"เป็ไงบ้างไปเรียนวันแรก"
พี่ตุ้มถามพริกแกงตอนเข้าเวรเวลาบ่ายสอง เธอหงวนอยู่กับการจัดที่วางขนมมองพริกแกงที่ยืนเหงื่อแตกเพราะรับสภาพอากาศร้อนของเมืองไทยไม่ค่อยไหว
"ก็ดีค่ะ" เธอหยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่แล้วรีบหาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดโต๊ะลูกค้าที่พึ่งอแกจากร้าน
"จะยากก็ตรงที่ดันซื้อหนังสือเรียนฉบับภาษาไทยมาทั้งๆ ที่ตัวเองอ่านไม่ออกนี่แหละค่ะ เลยต้องเสียเงินซื้อฉบับอังกฤษอีก"
เงินก็ยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ เสียซ้ำเสียซ้อน โว้ยยย!!
"อ้าวน้องพริกอ่านภาษาไทยไม่ออกเหรอ?" พี่ตุ้มถามด้วยความสงสัย เด็กคนนี้มีอะไรแปลกๆ ให้เธอประหลาดใจตลอด
"ก็อ่านได้เป็บางคำค่ะ ไก่ ไข่ อะไรประมาณเนี่ยคือเอาตรงๆ เลย หนูพึ่งกลับมาจากอังกฤษไม่ได้ใช้ภาษาไทยเลย ใช้แต่อังกฤษกับจีนแม่หนูเป็ครอบครัวคนจีนแต่อยู่ที่ฮ่องค่ะ"
ที่พูดภาษาไทยได้ทุกวันนี้ต้องขอบคุณไชโยพี่เลี้ยงของเธอที่ช่วยสอน
"มิน่าล่ะ... เด็กนอกนี่เองเซอร์ไพร์เชียว พี่ก็ว่าสำเนียงพูดมันเเปร่งๆ แปลกๆ ชอบกล"
พี่ตุ้มพยักหน้าเชิงเข้าใจ เธอเองก็เคยไปเรียนที่ต่างประเทศจึงไม่ได้สนใจถามเื่ฐานะทางครอบครัวพริกแกงต่อเพราะที่ต่างประเทศถือเป็เื่ธรรมดาที่ลูกคนมีสตางค์จะออกมาทำงานพิเศษเพื่อหารายได้เสริม
"นี่พี่จะบอกอะไรให้นะ การทำอาหารเนี่ยคนทำจะต้องมีความสุขไปด้วยมันถึงจะอร่อยต้องใส่ใจทุกรายละเอียด"
่ที่ไม่มีลูกค้าพี่ตุ้มจึงสอนพริกแกงทำอาหารง่ายๆ อย่างสปาเก็ตตี้หมูสับที่อร่อยจนพริกแกงขอสองจานไม่แบ่งใคร ไม่เพียงแต่สปาเก็ตตี้แต่อาหารง่ายๆ เช่นพวกไข่เจียว แกงจืด ผัดผัก ปลาทอดพี่ตุ้มก็สอนเธอซึ่งเธอก็สนุกกับการทำอาหารมากถึงแม้จะทำออกมารสชาติไม่ได้เื่ก็ตาม แต่เธอก็พยายามจนสามารถทานได้สร้างความดีใจให้เธอนัก
"มันกินได้... ฉันทำอาหารแล้วมันกินได้!"
