัติกลับต้องมาสู้หมายเอาชีวิตกันเสียแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นแล้ว...”เซียวจิ่งหยวนกรอกตาพร้อมเอ่ย “พวกเรามาร่วมมือกันดีหรือไม่ ข้า้าเพียงบัวขาวจิตกระจ่างสามเม็ดเท่านั้นส่วนที่เหลือเ้าเอาไป”
“ร่วมมือกันอย่างนั้นหรือ”
ดวงตาของคุณชายรูปงามเป็ประกายเขาคิดตริตรองอย่างตั้งใจอยู่สักพักก่อนพยักหน้าพลางคลี่ยิ้ม “ได้สิเป็เพราะข้ารู้สึกว่าเ้าเก่งพอตัว...จะยอมให้เ้ามาคอยเป็ตัวถ่วงข้าก็ได้”
“เอ่อ...”
เซียวจิ่งหยวนปาดเหงื่อ รู้สึกเหมือนโดนแทงใจดำทว่าเขาเองต้องยอมรับว่าบางทีสิ่งที่คุณชายรูปงามพูดอาจเป็ความจริง แต่เพราะเขายังตาไม่ถึงไม่อาจบอกได้ว่าคุณชายรูปงามผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใด
ถึงกระนั้นก็ตามการกระทำคำพูดและรังสีความหรูหราที่แผ่ออกมาจากกายของคุณชายรูปงามก็ทำให้เขาตัดสินว่าคุณชายรูปงามนั้นแข็งแกร่งจนไม่อาจคาดเดาได้
เซียวจิ่งหยวนครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ก่อนสังเกตเห็นว่าเรือที่ตนนั่งอยู่ไม่ใช่เรือธรรมดาเรือลำเล็กนี้ต่อขึ้นจากวัสดุประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งโลหะและไม้แสงสีเงินเปล่งประกายไหลเวียนอยู่ภายในก่อตัวกันเป็ลวดลายของค่ายกลอันแปลกประหลาด
และเพราะเหตุนี้เองเขาจึงรู้ได้ว่าเรือเล็กลำนี้ต้องเป็อาวุธวิเศษชนิดหนึ่งอย่างแน่นอนสามารถเคลื่อนที่แล่นเลาะไปตามสระบัวอันกว้างใหญ่ได้อย่างเงียบเชียบโดยไม่จำเป็ต้องพึ่งคนมาคอยพาย
เซียวจิ่งหยวนสงบจิตใจของตนเหลือบมองไปรอบๆ ก่อนพูดด้วยเสียงอันทุ้มต่ำว่า “สหายคนเข้ามาในนี้คงมีจำนวนไม่น้อยเลย แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหนกันหรือ”
“บางคนซ่อนตัวอยู่ ไม่สนใจบัวขาวจิตกระจ่างรีบรุดไปเสาะหาสมบัติที่ด่านชั้นสองแล้ว”
คุณชายรูปงามเอ่ยตอบอย่างใจเย็น “เพราะเวลาที่สระกระบี่จะเปิดออกนั้นมีจำกัดทำให้คนส่วนหนึ่งอยากแข่งขันกับเวลาเพื่อไม่ให้ตนต้องพลาดโอกาสที่สามร้อยหกสิบปีถึงจะมีครั้งหนึ่งนี้ไป”
“ด่านชั้นสองอย่างนั้นหรือ”
เซียวจิ่งหยวนตะลึงงัน “สระกระบี่เนินพยัคฆ์แห่งนี้มีทั้งสิ้นกี่ด่านหรือ”
“เ้าไม่รู้หรือ” ดวงตาของคุณชายรูปงามฉายแววแปลกใจ“ไม่รู้อะไรทั้งสิ้นแต่กล้าบุกเข้ามาในนี้...เ้านี่ไม่กลัวตายเอาเสียเลยนะ”
“อะแฮ่ม!” เซียวจิ่งหยวนทำหน้าเจื่อนคลี่ยิ้มพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยความกระอักกระอ่วน “เป้าหมายของข้ามีเพียงบัวขาวจิตกระจ่างดังนั้นจึงสอบถามมาเพียงเื่ของบัวขาวจิตกระจ่างเท่านั้น ไม่เคยค้นหาเื่อื่นๆเลย”
“มิน่าเล่า...”
