ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        มู่จื่อหลิงตบหัวของตนใช่ นางควรจะคิดเรื่องนี้ได้นานแล้ว ตั้งแต่ยามที่เห็นรถม้าที่สว่างไสวจนตาแทบบอดคันนี้เขาคือคนแรกที่ควรนึกถึง อีกทั้งฝูหลินก็ยืนอยู่ข้างรถม้าด้วยความนอบน้อม

        นอกจากฉีอ๋องแล้ว ผู้ใดจะกล้าอวดความมั่งคั่งของตนที่หน้าประตูวังหลวงได้อีกรถม้าที่แวววาวและงดงามเช่นนี้ มันหรูหรายิ่งกว่าพระที่นั่งของฮ่องเต้เสียอีก

        นี่มันเกินไปแล้วฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว

        แต่หลงเซี่ยวอวี่ซึ่งเป็นดังพระพุทธรูปองค์ใหญ่องค์หนึ่งเสด็จมาที่วังหลวงแต่เช้าตรู่ด้วยเหตุใด? ร่องรอยของความสงสัยแวบเข้ามาในดวงตาของมู่จื่อหลิงจากนั้นจึงเหลือบมองที่หลงเซี่ยวเจ๋อที่กำลังหดตัวลง

        ก่อนที่มู่จื่อหลิงจะเดินไปด้วยก้าวเล็กๆโดยไม่คิดอะไรมากอีก

        ในยามนี้หลงเซี่ยวเจ๋อเป็นเหมือนนกตื่นธนู[1] เขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆราวกับว่าเขาอยากจะใช้เวลาสักหนึ่งร้อยปีบนเส้นทางสายสั้นนี้

        แม้แต่มู่จื่อหลิงซึ่งอยู่ข้างหลังเขาก็ยังดูเหมือนจะติดเชื้อจากเขา นางก้าวย่างเล็กๆ ตามรอยเท้าของเขาไป

        หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าวมู่จื่อหลิงก็ตบหัวนางด้วยความรำคาญ สงสัยว่าสมองของนางจะเริ่มโง่เขลาอีกแล้วหรือ?

        หลงเซี่ยวเจ๋อเด็กผู้โชคร้ายเดินช้ามากเพราะเขากลัวหลงเซี่ยวอวี่แต่นางไม่ได้ทำอะไรเลวร้าย เหตุใดนางถึงต้องตามคนที่ขี้ขลาดอยู่เบื้องหลังด้วย?

        นอกจากนี้แม้ว่านางจะทำสิ่งที่ไม่ดีจริงๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว! มู่จื่อหลิงมั่นใจในประสิทธิภาพที่ดีของการสร้างเรื่องทางจิตวิทยาในใจของตน

        เมื่อคิดได้เช่นนี้...

        หลังจากนั้นมู่จื่อหลิงจึงเชิดคางขึ้นสูง และก้าวไปข้างหน้าอย่างยิ่งใหญ่เดินผ่านร่างของหลงเซี่ยวเจ๋อไป จังหวะที่รวดเร็วนั้นไม่จำเป็นต้องพูดเลยว่ามันเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองมากเพียงใด

        ในยามที่เดินผ่านไปดวงตาของมู่จื่อหลิงก็กวาดไปทางหลงเซี่ยวเจ๋ออย่างแผ่วเบาพร้อมกับสายตาดูถูกเหยียดหยาม และมีประโยคที่ตรงไปตรงมามากในสายตาของนาง ดูเจ้าสิเจ้าช่างดูสิ้นหวัง แต่ยังอยากกลับไปกับข้าอีก

        ยามถูกมองด้วยสายตาสิ้นหวังของมู่จื่อหลิงหลงเซี่ยวเจ๋อก็สามารถรับรู้ถึงมันได้ เขามองไปทางมู่จื่อหลิงอย่างเศร้าสร้อยโดยหวังว่านางจะสามารถช่วยเขาได้ในภายหลัง

        แต่น่าเสียดาย...มู่จื่อหลิงเชิดคางขึ้นก่อนจะกางมือออกอย่างไร้ยางอายเหลือไว้ให้เขาเพียงแค่แผ่นหลังที่หยิ่งทะนงและแน่วแน่