(เออๆ รู้แล้วว่ามันกินได้แกนี่ถ้าจะเพี้ยนไปให้ละ) พริกแกงโทรไปเล่าให้อาโนฟัง อาโนบอกว่าอีกไม่กี่อาทิตย์จะบินมาเที่ยวเมืองไทยหวังว่าเขาจะได้ชิรสชาติอาหารและไม่ตายเสียก่อน พริกแกงวางโทรศัพท์ก่อนนั่งทานอาหารฝีมือเธอเองอย่างภูมิใจ
มาวินเปิดประตูร้านเข้ามาพร้อมกับหมูที่เอาขยะไปทิ้ง พอเห็นพริกแกงชายหนุ่มก็พยักหน้าทักทายก่อนจะลงมือทำงาน
"วิน คืนนี้นายจะไปร้องเพลงอีกมั้ย" หมูเอ๋ยถาม
"ไปสิขาดงานหลายวันแล้วเดี๋ยวสาวๆ ลืมหน้าฉัน"
"ว่าจะชวนไปฟิสเนสสักหน่อย่นี้พุงยื่นสาวเห็นแล้ววิ่งหนี" พริกแกงได้รู้เื่เกี่ยวกับมาวินอีกอย่างคือมาวินนั้นเป็นักร้องกลางคืนที่ร้านอาหารชื่อดังในย่านที่เป็แหล่งรวมวัยรุ่น พริกแกงจึงขอไปด้วยเพราะั้แ่มาที่เมืองไทยเธอไม่ค่อยเที่ยวไหนเลย เผื่อได้งานพิเศษทำตอนกลางคืนอีกงาน พอถึงเวลาสองทุ่มครึ่งพริกแกงออกมายืนรอมาวินที่ป้ายรถเมย์ข้างคอนโด เธอใส่เสื้อยืดแบรนด์เนมสีขาวสุดเก๋ ข้างซ้ายแขนตุ๊กตาข้างขวาแขนตรง กางเกงยีนส์ขายาวขาดเข่า รองเท้าผ้าใบคู่โปรดกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กราคาเหยียบแสนบาทที่แม่เธอซื้อให้ เธอนั่งรอพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิวตอนกลางคืนพร้อมถ่ายรูปตัวเองเก็บไว้เป็ที่ระลึก ไม่นานมาวินก็ขับมอเตอร์ไซค์คนเดิมมารับมาวินเองก็ใช่ย่อยพอใส่ชุดไปรเวทแล้วดูดีขึ้นมากจนพริกแกงแอบกรี๊ดในใจ
"พี่น่ารักมาก วันนี้ขอควงวันหนึ่ง" มาวินมองเธออย่างพอใจที่ได้ควงคนสวย
"ไม่อ่ะกลัวสาวๆ นายมาตบฉันจะทำไง "
"เลิกหมดแล้ว"
มาวินยื่นหมวกกันน็อกให้พริกแกงใส่ ทั้งสองขี่มอเตอร์ไซชมวิวไปเรื่อยๆ อย่างไม่เร่งรีบแล้วเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
ฮิวโก้
(พริกแกงอยู่ไหนฉันมาหาที่คอนโด จะชวนไปทานข้าว)
"ฉันอยู่ข้างนอกไปกับน้องที่ร้านกาแฟเลิกงานแล้วเหรอ"
(มีถ่ายละครห้าทุ่มอยู่ร้านไหนเดี๋ยวตามไป) พริกแกงบอกพิกัดร้าน เธอบอกวันนี้ให้มาวินทานข้าวด้วยกันมีคนเลี้ยงข้าวแล้ว
ร้านที่มาวินทำงานเป็กึ่งผับกึ่งร้านอาหารมีการแสดงดนตรีสด มาวินทำหน้าที่เป็นักร้องเขาขึ้นโชว์ประมาณสามทุ่มครึ่งเป็ต้นไป พริกแกงนั่งที่โต๊ะริมระเบียงเธอสั่งอาหารรอฮิวโก้ส่วนมาวินเตรียมตัวขึ้นร้องเพลง เธอแอบให้มาวินถามเ้าของร้านมีตำแหน่งไหนว่างหรือไม่เผื่อได้งานทำเพิ่ม
ฮิวโก้เดินเข้ามาในร้านท่ามกลางผู้คนที่มองตามพร้อมถ่ายรูปและเรียกชื่อ เขายิ้มตอบรับทุกคนที่เรียกอย่างอารมณ์ดี
"ไงว่างมาได้นะ"
พริกแกงทักทายมองหาผู้จัดการสาวประเภทสองแต่ไม่เจอแม้แต่เงา
"รำคาญเลยไล่ไปรอที่กองถ่าย"
"นี่มาวินน้องที่ร้านเด็กเก่งพาณิชข้างโฮลลี่" เธอแนะนำมาวินที่กลับมานั่งเป็เพื่อนให้ฮิวโก้รู้จัก
"เฮ้ย! เพื่อนพี่ที่ว่าคือฮิวโก้เหรอ! วะ หวัดดีครับ!" มาวินตื่นเต้นมากที่ได้เจอฮิวโก้
"พี่! คือผมโคตรชอบพี่เลยว่ะพี่เท่มากยิ่งตอนที่เล่นหนังเป็สายลับพี่โคตรเท่เลย!"