คุณชายรูปงามเข้าใจก่อนยื่นมือเรียวงามของตนออกไปเด็ดดอกบัวใสขึ้นมาอย่างแ่เบาแล้วก้มศีรษะลงไปดอมดมด้วยท่าทางที่งดงามเสียยิ่งกว่าดงดอกบัวนิ้วเรียวเด็ดกลีบบัวออกอย่างแ่เบาเขาเอื้อนเอ่ยเอื่อยเฉื่อยไปพร้อมกับเล่นหยาดน้ำที่ค้างอยู่ภายในดอกบัว “ผู้คนต่างรู้ดีว่าสระกระบี่เนินพยัคฆ์นั้นมีทั้งหมดสามเขตแดน”
“เขตแดนที่หนึ่งคือสระบัวขนาดใหญ่แห่งนี้ซึ่งบัวขาวจิตกระจ่างที่เ้า้าก็อยู่ภายในใบบัวที่ขึ้นอย่างชุกชุมเหล่านี้เขตแดนที่สองคือถ้ำเทพสถิตของนักพรตแห่งเนินพยัคฆ์ เป็สถานที่ที่หนาแน่นไปด้วยอาคมผนึกและสมบัติ”
“เขตแดนที่สามคือถ้ำกระบี่ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังถ้ำเทพสถิต”
ชายหนุ่มรูปงามอธิบายต่อว่า “ภายในถ้ำกระบี่มีกระบี่บินอยู่มากมายหลายแสนเล่มมีทั้งดีแย่แตกต่างกันไปและตำนานยังเคยกล่าวไว้ว่าด้านในโถงถ้ำมีกระบี่เซียนโบราณอยู่เล่มหนึ่งซึ่งมีอานุภาพและพลังเวทเหลือล้น”
“จริงหรือ”
ทันทีที่เซียวจิ่งหยวนได้ฟังหัวใจของเขาก็เต้นรัว
“แน่นอนว่าจริงไม่เช่นนั้นเหตุใดผู้คนมากมายถึงยอมแย่งชิงกันเข้ามาภายในนี้ทั้งที่รู้ว่าอาจต้องตาย”ชายหนุ่มรูปงามหัวเราะคิกคัก ก่อนตัดบทเปลี่ยนเื่ “แต่เ้าเองก็ควรต้องเข้าใจหลักการเปลี่ยนไปตามกาลเวลาด้วยนะ...”
“หมายความว่าอะไรหรือ”
เซียวจิ่งหยวนงุนงงไม่เข้าใจ
“ซื่อบื้อ” คุณชายรูปงามพูดเย้ยหยัน“เ้าลืมแล้วหรือว่าครั้งนี้คือการเปิดสระกระบี่เนินพยัคฆ์ครั้งที่สี่แล้วหรือเ้าเห็นว่าการเปิดสระสามครั้งแรกนั้นไม่สำคัญ คิดว่าเหล่าผู้บำเพ็ญที่เคยเข้ามาล้วนเป็คนโอบอ้อมอารีทิ้งส่วนแบ่งสมบัติไว้ให้คนรุ่นหลังเช่นนั้นหรือ”
“ไม่มีทาง”
เซียวจิ่งหยวนคลี่ยิ้มเจื่อนเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง เื่นี้ไม่จำเป็ต้องอธิบายให้มากความเพราะหากเป็ตัวเขา ขอเพียงยังพอมีเวลาและโอกาสก็คงรีบฉกฉวยเอาสิ่งของทั้งหมดในสระกระบี่ไปจนหมดไม่เหลือแบ่งไว้ให้ผู้อื่นหรอก
“ใช่แล้วในเมื่อผ่านการตักตวงไปสองสามครั้ง สมบัติภายในสระกระบี่จึงเหลือของดีอยู่ไม่มาก” คุณชายรูปงามเอ่ยอย่างมีเหตุมีผล“ดังนั้นการเปิดสระกระบี่ในครั้งนี้ผู้คนจำนวนมากที่มาที่นี่จึงล้วนเป็คนที่เชื่อในโชคคิดหวังอยากให้ตนเองโชคดีได้พบเจอกับสิ่งของที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของผู้ที่เคยเข้ามาก่อน”
“เข้าใจแล้ว” เซียวจิ่งหยวนเข้าใจทว่าในใจกลับรู้สึกเป็กังวล “แล้วบัวขาวจิตกระจ่างเล่า จะโดน...”
