เพนท์เฮาส์สุดหรูขนาด280ตารางเมตร บนชั้น 25ของคอนโดมิเนียมระดับ Super Luxury ภายในห้องบอกเล่าไลฟ์สไตล์ของผู้เป็เ้าของผ่านการตกแต่ง สุดเท่ผนังห้องที่ถูกฉาบไล้ไปทั่วทุกอณูเพิ่มความไม่ธรรมดาด้วยดีเทลเล็ก ๆ น้อย ๆร่วมด้วยของสะสมที่บ่งบอกความสนใจและกิจกรรมตามแบบฉบับผู้เป็เ้าของพื้นที่การใช้สอยพรั่งพร้อมด้วยฟังก์ชันการใช้งานไม่ต่างจากบ้านหลังใหญ่ๆ
“นายครับ คนที่นายให้ผมติดตามดูตอนนี้เธอได้ย้ายที่อยู่แล้วครับ” เสียงของผู้ชายตัวล่ำหนาด้วยมวลมัดกล้ามพูดบอกผู้เป็เ้านายของตนเองด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบเมื่องานที่ได้รับมอบหมายให้ทำมายาวนานอยู่มาวันนี้กลับเกิดปัญหาไม่สามารถติดตามมารายงานความเคลื่อนไหวให้ผู้เป็เ้านายทราบได้
“ย้ายที่อยู่ ย้ายไปอยู่ที่ไหน”เสียงของชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนขายาวฟรีสไตล์ถามด้วยเสียงเข้มดุก่อนแก้วกาแฟในมือจะถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดัง ปัง ด้วยความใเมื่อได้ฟังลูกน้องบอกเช่นนั้น
“ยังไม่ทราบเลยครับนาย”เสียงตอบกลับมาพร้อมใบหน้าที่ก้มลง มือทั้งสองจับประสานกันในตำแหน่งเป้ากางเกงเพราะหลบสายตาเฉือดเชือนของเ้านายตัวเอง
“ไม่ได้เื่แกไปหาข้อมูลมาให้ฉันด่วนที่สุด ไป!”เสียงตะคอกด้วยความไม่พอใจอย่างมากของชายหนุ่มผู้เป็เ้านายตะคอกสั่งลูกน้องของเขา
ทันทีที่ลูกน้องผู้ได้รับมอบหมายหน้าที่ออกจากห้องไปไม่ทันไรเขาก็รีบคว้าหยิบกุญแจรถคันหรูของตัวเอง เดินตามลูกน้องออกมาอย่างเร่งรีบจากนั้นรถคันหรูของเขาก็วิ่งแล่นออกไปด้วยความเร็วสูง
"ย้ายไปไหนกัน” เขาพูดกับตัวเองด้วยความกังวลและหงุดหงิดขณะที่มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัยรถเอาไว้แน่นเขากำลังเร่งรีบไปยังสถานที่แห่งหนึ่งด้วยความกระวนกระวาย
แต่เมื่อเขาเดินทางถึงสถานที่ดังกล่าวที่เป็เป้าหมายเขารีบลงจากรถและเดินสลับวิ่งขึ้นไปยังชั้นหนึ่งของตึกแห่งนี้ที่เขาคุ้นเคยเป็อย่างดีแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อห้องนั้นถูกปิดและเงียบราวกับไม่มีคนอยู่จึงได้ลงมาสอบถามพนักงานที่ชั้นล่างสุดก็มั่นใจได้ว่าสิ่งที่ลูกน้องรายงานกับตัวเองนั้นคือเื่จริงไม่นานเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาเมื่อกดรับสายและคุยจบเรียบร้อยเขากขับรถกลับบ้านของตัวเองทันที่
หลังจากฟังคำตอบจากพนักงานจบแล้วเขาหมุนตัวหันออกมาทางประตูทางออก มือสองข้างยกขึ้นท้าวที่เอวถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล
.บริษัทเอกชน คอนสตรัคชั่น จำกัด.
บริษัทฯแห่งนี้ดำเนินกิจการด้านการออกแบบสิ่งปลูกสร้าง รวมถึงรับเหมาก่อสร้างบ้านและที่อยู่อาศัยเต็มรูปแบบ
แพรวนิด ได้เข้ามาทำงานที่บริษัทฯแห่งนี้วันแรกในตำแหน่งออกแบบภายในเธอเรียนจบปริญญาตรีด้านนี้มาโดยตรงก่อนจะไปเรียนต่อระดับปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจที่เมืองนอกตอนนี้เธอแค่อยากหางานทำเพื่อจะได้ไม่ปล่อยให้ตัวเองว่างจนมีเวลาคิดถึงเื่ราวในอดีต
“สวัสดีค่ะ พี่ๆ และเพื่อนๆ ทุกคนแพรวนิดนะคะ หรือจะเรียกว่าแพร ก็ได้ค่ะ แพรขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนคะ”ฉันแนะนำตัวกับเพื่อนร่วมงานด้วยน้ำเสียงสุภาพและใบหน้าที่ยิ้มสดใสหลังจากที่หัวหน้าพาฉันมาแนะนำกับคนอื่นๆ ในบริษัทฯ
วันนี้เป็วันแรกของการทำงานและเป็การทำงานครั้งแรกที่ฉันตั้งใจทำอย่างจริงจังหากไม่นับสมัยที่ไปทำงานโรงงานเพื่อตามจับผู้ชายนะเพื่อนร่วมงานที่นี่น่ารักและเป็มิตรทุกคน
.เวลาเลิกงาน.