        ฝูหลินสังเกตเห็นว่ามู่จื่อหลิงกำลังเข้ามาใกล้เขากำลังจะหันไปทักทายนาง

        แต่ในเวลานี้ก็มีแสงสว่างพุ่งอย่างรวดเร็วดั่งดาวตกออกมาจากในรถม้า แสงนั้นส่องสว่างเพียงพริบตาพุ่งมาที่ร่างของฝูหลิน ก่อนจะหายวับไป

        ในชั่วพริบตาร่างกายของฝูหลินก็ถูกแช่แข็ง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงก้มตัวลงอย่างนอบน้อมและไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ในระหว่างนั้นเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงด้วยซ้ำ

        เดิมทีมู่จื่อหลิงก็แค่ต้องการดูลวดลายของรถม้าคันหรูด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนจะเข้าไปทักทายแล้วจากไป

        ผู้ใดจะไปรู้เมื่อมองดูสิ่งนี้ นางถึงกับลืมทักทายไปเลย จึงไม่ต้องกล่าวถึงการจากไป

        เมื่อเข้ามาใกล้มองผ่านม่านหยกหลากสีมู่จื่อหลิงก็สามารถมองเห็นหลงเซี่ยวอวี่ที่กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านและสง่างามอยู่บนเบาะนั่งตัวนุ่มในรถได้อย่างชัดเจน

        เห็นว่าเขาอยู่ในท่าเอนตัวเล็กน้อยมือข้างหนึ่งพยุงศีรษะของตนไว้ ผ้าไหมบางสีน้ำเงินวางพาดลดหลั่นลงมาอยู่ในท่วงท่าแสนงดงาม ให้ความสง่าและมีเกียรติ

        ด้วยรูปร่างที่สูงและหล่อเหลาท่าทางที่สง่างามและสูงส่ง ประกอบกับรูปร่างที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติกิริยาของเขาแสดงออกถึงความเย่อหยิ่งโดยกำเนิดของราชวงศ์ และยังมีเสน่ห์ที่น่าดึงดูดใจเล็กน้อยที่ไม่อาจต้านทานได้

        ในยามนี้หลงเซี่ยวอวี่ที่อยู่ในรถม้าดูเหมือนจะไม่เห็นคนที่กำลังหันหน้าเข้าหาม่านรถม้าอยู่ด้านนอก และเขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีสายตาเร่าร้อนกำลังจ้องมองเขาผ่านม่านรถม้า

        มือที่เรียวยาวขาวนวลอีกข้างของเขากำลังถือจอกไว้ด้านข้างอย่างสง่างามแกว่งไปแกว่งมาอย่างสบายๆ ทั้งยังก้มลงจิบเหล้าผูเถา [2] ในจอกเป็นครั้งคราวท่าทางของเขาค่อนข้างผ่อนคลายและสบายใจ

        เหล้าผูเถาสีแดงสดทำให้ริมฝีปากบางซีดของเขาย้อมด้วยสีชมพูจางแบบไม่ได้ตั้งใจทำให้ดูกระหายเลือดและมีเสน่ห์ในทันที เป็นเสน่ห์อ่อนๆ ที่น่ามอง

        เมื่อเห็นเช่นนี้ มู่จื่อหลิงจึงอดไม่ได้ที่จะสรรเสริญอีกครั้งในหัวใจของนางว่าเขาเป็นท่านอ๋องผู้อยู่ยงคงกระพันตามความคาดหวังของผู้เลื่อมใสอย่างแท้จริงเสน่ห์อันล้ำเลิศแผ่ออกมาไม่ขาดสาย ไม่อาจหาสิ่งใดมาเปรียบได้

        นั่งสบายๆอยู่ในรถม้าแสนหรูหรา เพลิดเพลินกับสุราที่ทำให้มึนเมาอย่างสบายอารมณ์เป็นการดีที่จะสนุกไปกับชีวิต

        มู่จื่อหลิงผู้ซึ่งอวดอ้างว่าตนมีความต้านทานอย่างดีเยี่ยมและไม่เคยถูก ‘เสน่ห์’ อันน่าหลงใหลดึงดูด ในยามนี้กลับถูกดึงดูดด้วยภาพแสนงดงามและน่าหลงใหลที่อยู่ตรงหน้า