“อย่าเป็กังวลไปเลย บัวขาวจิตกระจ่างเป็ของวิเศษมหัศจรรย์มีเพียงเซียนผู้มีพลังแก่กล้าเท่านั้นถึงสามารถดึงให้หลุดออกมาพร้อมรากได้หากไม่ใช่เช่นนั้น เมื่อเด็ดฝักบัวออก รากของบัวขาวจิตกระจ่างก็จะเหี่ยวเฉาหายไปและเมื่อเวลาผ่านไปอีกสามร้อยหกสิบปี จึงจะเติบโตขึ้นมาอีกครั้ง...” คุณชายรูปงามพูดปลอบโยน“ดังนั้นเ้าจึงไม่จำเป็ต้องกังวล ไม่มีผู้ใดฆ่าไก่เพียงเพื่อเอาไข่หรอก”
“เช่นนั้นก็ดี” เซียวจิ่งหยวนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“แล้วเ้าไม่อยากรู้หรือว่าในถ้ำเทพสถิตซ่อนของดีอะไรไว้”
คุณชายรูปงามพลันยกยิ้มขึ้นอย่างกะทันหัน“ภายในถ้ำเทพสถิตเต็มไปด้วยอาคมผนึกจำนวนมากจริงอยู่ที่เหล่าอาจารย์ของพวกเราเคยเข้าไปด้านในมาก่อนแต่ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจไม่สามารถทะลวงผ่านอาคมผนึกไปได้มีความเป็ไปได้อย่างมากว่าด้านในถ้ำเทพสถิตจะยังมีของดีซ่อนอยู่”
คุณชายรูปงามคลี่ยิ้มออกมาอย่างสวยงามสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็ความจริง “ดังนั้นเมื่อได้เข้ามาในสระกระบี่แล้วคนจำนวนไม่น้อยจึงละเลยบัวขาวจิตกระจ่าง รีบรุดมุ่งหน้าไปยังถ้ำเทพสถิตทันที”
“คนมากกว่าครึ่งล้วนมีอาวุธวิเศษที่อาจารย์หรือผู้าุโเป็คนมอบให้บางคนอาจมีความสามารถในทำลายอาคมผนึกของถ้ำเทพสถิตจนสามารถแย่งชิงสมบัติที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของถ้ำเทพสถิตไปได้”
เสียงที่เอื้อนเอ่ยชัดเจนของคุณชายรูปงามไพเราะเพราะพริ้งประหนึ่งไข่มุกที่ตกลงบนจานหยก
ทว่าในยามที่เสียงเพิ่งเปล่งออกมาเซียวจิ่งหยวนกลับได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวอันแ่เบาราวกับมีการเคลื่อนไหวที่ไร้รูปร่างมากมายบินโฉบผ่านฟากฟ้าก่อนหายลับไป
คุณชายรูปงามก็ััได้ถึงการเคลื่อนไหวนั้นเช่นเดียวกันคิ้วดำขลับสวยของเขาเลิกขึ้นพร้อมดวงตางดงามเผยให้เห็นรอยยิ้มราวจิ้งจอกน้อยเ้าเล่ห์ ดูน่าเอ็นดูทว่าล่อลวงใจ
เซียวจิ่งหยวนยกนิ้วโป้งขึ้นเพื่อบอกความชื่นชมเลื่อมใสเพราะอีกฝ่ายใช้เพียงคำพูดเพียงสองสามคำก็สามารถสั่นคลอนจิตใจของผู้บำเพ็ญคนอื่นขจัดคู่ต่อสู้ที่คอยจ้องแย่งชิงสมบัติออกไปให้พ้นทางได้
ชัยชนะที่ได้มาโดยไม่ต้องต่อสู้นั้นเป็แก่นแท้แห่งกลยุทธ์ทางการทหารที่สูงส่งที่สุด
คุณชายรูปงามเงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาที่คลี่ยิ้มกว้างสดใสเขายอมรับความเคารพจากเซียวจิ่งหยวนอย่างไม่เกรงใจ
แต่แล้วเสียงตูมตามก็ดังกึกก้องขึ้นระลอกคลื่นมากมายม้วนตัวขึ้นก่อตัวกลายเป็คลื่นั์ที่สูงเสียดฟ้า...
![[END]ทะลุมิติมาฝึกลมปราณในยุค70s](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721989266_61640303.webp)
1K
