ลำนำชะตาหวนคืน (อ่านฟรีจนจบ)

“ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า” เสียงของซูฮวาเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ สายตายังคงประสานมองกับผู้เป็นพี่สาว

ยิ่งได้ฟังคำตอบนั้นซูลี่ก็ยิ่งมั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่ได้มาร้าย การกระทำของนางบ่งบอกได้ว่านางเป็นมิตรถึงแม้จะรู้ตัวตนที่แท้จริงของซูลี่แล้วก็ตาม เมื่อซูฮวาเห็นว่าซูลี่เข้าใจถึงเจตนาของตนแล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก นางยืนมองพี่สาวของนางในชาติก่อนอย่างเงียบๆ ความคิดวกวนไปมาในหัวอย่างมิอาจห้ามได้ แต่ซูฮวาก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรมากไปกว่านั้น อาจเป็นเพราะไม่ใช่ไม่มี แต่ที่ถูกต้องคือมีไม่ได้มากกว่า

“พวกเจ้ารีบจัดการศพพวกนี้เสีย แล้วไปสืบความรวมถึงตรวจสอบมาด้วยว่ามีใครเข้ามาเห็นหรือไม่ อย่าลืมกลับมารายงานข้าอีกครั้ง” ซูลี่หันไปสั่งองครักษ์เงาให้จัดการมือสังหารพวกนี้ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

และนั่นก็ทำให้ซูฮวาเห็นว่าตอนนี้พี่สาวของตนในอดีตชาติมีฐานะบางอย่างที่ปกปิดเอาไว้อยู่ แต่นางก็ไม่ได้คิดอยากจะสอบถามหาความสิ่งใดออกไป ด้วยคิดว่าอีกฝ่ายยังคงไม่เชื่อใจนาง

ในส่วนของเจิ้งหลู่และหลูเหยา พวกเขาก็ยังไม่คลายข้อสงสัยที่มีต่อสตรีสวมหน้ากาก ดังนั้นจึงยังรั้งอยู่ต่อข้างกายของผู้เป็นนายโดยไม่ให้คลาดสายตา ซึ่งในจุดนี้ซูลี่เองก็เข้าใจดี ถึงอย่างนั้นนางก็อยากให้พวกเขาถอยออกไปเพื่อให้ความส่วนตัวกับนางบ้าง

ผู้คุ้มกันของซูลี่มองหน้ากันไปมาคล้ายกับกังวล แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้เป็นนายแล้วก็ต้องจำใจถอยออกไปอยู่ที่มุมห้อง

ซูลี่เองก็ใช่ว่าจะเชื่ออีกฝ่ายสนิทใจ ดังนั้นสายตาสองคู่จึงยังส่อแววเคลือบแคลงอยู่เสมอ นางผายมือไปยังเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ซูฮวาที่เข้าใจดีจึงเดินไปนั่งลง ส่วนซูลี่ก็กอดอกไปยืนนิ่งสำรวจร่างของสตรีเบื้องหน้า

“ทีนี้ เจ้าสามารถไขข้อสงสัยให้ข้าได้หรือยัง ว่าเหตุใดเจ้าถูกแทงทะลุอกขนาดนั้น แต่เจ้ากลับไม่เป็นสิ่งใดเลย” ซูลี่เอ่ยปากถามถึงเรื่องที่นางสงสัยมากที่สุด นางมองไปทางเสื้อผ้าที่หวูหย่งแทงเข้าไปจนเป็นรู แต่กลับไม่เห็นถึงแผลที่ควรจะมี

“ข้าไม่มีวันตายด้วยของเพียงแค่นี้หรอก”

ซูฮวาตอบออกไปเสียงนิ่ง พลางเสมองไปที่ซูลี่ ใจหนึ่งก็อยากให้นางรับรู้ว่าตนเองคือน้องสาวที่ตายไปแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่รู้จะอธิบายแถลงไขให้ผู้เป็นพี่เข้าใจได้อย่างไรดี นางจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรมากไปกว่าสิ่งที่ซูลี่ถาม

“เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ”

เมื่อได้ยินคำตอบของผู้ที่อยู่ตรงหน้า ซูลี่ก็พึมพำออกมาคล้ายกับไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกไป ถึงจะเป็นยอดฝีมือเพียงไหนก็คงจะไม่สามารถสมานแผลทะลุบนอกของตนเองได้ฉับพลันทันที แต่คนตรงหน้าของนางสามารถทำได้ บุคคลผู้นี้คงจะเป็นผู้มีวรยุทธ์เลิศล้ำ เป็นผู้มีเคล็ดวิชาลับของยอดฝีมือเป็นแน่

“แล้ว...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นใคร”

เมื่อคำถามหนึ่งถูกแถลงไข ซูลี่ก็ถามอีกคำถามหนึ่งขึ้นมา เนื้อความที่ซูลี่ถามไถ่ออกมาครานี้ เป็นเนื้อความที่ซูฮวาไม่อยากตอบที่สุด ถึงอย่างนั้น ซูฮวาก็คิดไปว่า ซูลี่จะต้องมาแก้แค้นให้ร่างเดิมของนางที่ตายไปแล้วเป็นแน่ หากนางบอกออกไปว่าเป็นซูฮวาที่ไปเกิดใหม่แล้วทะลุมิติกลับมา มันก็คงจะเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อและเกินความเข้าใจของผู้คนที่นี่ไปมากโขนัก