        ในขณะที่มู่จื่อหลิงกำลังแอบชื่นชมหลงเซี่ยวอวี่ที่อยู่ในรถม้าก็มีรอยยิ้มจางๆ ส่งตรงมาจากแววตาเช่นกัน

        น่าเสียดาย มู่จื่อหลิงดูเหมือนจะทึ่งกับเสน่ห์อันหาที่เปรียบมิได้ของฉีอ๋องจึงเพียงจ้องมองท่วงท่าอันสง่างามอยู่ครู่หนึ่ง และไม่ได้สังเกตเห็นรอยยิ้มที่ส่องประกายอยู่ภายในดวงตาของเขาเลย

        ด้วยเหตุนี้...มันจึงเป็นไปดังความตั้งใจของหลงเซี่ยวอวี่

        ริมฝีปากสีแดงสดของเขากำลังยกบางๆจนแทบมองไม่เห็น ราวกับม่านจูซาฮวา [3] ที่กำลังเบ่งบาน มันกำลังเติบโตพร้อมกับเสน่ห์ที่แฝงความกระหายเลือด

        เขาค่อยๆ ยกจอกเหล้าผูเถาขึ้นมาแนบชิดจมูกสูดกลิ่นหอมของเหล้าผูเถาเบาๆ แล้วจิบเหล้าผูเถาลงไปเล็กน้อยปล่อยให้น้ำเมาที่ละเอียดอ่อนและนุ่มนวลลื่นไหลไประหว่างริมฝีปากและฟันของตน

        ราวกับไม่ได้ตั้งใจ เหล้าผูเถาเถาหง [4] ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเข้มข้นหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลลงมาจากมุมปากของเขาที่ยกขึ้นเล็กน้อย...หยดน้ำสีแดงเข้มที่กลมราวไข่มุกกำลังเบ่งบานเหมือนดอกกุหลาบที่สดใส และรูปลักษณ์ของพวกมันก็ทำให้คนรู้สึกมึนเมา

        การเคลื่อนไหวดังกล่าวไม่เพียงแต่ไม่มีความรู้สึกว่ามันไม่เข้ากันเท่านั้นแต่ท่าทีนี้ยังเผยให้เห็นถึงสายลมที่ทำให้คนลุ่มหลงที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันมีเสน่ห์อย่างยิ่งและความมึนเมาที่แสนยั่วยวน ทำให้คนเกิดความสับสนจนลืมแม้กระทั่งการหายใจ

        เมื่อเห็นภาพที่น่าดึงดูดใจเช่นนี้ลำคอของมู่จื่อหลิงก็แห้งผากไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ราวกับมีบางอย่างกำลังอัดแน่นนางกลืนน้ำลาย อดไม่ได้ที่จะสบถในใจ

        เจ้ามารยา มีเสน่ห์แพรวพราวเกินไปแล้ว

        การกระทำเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าดูเหมือนจะเป็นการจิบเหล้าผูเถาทั่วไปแต่เมื่อสัตว์ประหลาดตัวนี้ทำมัน เหตุใดจึงน่าดึงดูดได้ถึงเพียงนี้

        ช่างน่าเหลือเชื่อ!

        ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกคนจะกล่าวถึงเสน่ห์ที่หาที่เปรียบมิได้ของฉีอ๋องซึ่งสามารถฆ่าได้ทั้งชายหญิงเด็ก และผู้ใหญ่!

        คนโบราณไม่เคยหลอกข้าเลยจริงๆ[5]

        การกระทำโดยไม่ได้ตั้งใจบางอย่างดูเหมือนจะมีจังหวะที่สามารถใช้ในการก่ออาชญากรรมด้วยการดึงดูดใจ

        แค่ลองให้ผู้ทรงเสน่ห์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ลงมาจากสวรรค์ชั้นเก้า[6] และทำลายใต้หล้า!ผู้ใดจะสามารถต้านทานได้กัน?

