ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

นาฟถอนหายใจเบาๆท่ามกลางสายลมที่พัดผ่านผืนแผ่นดินกว้างใหญ่เบื้องล่างกลับดูเงียบสงบไร้เหตุการณ์ใดๆแต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความคิดที่ยังคงวนเวียนทั้งเรื่องอดีตและอนาคตที่ยังไม่อาจมองเห็น
ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องประกาย สายลมพัดโชยผ่านใบหน้าทันใดนั้น ร่างของนาฟพุ่งทะยานออกจากกำแพงสูงอย่างงดงามท่วงท่าของเขาเปรียบดั่งนักรบที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

 การเคลื่อนไหวทุกอย่างแม่นยำและสง่างาม

ก่อนจะถึงพื้นดิน เพียงไม่กี่วินาทีรอยยิ้มมุมปากของนาฟปรากฏขึ้น บัตรมิติเรืองแสงในมือของเขา และในพริบตารถแข่งพายุโลหิตก็โผล่ขึ้นมาจากบัตรนั้น ความเงางามของมันสะท้อนแสงแดด นาฟเคลื่อนตัวไปนั่งในท่วงท่าของนักแข่งอันดับหนึ่ง

“บรืนนน!”

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังก้องไปทั่วพื้นที่
พายุโลหิตพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงการขับขี่ในครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมีชีวิตชีวามาก ทุกครั้งที่บิดคันเร่งแสงไฟจากเมืองใหญ่ก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว นาฟมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเลและไม่หันกลับมารถแข่งพายุโลหิตที่เขาควบคุมไว้อย่างเชี่ยวชาญดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของเขาทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า.
การเดินทางกลับสู่แดนรกร้างครั้งนี้ช่างแตกต่างจากครั้งก่อนๆอย่างเห็นได้ชัด นาฟขับรถแข่งพายุโลหิตด้วยความเร็วและความคล่องตัวที่เหลือเชื่อทักษะในการควบคุมรถของเขาไม่ธรรมดาอีกต่อไป ในฐานะนักแข่งอันดับหนึ่งของอาณานิคมเขาใช้ความเร็วเพื่อหลบหลีกสิ่งกีดขวางบนเส้นทางอย่างง่ายดายฝุ่นทรายที่พัดผ่านไม่สามารถชะลอเขาได้อีกต่อไป

เส้นทางที่ทอดยาวสู่ดินแดนรกร้างเริ่มเผยให้เห็นภูมิทัศน์ที่แตกต่างออกไปจากความเจริญของอาณานิคมอย่างสิ้นเชิงเบื้องหน้าคือพื้นที่ว่างเปล่า ห่างไกลจากความคุ้นเคยของผู้คนต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสลับกับป่าทึบ ดูเหมือนว่าโลกภายนอกกำลังรอการสำรวจและเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่

ยิ่งเดินทางลึกเข้าไปในพื้นที่อันโดดเดี่ยวความทรงจำเก่า ๆ ก็เริ่มกลับคืนมา

นาฟจำได้ถึงครั้งแรกที่ตื่นขึ้นมาในสภาพที่ไร้เรี่ยวแรงสลบอยู่กลางป่าโดยไร้ซึ่งความทรงจำทุกสิ่งรอบตัวในเวลานั้นช่างดูน่ากลัวและไม่คุ้นเคย ความมืดที่โอบล้อมกับเสียงสรรพสัตว์ในป่าทำให้เขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดไม่มีแม้แต่อาวุธหรือพลังพิเศษใด ๆ ที่เขาเคยใช้ป่าทึบที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคุกธรรมชาติสำหรับเขาบัดนี้กลับเป็นเพียงเศษซากความทรงจำของวันเก่าที่แสนสับสน

นาฟมองพื้นที่ ที่คุ้นเคย ตรงนี้เอง...สถานที่ที่เขาเคยหมดสติอยู่ดวงตาสอดส่องไปรอบ ๆ สังเกตทุกซอกทุกมุมหวังว่าจะมีสิ่งใดที่นำพาเขาไปสู่ความจริงว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ใบไม้ร่วงโรยลงตามแรงลม สายตาของเขาหยุดลงบนพื้นดิน และเส้นทางเล็ก ๆ หลายเส้นที่ถูกปกคลุมด้วยพุ่มไม้

