ผู้หญิงสาวสวย หน้าตาดีถึงดีมากมาย นั่งใช้มือเรียวเล็กปิดบังใบหน้าสวยหวาน เหม่อลอย เหมือนกำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อยู่ที่เก้าอี้ภายในห้องเรียนห้องหนึ่ง ซึ่งเป็ห้องเรียนภาษาอังกฤษ เธอมานั่งอยู่ภายในห้องนี้เพียงคนเดียว เพราะเธอมารอเรียนภาษาอังกฤษก่อนเวลา เกือบๆ ยี่สิบนาทีเห็นจะได้
ซึ่งผู้หญิงคนที่นั่งเหม่อลอยอยู่นี้ เธอชื่อว่า วิราศนิรา พร้อมวิศวการ หรือผู้คนทั่วๆ ไปที่สนิทชิดเชื้อ ต่างพากันเรียกสั้นๆ ว่า ‘นิรา’ เธอนั่งครุ่นคิดถึงเื่ราวความทรงจำอันเ็ป ที่พึ่งผ่านพ้นมาสดๆ ร้อนๆ จนไม่อาจจะลืมเลือนไปได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที ดีเท่าไรแล้วที่เธอไม่ร้องไห้ฟุมฟายออกมาให้เห็นน่า
“เฮ!! กู๊ดมอร์นิ่ง ฮาวอายูทูเดย์?? (Hey, Good morning. How are you today?) ......”
เควิทเซนท์ อาจารย์สอนภาษาอังกฤษ ซึ่งเขานั้นยังดูหนุ่มแน่น หน้าตาถือว่าหล่อมากถึงมากที่สุด ร่างแกร่งนั้นก็เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นๆ อย่างคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ จนเห็นได้ซึ่งกล้ามเนื้อเป็มัดๆ ชัดเจน
“อืม... เอ่อ!!... กู๊ดมอร์นิ่ง ไอแอมโอเค. (Um… Good morning, I am Okay.)”
วิราศนิราผละมือเรียวเล็กออกจากใบหน้าสวยหวานซึ้ง มองไปทางอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่เดินเข้ามาภายในห้องเรียน สมองน้อยตั้งสติอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แล้วเปล่งเสียงทักทายออกไป เป็ภาษาอังกฤษพื้นฐานที่คนทั่วไปใช้ทักทายกัน
“จริงเหรอ!!?? ดูหน้าคุณเหมือนไม่โอเคเลยนะ......”
เควิทเซนท์พูดออกมาด้วยสำเนียงภาษาไทย ขมวดคิ้วสงสัย กับคำตอบที่หญิงสาวตรงหน้าตอบ เพราะเขารู้สึกเหมือนว่ามันตรงข้ามกับสีหน้าที่เ้าหล่อนแสดงออกมาให้เห็น ราวฟ้ากับเหวเด่นชัด ซึ่งการพูดภาษาไทยของเขานั้น ทำให้หญิงสาวคนเดียว ที่นั่งอยู่ภายในห้องเรียน ตาโตเท่าไข่ห่าน อย่างทึ้งๆ อึ้งๆ ที่ผู้ชายหน้าตาและหุ่นฝรั่งคนนี้ พูดภาษาไทยได้คล่องอย่างกับจับวาง
“ ว๊าว!! ยู แคนสปีคไทยเวรี่เวลนะ!!... (Wow! You can speak Thai very well na.)”
วิราศนิราอุทานออกมาอย่างประหลาดใจ พร้อมกับตื่นเต้นไปด้วยในนที แต่กระนั้นใบหน้าสวยหวานนั้น ก็ยังคงแสดงให้เห็น ว่าเธอนั้นกำลังอมทุกข์กับเื่บางสิ่งบางอย่างอยู่มิใช่น้อย เพียงแค่เธอกำลังปิดบังความรู้สึกนั้นเอาไว้ ให้มิดที่สุดเท่าที่จะทำได้
“อืม!! นิดหน่อยเอง ไม่มากเท่าไรหรอก”
เควินเซนท์พูดบอกคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้า ด้วยการพูดสำเนียงภาษาไทยอย่างชัดเจน ทุกถ้อยทุกคำ จนทำให้คนที่ฟังอยู่ ทำตาโตมากยิ่งขึ้น ทั้งประหลาดใจเป็อย่างมากที่มาเจอกับอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ ที่พูดภาษาไทยได้น่าจะเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เลยก็ว่าได้
วิราศนิรามองใบหน้าเควินเซนท์ ที่กำลังพูดและยิ้มทะเล้น อย่างไม่ใคร่เชื่อในคำพูดของเขา ก็จะให้เชื่อได้ยังไงกันล่ะ ก็สำเนียงคำพูดของเขา ที่พูดภาษาไทยออกมาให้ได้ยิน มันชัดเจน คล่องแคล่วซะขนาดนั้นนะ จะให้เชื่อได้ยังไงว่านิดหน่อยเท่านั้นเองน่ะ
แต่ยังไม่ทันที่คนทั้งสองจะได้พูดอะไรกันต่อ ก็มีนักเรียนเดินเข้ามาภายในห้อง และมีมาเรื่อยๆ สี่ห้าคน ซึ่งเป็นักเรียนที่เรียนอยู่ที่ห้องนี้ร่วมกับวิราศนิรา และมีอาจารย์ที่ชื่อว่า เควินเซนท์ เป็ผู้สอนด้วยเหมือนกัน
“กู๊ดมอร์นิ่ง เอเวอริบอดี้ (Good morning everybody.)”
เควินเซนท์หันไปกล่าวทักทาย นักเรียนผู้เดินเข้ามาภายในห้องเรียนทุกคน ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใจ แต่กระนั้นก็ไม่วายเหลือบมองไปที่ใบหน้าสวยหวานของวิราศนิราด้วย ซึ่งเขาก็ยังได้เห็นถึงสีหน้าที่ดูหม่นเศร้าสร้อย และแววตาที่แสดงออกมาถึงความเศร้าหมองเด่นชัด อยู่เช่นที่เขาเห็นั้แ่ตอนเริ่มที่เข้ามาภายในห้อง
ปกติเควินเซนท์ไม่เคยคิดจะใส่ใจ นักเรียนของเขาเป็การส่วนตัวเลยสักคน เพราะเขาคิดว่า ที่เขามาทำงาน เป็อาจารย์สอนภาษาอยู่นี่ ก็เป็ไปด้วยการทำหน้าที่ในการทำงานไปในแต่ละวัน หากจะมาให้คนสนใจเป็การเฉพาะกับนักเรียน คงทำให้เขาต้องวุ่นวายในแต่ละวันแน่นอนเลยทีเดียว จนไม่เป็อันต้องทำอะไรกันพอดี
แต่ทำไมกับนักเรียนคนนี้ คนที่มานั่งรอเรียนเป็คนแรก ทำไมถึงทำให้หัวใจของเขาแกว่ง และอยากจะรู้เื่ส่วนตัวของเธอ ว่ามีอะไรที่ทำให้เธอมีสีหน้าเศร้าหมอง หม่อเศร้า อมทุกข์ และเหมือนกับจะร้องไห้ออกมาได้ตลอดเวลาอย่างนี้
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
เปิดเื่มานางเอกของเราก็เศร้าเลยอ่ะ......... ^_^ ฝากนิยายเื่นี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ......... :)
1K
![[惠寧鳳] ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง ครอบครองปรปักษ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620895757_92633252.webp)