        ในเวลาเดียวกันหลงเซี่ยวเจ๋อได้ยอมจำนนต่อชะตากรรมของเขาและเดินมา แม้จะยอมจำนนต่อโชคชะตาแต่เขายังคงยืนระมัดระวังอยู่เบื้องหลังมู่จื่อหลิง เพื่อรอรับความคุ้มครอง

        เพราะเขาสูงกว่าสายตาที่ระมัดระวังของหลงเซี่ยวเจ๋อจึงถูกยกสูงขึ้นกว่าเล็กน้อยและได้กวาดตาไปเหนือศีรษะของมู่จื่อหลิงก่อนจะเหลือบมองเข้าไปในรถม้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

        แม้ว่าจะกวาดมองผ่านอย่างรวดเร็วเพียงแวบเดียวแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หลงเซี่ยวเจ๋อตกตะลึงและมันก็เพียงพอแล้วที่จะล้มล้างหัวใจที่สับสนและหวาดกลัวในตอนแรกของเขา

        สวรรค์...โอ้ สวรรค์!เขามองผิดไปหรือไม่?

        เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าพฤติกรรมการดื่มของพี่สามของเขาดูยั่วยวนใจผู้คน?

        จริงๆ นะ...ช่างล่อตาล่อใจคนจริงๆ

        ทันใดนั้นหลงเซี่ยวเจ๋อก็กลืนน้ำลายของตนลงโดยไม่ตั้งใจ แต่เขาก็ต้องตกใจกับ ‘ความรู้สึก’ อันน่าทึ่งของตน

        เห็นเพียงร่างกายของหลงเซี่ยวเจ๋อที่กำลังสั่นเทาสมองของเขากระตุก และหัวใจของเขาดูเหมือนจะยุ่งเหยิงไปหมด เขารู้สึกราวกับกำลังจะกระอักเลือดด้วยความรู้สึกอันน่าเหลือเชื่อนี้

        ฉีอ๋องทรงยั่วยวนใจคน? เป็นไปไม่ได้!

        นอกจากนี้ จะใช้คำว่า ‘ยั่วยวน’ เพื่ออธิบายพฤติกรรมของฉีอ๋องผู้แสนเย็นชาและเฉยเมย ทั้งยังปฏิเสธผู้คนให้ออกห่างไปหลายพันลี้[7] ได้อย่างไร

        แต่ในใจของหลงเซี่ยวเจ๋อมั่นใจจริงๆว่าเขาไม่ได้เข้าใจผิดไปอย่างแน่นอน...เป็นที่แน่นอนว่าพี่สามของเขากำลังยั่วยวนผู้คนจริงๆ!

        ดังนั้นเพื่อยืนยันว่าเขามองไม่ผิดหลงเซี่ยวเจ๋อจึงขยี้ตาและมองอีกครั้ง...

        อย่างไรก็ตามคราวนี้หลงเซี่ยวเจ๋อได้พบกับสายตาที่เย็นชาและเยือกเย็นราวกับลมในฤดูใบไม้ร่วงของหลงเซี่ยวอวี่

        เมื่อได้รับการชำเลืองมองเช่นนี้หลงเซี่ยวเจ๋อจึงตัวสั่นสะท้านไปในทันที และแน่นอนว่า...เป็นไปตามที่คาดไว้นั้นคือเขาคิดผิด

        คนอื่นไม่รู้จักพี่สามของเขาแต่เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร หลงเซี่ยวเจ๋อไม่อยากจะเชื่อเลย หากฉีอ๋องยั่วยวนคนจริงเช่นนั้นดวงอาทิตย์คงขึ้นทางตะวันตกแล้ว [8]

        แต่ท่วงท่าในการจิบเหล้าผูเถาอย่างเชื่องช้าของฉีอ๋องนั้นเป็นการยั่วยวนคนจริงหรือไม่ มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้

        แม้ว่าในยามนี้หลงเซี่ยวเจ๋อจะยืนอยู่ข้างหลังมู่จื่อหลิงร่างกายส่วนใหญ่ของเขาจึงถูกปกปิดไว้แต่เขามั่นใจว่าหลงเซี่ยวอวี่จะต้องมองมาที่เขา

        สวรรค์รู้ดีสิ่งที่หลงเซี่ยวเจ๋อกลัวที่สุดคือหลงเซี่ยวอวี่มองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น

        เพราะเมื่อใดก็ตามที่หลงเซี่ยวอวี่มองเขาด้วยสายตาเช่นนี้มันจะไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้น และเขาจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง จนดูน่าสังเวช