มาวินขอจับมือกับนักร้องดังในดวงใจอย่างตื่นเต้น
"เออๆ รู้แล้วพี่รู้ตัวว่าพี่หล่อพี่เก่งและเท่มาก"
"เหรอ..." พริกแกงขัด
"อย่าเหรอนานอายเขา" ฮิวโก้รู้สึกคุ้นหน้ามาวินพยายามนึก
"อ๋อ... นึกออกละไอ้เด็กนี่แหละที่สาวๆ ตามกันในไอจีเสน่ห์แรงนะเรา"
เขาเคยเห็นรูปถ่ายรวมหนุ่มฮอตในชุดนักเรียนที่ช่างแต่งหน้าเอาให้ดู
"พี่รู้จักผมด้วยเหรอ! โห้เซอร์ไพร์มากเลยพี่!"
ทั้งสามคนคุยกันอย่างออกรส ฮิวโก้กับมาวินรู้สึกจะคุยกันถูกคอ ระหว่างที่คุยกันก็มีสาวๆ มาขอถ่ายรูปไม่ขาดสายถึงขนาดเ้าของร้านออกมาต้อนรับเอง พริกแกงจึงเนียนขอสมัครงานเสียเลยซึ่งก็มีตำแหน่งว่างอยู่พอดีคือพนักงานเสิร์ฟ พี่เ้าของร้านตอบรับทันทีเพราะเห็นหญิงสาวหน้าตาดีและยังรู้จักกับคนดังถ้าฮิวโก้มาบ่อยๆ ก็จะมีพวกสาวๆ เข้าร้านเยอะขึ้นรายได้ร้านก็จะตามมา ทั้งสองนั่งคุยกันเรื่อยๆ เพื่อรอฟังมาวินร้องเพลง วันนี้มาวินร้องเพลงฟังสบายๆ ใส่กับกีตาร์เสียงร้องจัดว่าเพราะที่เดียว ฮิวโก้ฟังมาวินร้องเพลงได้เพลงหนึ่งก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ ก่อนไปเขาวางเงินไว้ให้พริกแกงจ่ายค่าอาหารห้าพันบาทเพราะเธอจะรอกลับพร้อมมาวิน พริกแกงรู้สึกไม่ได้ผ่อนคล้ายแบบนี้นานแล้วั้แ่กลับจากเมืองนอก เธอนั่งสังเกตผู้คนที่ทำงานกันในร้านอยู่อย่างขยันขันแข็ง รู้สึกเห็นอกเห็นใจคนอื่นมากขึ้นมองว่าตอนนี้ไม่ใช่เธอคนเดียวที่ลำบากแต่ยังมีคนอีกเยอะที่ลำบากกว่าเธอ เ้าของร้านพี่จุ้บหม่ายสาวเสน่ห์แรงได้มานั่งคุยด้วยและเล่ารายละเอียดสิ่งที่เธอต้องทำและเอาเมนูร้านอาหารมาให้เธออ่านและจำไปด้วย
"เออ... พี่ช่วยอ่านให้ฟังได้ไม่คะ คือพริกอ่านภาษาไทยไม่ออก"
"อย่าบอกนะว่าเป็ต่างด้าว เฮ้ยพี่ไม่รับนะ!"