 เขาเดินตามเส้นทางนั้นเข้าไปท่ามกลางเงาไม้และเสียงใบไม้กรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า

นาฟเริ่มครุ่นคิดถึงอดีตอีกครั้งการต่อสู้กับความตายที่ไร้ความทรงจำ

ไม่รู้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหรือใครเป็นผู้พาเขามา และนี่อาจจะเป็นเบาะแสแรกที่เขาตามหาเสมอมา

"ที่นี่...เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง" นาฟพึมพำกับตนเอง

เขาหวังว่าการกลับมายังที่แห่งนี้จะนำเขาไปสู่คำตอบที่เขาค้นหามาตลอดหวังว่าจะได้รู้สาเหตุว่าทำไมเขาถึงฟื้นขึ้นมาในป่าแห่งนี้และใครหรืออะไรที่อยู่เบื้องหลังการหลับใหลครั้งนั้น

บริเวณถ้ำที่เขาเคยพักอาศัยนั้นดูจะไม่เปลี่ยนแปลงมากนักกลไกหินก้อนใหญ่ที่ปิดปากถ้ำยังอยู่ที่เดิมม่านไม้เลื้อยที่ปกคลุมหน้าผาก็ยังคงทอดยาวเหมือนในวันก่อน

นาฟเดินเข้าไปในถ้ำแสงสลัวจากทางเข้าทำให้ทุกอย่างภายในดูเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมเบา ๆที่พัดผ่านปากถ้ำเท่านั้นที่ดังอยู่ ข้างในนี้ เขาเคยนอนท่ามกลางความมืดมิดใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ห่างไกลจากการต่อสู้และความวุ่นวายแม้แต่ตอนนี้ที่เขาเติบโตขึ้นและมีพลังมากกว่าที่เคยคิดฝัน

เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองยังคงเป็นเด็กหนุ่มคนนั้นเด็กหนุ่มที่ไร้หนทาง มีเพียงความหวังเล็ก ๆ ที่วันหนึ่งจะมีชีวิตที่ดีกว่า

ความทรงจำต่าง ๆ เริ่มผุดขึ้นมาไม่ว่าจะเป็นวันแรกที่เขาหลบหนีจากธรรมชาติอันโหดร้ายในผืนป่าหรือวันที่เขาต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดจากสัตว์ร้ายที่อาศัยในพื้นที่แถบนี้แต่ละเหตุการณ์ที่เคยผ่านมาหวนกลับมาทำให้หัวใจเขาหนักอึ้งขึ้น

เขาเดินไปนั่งที่มุมหนึ่งของถ้ำสายตากวาดมองไปรอบ ๆ เหมือนกำลังมองหาสิ่งที่เคยทิ้งไว้ ในมุมมืด เขาเห็นไม้แกะสลักที่เขาได้ทำไว้ มันยังคงถูกวางไว้ตรงนั้นไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนกับเวลาที่ไม่ได้เดินหน้าไปมากนัก

นาฟลุกขึ้นและเดินไปที่ปากถ้ำอีกครั้งมองออกไปยังผืนฟ้ากว้างขวางของแดนรกร้าง

พื้นที่รอบข้างเต็มไปด้วยซากต้นไม้ที่ตายแล้วและดินแห้งแล้งเหนือท้องฟ้าเป็นสีเทาหม่นคลุมไปทั่วบริเวณ ราวกับทุกสิ่งที่นี่เคยมีชีวิตกลับต้องสูญสิ้นไปด้วยเหตุผลบางอย่าง

ขณะที่เขามองออกไปยังขอบฟ้าที่ห่างไกลความเงียบสงัดนั้นกลับถูกทำลายด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แทรกเข้ามาในจิตสำนึก

นาฟชะงักสายตาคมคายของเขามองทะลุผ่านผืนดินและอากาศ มันเป็นความรู้สึกที่ชัดเจนเกิดบางสิ่งที่เขาสัมผัสได้จากที่ห่างไกล เป็นบางสิ่งที่ไม่คุ้นเคยแต่มันปลุกประสาทสัมผัสที่ถูกพัฒนาและเพิ่มขึ้นหลายเท่าจากการฝึกฝนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น ความตื่นเต้นปะทุขึ้นในอก

"มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติบางอย่าง!"