        จู่ๆมู่จื่อหลิงก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้งในขณะที่สายตาสบเข้ากับหลงเซี่ยวอวี่ที่กำลังมองมา

        ดูเหมือนว่าหลงเซี่ยวอวี่กำลังมองไปที่หลงเซี่ยวเจ๋อดังนั้น มู่จื่อหลิงจึงก้าวออกไปยืนอยู่ข้างๆ อย่างแนบเนียนและยืนนิ่งเฉยอย่างเชื่อฟังโดยไม่พูดอะไรสักคำ

        ไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นเมื่อใดเมื่อมู่จื่อหลิงได้พบกับฉีอ๋อง ทุกย่างก้าวของเขาล้วนมีเหตุมีผล และไม่จำเป็นต้องสนใจในเรื่องของมารยาทต่อกันมานานแล้ว

        ทันทีที่มู่จื่อหลิงก้าวออกไปหลงเซี่ยวเจ๋อเพียงรู้สึกว่าเกราะป้องกันบนร่างกายของเขาถูกนำออกไปแล้วและอันตรายกำลังใกล้เข้ามา ทันใดนั้นใจของเขาก็เต้นแรงก่อนจะหันไปหามู่จื่อหลิงอีกครั้งด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

        โดยไม่คาดคิด คนด้านข้างกลับยกมือขึ้นโอบหน้าอกของตนอย่างสบายๆก่อนจะยักไหล่ด้วยความสงบ แสดงออกว่าตนไร้หนทางแล้ว ทั้งยังแสดงท่าทางเย้ยหยัน

        มู่จื่อหลิงสงสัยมาตลอดว่าหลงเซี่ยวอวี่จะข่มเหงคนอย่างไร ถึงสามารถทำให้หลงเซี่ยวเจ๋อผู้แสนจะขี้เล่นกลัวถึงเพียงนี้

        หลงเซี่ยวอวี่ชำเลืองมองมู่จื่อหลิงที่กำลังเตรียมตัวชมการแสดงด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มมันมีความหมายที่แตกต่างฉายผ่านดวงตาของเขา ราวกับจะบอกว่าผู้หญิงโง่ๆยังทำท่าทางยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นได้อีกอีกครู่จะถึงคราวเจ้าที่ต้องร้องไห้คร่ำครวญ

        น่าเสียดายที่ในยามนี้มู่จื่อหลิงมองดูท่าทางตลกๆของหลงเซี่ยวเจ๋อที่ทำราวกับหนูเห็นแมวไม่ได้สังเกตริมฝีปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยและคำพูดในดวงตาของหลงเซี่ยวอวี่เลย

        หากนางรู้สักนิดเกรงว่านางจะพยายามหนีจากช่วงเวลานี้ให้มากที่สุด

        คำวิงวอนขอความช่วยเหลือของหลงเซี่ยวเจ๋อไม่ประสบความสำเร็จเขามองไปทางหลงเซี่ยวอวี่อย่างสั่นเทา

        “พี่...พี่สามอรุณสวัสดิ์!” หลงเซี่ยวเจ๋อยิ้มอย่างสั่นเทาเปิดปากกว้างจนเผยให้เห็นฟันขาวของเขาก่อนแสยะยิ้มที่น่าเกลียดกว่าการร้องไห้ออกมา

        “มานี่”หลงเซี่ยวอวี่ที่นั่งบนรถม้าลุกขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วกวักมือเรียกหลงเซี่ยวเจ๋อน้ำเสียงของเขาเย็นชาและเฉยเมย แต่เต็มไปด้วยพลังที่ไม่อาจปฏิเสธได้

        เป็นเวลาครู่หนึ่ง ที่มู่จื่อหลิงได้ยินเสียงฟันของหลงเซี่ยวเจ๋อที่กำลังสั่นเทาอยู่ข้างกายนาง

        นางอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากของตนเงาในจิตใจจากการถูกทารุณกรรมของเด็กโง่หลงเซี่ยวเจ๋อผู้นี้มีมากมายเพียงใดช่างน่าสงสารเสียนี่กระไร!