“ทุกสิ่งที่เจ้ารู้ข้าก็รู้ ทุกสิ่งที่เจ้าอยากทำข้าก็อยากทำเช่นกัน ซูฮวาเป็นผู้มีพระคุณของข้า นางสอนให้ข้ามองเห็นความเป็นไปของโลกแห่งนี้มากขึ้น นางสอนให้ข้าใช้ชีวิตได้อย่างแข็งแกร่ง” ที่ซูฮวาเอ่ยถึงก็คือตนเองในอดีต อดีตทำให้นางต้องลุกขึ้นสู้และทำให้นางทำทุกอย่างเพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น

คำตอบของซูฮวา ทำให้ซูลี่เผยสีหน้าเศร้าหมอง นางมิแปลกใจเลยว่าซูฮวาจะกลายเป็นผู้มีพระคุณของใครสักคน ความอ่อนโยนของน้องสาวนางนั้น นางรู้จักมันเป็นอย่างดี ดวงตาคมกะพริบถี่คล้ายกับจะไล่หยาดน้ำใสที่กำลังจะเอ่อคลอ

ซูฮวามองภาพนั้นอย่างเฉยชา มิใช่ว่านางไม่มีความรู้สึก แต่นางไม่สามารถแสดงความรู้สึกออกไปมากกว่านี้ได้ เพื่อตัวนางและเพื่อซูลี่เองด้วย

“เจ้ากลับไปที่ที่เจ้ามาเถอะ เจ้าเป็นพี่สาวของซูฮวา หากเจ้าไม่ปลอดภัยซูฮวาคงไม่ชอบใจนัก ส่วนเรื่องแก้แค้น ข้าจะทำแทนเจ้ากับซูฮวาเอง”

ซูฮวาเอ่ยออกมาเมื่อพบว่าซูลี่เริ่มสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองเอาไว้ไม่ไหว แต่คำพูดที่กล่าวออกมาอย่างเป็นห่วงเป็นใยของซูฮวา คล้ายจะเป็นการเติมเชื้อไฟภายในใจของซูลี่ให้มากขึ้นไปอีก จากสีหน้าเศร้าหมองแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่แสดงถึงความโกรธขึ้งออกมาอย่างชัดเจน

“ซูฮวาเป็นน้องสาวเพียงผู้เดียวของข้า เพราะข้าเป็นเหตุให้นางต้องขายตนเองและเผชิญกับชะตากรรมเยี่ยงนี้ เพราะข้าสูญเสียความทรงจำไปช่วงหนึ่ง หากข้า...หากข้าจำนางและท่านพ่อกับท่านแม่ได้เร็วกว่านี้ ข้าก็จะมาช่วยนางได้ทัน แต่มันก็สายเกินกว่าที่จะช่วยนางแล้ว สายเกินกว่าที่ข้าจะทำอะไรเพื่อนางได้แล้ว...”

ยิ่งพูดออกมา น้ำตาสีใสที่ซูลี่สะกดกลั้นเอาไว้ก็รื้นขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงของนางมีแต่ความเศร้าโศกเสียใจ แต่นางก็ยังไม่อยากให้ผู้ที่เพิ่งพบกันเห็นน้ำตาของนาง โดยที่นางไม่ได้รู้เลยว่า ซูฮวาเองก็รู้สึกสะเทือนอารมณ์ไม่น้อยกับคำกล่าวโทษตนเองของผู้เป็นพี่เช่นนั้น

“เจ้าอย่าโทษตนเองนักเลย หากซูฮวายังอยู่...นางก็คงจะเอ่ยบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

ซูฮวาที่ได้ยินแบบนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยดังเดิม นางเองก็รู้สึกโศกเศร้าเสียใจ ทว่าด้วยร่างกายของนางในปัจจุบันนี้ ถูกลงโปรแกรมเอาไว้ให้มีระบบแสดงผลและหยุดยั้งเกี่ยวกับอารมณ์เสมอเพื่อไม่ให้เป็นสิ่งกีดขวางในการดำเนินภารกิจ แม้ว่านางจะรู้สึกสูญเสียเพียงไหนก็ไม่อาจแสดงอารมณ์นอกเหนือเกินไปกว่าที่ระบบอนุญาตได้

“เจ้านี่ช่าง รู้จักน้องสาวของข้าดีถึงเพียงนั้นเชียว”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้ที่อยู่ตรงหน้า ซูลี่ก็เก็บความรู้สึกเสียใจเอาไว้ภายใน พร้อมกับยืนยันออกมาอีกครั้งว่านางไม่ต้องการจะไปจากที่แห่งนี้ นางต้องการจะแก้แค้นให้กับน้องสาวของตนด้วยตัวของนางเอง และมันจะเป็นการดีที่สุดหากนางได้ลงมือด้วยตนเองเสมอ