"ไม่ใช่ค่ะ คนไทยคือพึ่งกลับจากต่างประเทศพี่อ่านเดี๋ยวหนูจดตาม" พี่จุ้บดึงเมนูภาษาอังกฤษมาให้เธอดู
"งั้นก็เก่งภาษานะสิ ดีเลยร้านพี่พวกต่างชาติเยอะอยู่พวกเด็กๆ ในร้านภาษายังไม่คล่องกัน งั้นหนูพริกแกงคอยบริการลูกค้าต่างชาติเป็หลักละกัน ว่าแต่หนูชวนฮิวโก้มาบ่อยๆ ละกันเดี๋ยวเจ๊ให้พิเศษ"
พริกแกงตกลงว่าจะเริ่มงานวันพรุ่งนี้เลยเธอจะเริ่มเข้างานตอนสามทุ่มพร้อมกับมาวิน เพราะงานที่ร้านกาแฟเปลี่ยนเวลาเลิกจากสองทุ่มเป็ทุ่มครึ่งจะได้มีเวลาพักนิดหน่อย ส่วนตอนเลิกงานก็เกือบๆ ตีสาม ซึ่งเธอคำนวนดูแล้วเธอเข้าเรียนแปดโมงเช้าก็จะมีเวลาพักผ่อนอยู่หลายชั่วโมงถ้าจัดสันเวลาดีๆ เธอก็จะทำงานได้โดยไม่เหนื่อย รวมเงินเดือนที่ร้านกาแฟเดือนละหนึ่งหมื่นบาทรวมทิปก็ได้เดือนละหมื่นกว่า ส่วนที่ผับให้สตารที่หนึ่งหมื่นบาทก่อนไม่รวมทิปถ้าผ่าน่ฝึกงานเธอถึงจะถูกปรับเงินเดือนเป็หนึ่งหมื่นห้าพันบาท เท่ากับรวมกันสองที่เธอก็จะมีรายได้ถึงสามหมื่นบาท ถ้าเธอหักใช้จ่ายไปเรียนก็ตกวันละร้อยบาทเดือนหนึ่งสามพันบวกค่าใช้จ่ายอื่นๆ ก็ห้าพันบาท รวมค่าน้ำค่าไฟค่าส่วนกลางคอนโดก็สองพันห้าร้อยบาทสรุปค่าใช้จ่ายเฉลี่ยต่อเดือนเจ็ดพันห้าร้อยบาท เธอก็จะเหลือเดือนละหมื่นกว่าบาท ซึ่งตอนนี้เธอมีเงินเก็บอยู่ห้าพันบาท ซึ่งสิ้นเดือนหน้าก็ครบกำหนดจ่ายค่าเทอมงวดแรกสองหมื่นห้าพันบาทซึ่งพอเธอคิดเื่นี่ที่ไรปวดหัวทุกที ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าการหาเงินนั้นมันยากแค่ไหนเมื่อก่อนเธอใช้เงินเป็ว่าเล่นไปกับการชอปปิ้ง กับการกินดื่มเที่ยวที่ไร้สาระเดือนๆ หนึ่งหมดไปเป็แสนๆ แต่ตอนนี้เงินแค่หลักร้อยเธอยังหายาก
"ปะกลับกันเดี๋ยวผมไปส่ง"
พริกแกงนั่งคำนวนตัวเลขเพลินจนถึงเวลาเลิกงานของมาวินเธอดูนาฬิกาบอกเวลาตีสองครึ่ง มาวินขับรถไปส่งพริกแกงที่คอนโดแต่พอขึ้นห้องไปเธอกลับทำกุญแจหายต้องขอเ้าของห้องใหม่ เธอโทรหาฮิวโก้ว่าจะไปนอนด้วยแต่ไม่รับสายเธอจึงโทรหามาวิน เขาพาเธอมาพักที่บ้านเช่าของเขาซึ่งเป็บ้านไม้หลังเล็กๆ ชั้นเดียวที่มีอยู่สองห้อง เธอเดินเข้าบ้านมาก็เจอกับความรกเหมือนพึ่งจบการสังสรรค์กัน
"รกนิดหนึ่งนะพี่ ไอ้สินคงพาเพื่อนมากินเหล้าอีกแล้วอยู่ได้นะไม่หรูเหมือนคอนโดพี่" เธอเดินตามเข้าห้องนอนไป
"โห ไม่นิดแล้วมั้ง"
ในห้องนอนมาวินนั้นรกอยู่ไม่ใช่เล่น ทั้งกองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักกับกองหนังสือกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ
"ห้องพี่ก็เล็กเท่าของนายนั่นแหละต่างกันแค่เป็คอนโด ดีกว่าไม่มีที่นอน"
เธอมองรอบห้องที่สะอาดเรียบร้อยแค่ตรงเตียงนอน
"พี่ไม่กลัวผมเหรอ?" มาวินถามด้วยความสงสัย
"ฮือ กลัวทำไมฉันดูออกว่าใครดีใครชั่วเมื่อก่อนก็ไปนอนบ้านเพื่อนผู้ชายบ่อยออก และถ้านายคิดจะทำอะไรฉันจริงๆ ฉันก็จะหักแขนนายด้วยวิชาคาราเต้ ฝีมืออย่างนาย หึ! กระจอก..."