        พูดตามตรงสิ่งที่หลงเซี่ยวเจ๋ออยากทำมากที่สุดในยามนี้คือเอาน้ำมันทาฝ่าเท้า [9] แล้วก้าวขาออกวิ่งแต่เขาไม่สามารถช่วยตนเองได้ และเท้าของเขาก็ไม่อาจควบคุมได้เช่นกัน

        ยิ่งไปกว่านั้นวิชาแมวสามขาของเขาจะสามารถวิ่งหนีได้หรือ? หากถูกจับได้มันจะไม่ใช่เพียงแย่ที่สุดอย่างแน่นอน มีแต่จะยิ่งแย่ไปกว่านั้น

        หลงเซี่ยวเจ๋ออยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตาเขาหนึ่งก้าวเลี้ยวสามก้าว [10] แล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวไปหาหลงเซี่ยวอวี่ทีละก้าวทีละก้าว

        สายตาที่ไม่สงบของหลงเซี่ยวอวี่จับจ้องไปที่หลงเซี่ยวเจ๋อแล้วพูดเบาๆ ว่า “ยื่นมือออกมา”

        ออกไปเพื่ออะไร?

        ---------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] นกตื่นธนู (惊弓之鸟) เป็นสำนวน มีความหมายว่าคนที่ตกใจง่ายกับเรื่องที่เคยได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจมาก่อน

        [2] เหล้าผูเถา(葡萄酒) คือชื่อเหล้าชนิดหนึ่ง เป็นเหล้าองุ่นหรือไวน์

        [3] ม่านจูซาฮวา(曼珠沙华) เป็นคำเรียกที่มาจากตำนานเรื่องดอกพลับพลึง (ดอกปี่อั้น 彼岸花) ตำนานที่ร่วมกันระหว่างจีนกับญี่ปุ่นตามตำนานเล่าว่า ปกติต้นไม้หนึ่งต้น จะมีเทพารักษ์ได้องค์เดียว แต่ขณะนั้นเทพพิทักษ์ดอก ท่านม่านจู (曼珠) และเทพพิทักษ์ใบท่านซาฮวา (沙花) ต่างตกหลุมรักต้นไม้นี้และฝืนกฎต้องการพิทักษ์ต้นไม้นี้ร่วมกันท่านเทพีแห่งดวงอาทิตย์ (天照大神) จึงได้แยกทั้งคู่ออกจากกันและสาปห้ามไม่ให้ทั้งคู่พบกันอีก ดอกพลับพลึงแดงจึงเป็นสัญลักษณ์ของการพรากจากและเรียกอีกชื่อว่า ดอกไม้คนตาย

        [4] เหล้าผูเถาเถาหง(桃红葡萄酒) เป็นชื่อเรียกไวน์โรเซ่หรือโรสไวน์เป็นไวน์ที่มีสีชมพูอ่อนถึงสีชมพูเข้ม ดื่มง่าย กลิ่นหอมชวนหลงใหลมีรสชาติหวานละมุน

        [5] คนโบราณไม่เคยหลอกข้า(古人诚不欺我) เป็นวลี มีความหมายว่า คำโบราณกล่าวไว้ย่อมไม่มีผิดเพี้ยนหรือสิ่งที่คนเก่าคนแก่สอนสั่งมานั้นเชื่อถือได้เสมอ

        [6] สวรรค์ชั้นเก้า(九重天上) เป็นคำอุปมา มีความหมายว่าจักรพรรดิหรือราชสำนักด้วยคนโบราณเชื่อว่าท้องฟ้ามี 9 ชั้นและผู้ที่อยู่บนสวรรค์ชั้นเก้าย่อมเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

        [7] ลี้(里) เป็นคำบอกระยะทาง โดย 1 ลี้ เท่ากับ 0.5กิโลเมตร

        [8] ดวงอาทิตย์คงขึ้นทางตะวันตก(太阳定会天天打西边出来) เป็นวลี มีความหมายว่า เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

        [9] เอาน้ำมันทาฝ่าเท้า(脚底抹上油) เป็นคำอุปมา มีความหมายว่าหาหนทางเพื่อให้หลุดออกไปได้โดยเร็วที่สุด

        [10] หนึ่งก้าวเลี้ยวสามก้าว(一步三回头) เป็นวลี มีความหมายว่า ไม่เต็มใจอย่างยิ่งหรือเป็นการแสดงความรู้สึกไม่เต็มใจที่จะแยกจากกันโดยใช้การพูดเกินจริง