“ทุกคนวันนี้เราจะไปเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่กันนะจ๊ะ” หัวหน้าของฉันพูดขึ้นกลางวงโต๊ะทำงานเมื่อได้เวลาเลิกงาน
“เย้”เสียงเพื่อนร่วมงานทุกคนแสดงความดีใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ที่สำคัญบอสฝากบอกทุกคนว่าคืนนี้เต็มที่บอสเลี้ยงไม่อั้น”หัวหน้าพูดประโยคเซอไพร์สขึ้นมาปิดท้ายอีกครั้ง ทำให้ทุกคนที่ฟังอยู่ต่างยิ้มหัวเราะด้วยความดีใจ
“หูย โชคดีจังเลยบอสถึงกับเป็เ้ามือเองเลย”เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งได้กลุ่มได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ
.ร้านอาหาร.
ร้านอาหารสไตล์นั่งชิล เป็ร้านอาหารไทยภายในร้านมีดนตรีโฟล์กซองร้องเพลงบรรเลงความเพราะอย่างต่อเนื่อง แสงไฟสีเหลืองนวลสลัวถูกประดับสวยงามเต็มร้านไปหมดกลุ่มของฉันที่มาเลี้ยงฉลองทั้งหมดก็ 20 กว่าคนได้โต๊ะอาหารตัวยาวมีอาหารและเครื่องดื่มวางจนเต็มพื้นที่บนโต๊ะ
ว่าแต่บอสของพวกเราคือคนไหนกันนะฉันเองก็ยังไม่เคยได้พบหน้าเลย ไม่รู้ว่าจะเป็บอสที่ใจดีหรือใจร้ายกันนะฉันได้แต่ตั้งคำถามสงสัยภายในใจเพียงคนเดียว
“พี่เอ๋คะว่าแต่บอสเป็เ้ามืออย่างเดียวเหรอคะ บอสไม่มาร่วมทานอาหารกับพวกเราด้วยเหรอคะ”เสียงของเพื่อนร่วมงานผู้หญิงคนหนึ่งถามหัวหน้าอย่างมีความหวังเพราะเธอดูอยากจะพบเจอหน้าบอสเป็พิเศษ
“พี่เองก็ไม่แน่ใจนะบอสไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเลย” หัวหน้ายิ้มและตอบคำถามกลับมา ก่อนจะพูดขึ้นต่อตบท้าย
“มาพวกเรามาชนแก้วรับน้องใหม่กันดีกว่า”
กริ้งเสียงแก้วชนกระทบกันของพวกเราดังขึ้นหลังจบปรโยคคำชวนจากพี่เอ๋ หัวหน้าของพวกเรา
ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันสนุกสนานเฮฮาเกี่ยวกับเื่งานและเื่ทั่วไปอยู่
“บอส”เสียงเรียกด้วยความดีใจของหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มดังขึ้นเมื่อเขามองเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงหน้าตาหล่อยืนอยู่ฝั่งทางหนึ่งของโต๊ะอาหารที่พวกฉันนั่งทานอาหารกันอยู่
เพล้งเสียงแก้วเครื่องดื่มในมือของฉันที่ตกลงพื้นจนแตกดังขึ้นตามมา เมื่อเสียงเรียกของหล่อนจบลงและทุกคนรวมถึงตัวฉันเองหันมองไปที่ชายหนุ่มคนดังกล่าวที่ถูกเรียกว่าบอสเป็ตาเดียวกัน
“ปกป้อง”เสียงอุทานในลำคอของฉันเรียกชื่อเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว หน้าของฉันเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังจะชาใจวูบตกลงไปที่พื้นตามแก้วเครื่องดื่มใบนั้นไปติดๆ
ดวงตาฉันเบิกกว้างด้วยความใไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าที่ใครต่างเรียกเขาว่าบอสนั้นจะมีหน้าตาคล้ายจนแทบจะเหมือนกับผู้ชายไร้หัวใจคนนั้นอย่างกับฝาแฝด
****
286
![พี่เขยตัวร้ายกับนายหน่อมแน้ม(ปราบตะวัน) [20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721723466_16521964.webp)