เธอพูดด้วยความมั่นใจว่าชายหนุ่มจะไม่รังแกอะไรเธอ
พริกแกงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอใส่ชุดนอนของมาวินก่อนที่ชายหนุ่มไปเคาะประตูห้องนอนเพื่อนแต่ล็อกไว้เคาะเท่าไหร่ก็ไม่เปิดพริกแกงจึงให้นอนห้องเดียวกัน เธอนอนบนเตียงส่วนมาวินนอนพื้นเธอบอกให้ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันเขาไม่ยอม เธอััได้กับความเป็สุภาพบุรุษของมาวินที่ตอนนี้เขาทั้งสองสนิทและเข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นจนเธออยากจะได้เขาเป็น้องชายเสียจริง
"ฮิวโก้เหลือฉากสุดท้ายแล้วเดี๋ยวรอนางเอกเปลี่ยนชุดก่อน ถ่ายเสร็จก็กลับได้เลยนะ"
"ครับ"
ฮิวโก้ถ่ายละครเื่ค่ายรักพิทักษ์เธอ ซึ่งเขารับบทเป็ทหารเกณฑ์สุดเกรียน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูเวลาตอนนี้ก็ตีสามเข้าให้แล้วแต่เขาก็ไม่รู้สึกง่วงนอนเลยสักนิดเพราะเดือนนี้ทั้งเดือนเขารับงานแต่ตอนกลางคืน
"ยัยพริกโทรมาทำไมนะดึกป่านนี้หรือจะมีเื่?"
เขารีบโทรหาเพื่อนสาวทันทีซึ่งไม่นานก็มีคนรับสายพริกแกงบอกทำกุญแจหาย ตอนนี้นอนที่ห้องของมาวิน เขาหายห่วงเพราะดูท่าทางของมาวินแล้วดูท่าทางไว้ใจได้ ถึงแม้จะเกิดเื่ไม่ดีขึ้นเขาเชื่อว่าอย่างไรเพื่อนสาวเขาก็สามารถจัดการได้อยู่หมัด ขนาดบอดี้การ์ดเก่งๆ ยังถูกเธอซ้อมมาแล้ว
"บอกให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันก็ไม่มามันดื้อได้ใครวะ"
กริ้งงงงงง....
นาฬิกาปลุกเจ็ดโมงเช้าแต่ไม่มีใครที่จะตื่นมาปิดเสียงของมัน พริกแกงตอนนี้นอนคลุมโปงอยู่ที่เตียงของมาวิน เสียงนาฬิการ้องไม่หยุดประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรง
"ไอ้วิน! นาฬิกามึงจะแหกปากอีกนานมั้ยกูกำลังฝันถึงน้องมินนี่แต่ต้องมาตื่นเพราะนาฬิกาแก่เนี่ย!" ซันเพื่อนมาวินเดินไปปิดนาฬิกาที่หัวเตียงนอน
"ยังไม่ตื่นอีก วิน... ไอ้มาวินโว้ยยย! ตื่นได้แล้ว!!"
"ชัดอัพ!! คนจะนอนแหกปากอยู่ได้!!"
พริกแกงลุกขึ้นนั่งหน้าตางัวเงียก่อนจะโยนหมอนใส่ซันที่หันมามองต้นเสียง
"โฮ้ย... ไอ้เสือมีหิ้วสาวมานอนด้วยร้ายนะมึงแล้วบอกไม่มีอะไร" มาวินเลิกผ้าห่มขึ้นมา
"เสียงดังว่ะ... อ้าวไอ้ซันมาทำไมห้องฉันแต่เช้าวะ"
"ก็นาฬิกามึงน่ะเสียงดัง ปลุกพวกกูตื่นกันหมด" พูดพลางเหล่มองมาวินทีพริกแกงทีเป็เชิงถามว่ามาได้ไง
"ไม่มีอะไรพี่เขาทำกุญแจห้องหายเลยมานอนนี่ มึงดูกูนอนข้างล่าง มาวินอธิบายให้เพื่อนฟังส่วนพริกแกงไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากนอนต่อ มาวินลุกไปดึงแขนพริกแกงให้ลุกขึ้น
"พี่พริกไม่ต้องนอนต่อแล้วตื่นๆ เดี๋ยวเข้าเรียนไม่ทัน ไอ้ซันพวกแกเก็บข้าวของให้เรียบร้อยด้วยนะเดี๋ยวเ้าของบ้านจะมาเก็บค่าเช่าตอนเย็นเดี๋ยวมาบ่นกูอีก"
พริกแกงตื่นขึ้นมาแต่งตัวให้เรียบร้อยรอให้มาวินขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งที่คอนโด ระหว่างนั่งรอที่หน้าบ้านพวกเพื่อนๆ ของมาวินที่มาปาร์ตี้กันแซวมาวินกันใหญ่แต่พริกแกงก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เธอออกจะเข้ากันได้ดีกับเพื่อนๆ ของมาวินที่มี นายต่อที่ดูจะโง่ๆ ซื่อๆ ซันหนุ่มตี๋หน้าตาดีสไตล์ลูกคนจีนและสินหนุ่มหล่อผิวเข้มหน้าไทยแท้ พวกเขาเก็บกวาดบ้านอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกมาพร้อมกันซึ่งนัดกันทานโจ๊กร้านข้างคอนโดพริกแกงที่อยู่ใกล้กัน ระหว่างรอโจ๊กเธอนั่งรอให้ฮิวโก้ที่ไปเอากุญแจสำรองมาให้ เธอจึงทราบว่าซันกับต่อนั้นเป็นักดนตรีพ่วงด้วยเด็กเสริฟที่ร้านเหมือนกันกับมาวินแต่เมื่อคืนพวกเขาหยุดพักหนึ่งคืนเธอจึงไม่เจอ พวกหนุ่มๆ กระดี่กระด้าเป็พิเศษเมื่อเห็นคนที่มาเป็ฮิวโก้นักร้องดังขวัญใจวัยรุ่นเข้าไปกอดจับมือถ่ายรูปกันใหญ่
"แกจะเข้าเรียนป่ะ จะได้ไปด้วยกัน"
ทั้งสองขอตัวแยกจากพวกมาวินเพื่ออาบน้ำแต่งตัว
"ว่าจะเข้าสักสิบโมงถ่ายละครเสร็จเกือบจะตีห้าละ ยัยนางเองฉันทะเลาะกับแฟนเทคยับเลย"
ฮิวโก้เดินไปที่เตียงนอนก่อนล้มตัวลงนอนอย่างคนหมดแรง
"แล้วนี่ไอ้คริสยังมาตอแยอีกมั้ย?"
"อย่าพูดถึงไอ้บ้านั่นสิเดียวซวย"
พริกแกงไม่อยากจะพูดถึงคริสสักเท่าไหร่เพราะเจอหน้าทีไรทะเลาะกันทุกที เธอรีบอาบน้ำแต่งตัวพอออกมาจากห้องน้ำฮิวโก้ก็หลับไปแล้วจึงเปิดแอร์ให้ก่อนจะไปเรียน ปรากฎว่าพอเดินเลี้ยวผ่านร้านโจ๊กพวกมาวินก็ยังนั่งรออยู่ที่เดิม
"รอพี่นะแหละ แล้วนี่พี่ฮิวโก้ไปไหนกลับแล้วเหรอทำไมไม่เห็นสวนออกมา"
"หลับไปแล้ว เลิกงานเช้าน่ะสงสัยจะเหนื่อย"
"พี่... เป็แฟนกับพี่ฮิวโก้เหรอ" มาวินถามอย่าสงสัย
"ไม่ได้เป็อะไรกันทั้งนั้นแหละไอ้ฮิวโก้เป็เพื่อนพี่ั้แ่เด็ก เพื่อนสนิทน่ะ"
"ผมก็นึกว่าจะอกหักซะแล้ว" ซันยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"จากพี่พริกนะเหรอ?" มาวินถามเพื่อนพร้อมจ่ายค่าโจ็ก
"ใครบอกจากฮิวโก้ต่างหากละฮ่า" ซันทำท่าตุ้งติ้งให้ทุกคนดูได้รับเสียงหัวเราะอย่างดี พริกแกงก็พลอยหัวเราะไปด้วยพลางคิดว่าชีวิตบ้านๆ แบบนี้ก็ไม่เลวเหมือน
3K
