ลางรัก ลางสวาท 18+

พัทราถึงบ้านด้วยดี 

"ฮัลโหล ก้องว่างไหมมีรับพี่ที่สถานีรถโดยสารหน่อย" พัทราโทรหาน้องชายสุดรัก

"ครับ ถึงแล้วเหรอพี่ เดี๋ยวผมไปรับ"

ก้องภพรีบวางสาย

เสียง โทรศัพท์ของเธอดังอีกรอบ "ว่าน"

เธอมองสายเรียกเข้าจนตัดสาย หญิงสาวมองโทรศัพท์นั่งร้องไห้

เธอจะเป็นแบบนี้อีกนานไหมหากเขายังโทรมาแบบนี้

เธอตัดสินใจบล็อคเบอร์ของเขาทันที

เธอขอวางแผนในสิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ก่อน แล้วเธอถึงค่อยโทรไปอธิบายให้เขาเอง

เธอจากมาโดยไม่บอกลาสักคำ เธอผิดต่อเขาเธอเข้าใจ

"พี่พัท" ก้องภพเรียกพี่สางที่นั่งเหม่อลอยอยู่

พัทราคืนสติ

"มาแล้วเหรอตาก้อง" พัทราหิ้วกระเป๋าผ้า

"ผมถือให้พี่เอง" ก้องภพแย่งกระเป๋าจากมือหญิงสาว

"ฮัลโหล แพรว เธอพอจะรู้ไหมห้องแถวหน้าโรงเรียนว่างไหม"

พัทราโทรหา แพรวพราวครูสาวโรงเรียนปฐมใกล้บ้าน

"มึงจะทำอะไรวะ กูเห็นมีห้องว่างอยู่" แพรวพราวยังไม่รู้ว่าเพื่อนกลับมา

"กูจะเปิดร้านกาแฟ" พัทราตอบ

"มึงกลับจากในเมืองหลวงแล้วเหรอวะ ดี กูจะได้มีเพื่อนคุย" แพรวพราวดีใจ "ตอนเย็นกูดูร้านให้ ถ้าว่างมึงค่อยมาติดต่อ"

และแล้วพิทราก็ได้ห้องที่เพื่อนสาวแนะนำ

....................

"ตาก้อง มาช่วยพี่ยกชั้นนี้ขึ้นรถหน่อย" หนุงหนิงเรียกน้องชาย

"ครับๆ แป๊บนึง " ก้องภพรีบวิ่งออกประตูบ้านมา

"รีบร้อนจังเลย เดี๋ยวนี้ผมจะช่วยพี่ทั้งวันเลย" ก้องภพส่งยิ้มให้พี่สาว

"ไม่ไปทำงานรึ" หนุงหนิงหันมองหน้าน้องชาย

"งานส่งของไม่มีอะไรยากเลย ส่งเสร็จก็มาช่วยพี่ขายน้ำปั่นก็ยังได้" ก้องภพยิ้ม

"ไหนบอกว่ามีงานตอนเย็นอีก"

"งาน สอนพิเศษ ก็ตอนเย็นหลังเลิกเรียนโน่น "

วันนี้เป็นวันที่สองที่หญิงสาวจัดตกแต่งร้าน

จากวันที่เธอออกจากงานประจำ เธอเอาเงินก้อนสุดท้ายที่เธอเก็บสะสมนี้ มาลงทุนเปิดร้านกาแฟและน้ำปั่นเล็กๆ ติดโรงเรียนแห่งนี้ ซึ่งก็เป็นเพื่อนครูของเธอที่แนะนำมา

เธอคิดถึงชายหนุ่มขึ้นมาทันที

"ไม่สิ" เธอสลัดความคิด "ฉันต้องลืมให้ได้ ไปรักเขาตอนไหนกัน"

แค่เวลาสั้นๆไม่กี่วันเธอก็รักเขาแล้วอย่างนั้นเหรอ เธอใช้เวลาหนึ่งเดือนก่อนที่จะออกจากงาน อยู่กับเขาเพราะรักอย่างนั้นเหรอ

"เพียงเวลาสั้นๆได้อยู่กับเขาแค่หนึ่งเดือนฉันก็มีความสุขมากพอแล้วสำหรับคนอย่างฉันก็แค่นี้ เขาคงไม่คิดถึงฉันหรอก " หญิงสาวคิดในใจ

"เป็นไงบ้างพัท วันนี้พร้อมเปิดร้านแล้วสินะ" ครูสาวทักทาย "อ้าว นายก้อง วันนี้ว่างมาช่วยพี่สาวด้วยรึ"

"โถ่ อาจารย์ก็ พี่สาวเปิดร้านทั้งที" ถึงก้องภพเรียนจบชั้นประถมมนานแล้วแต่ก็ยังพูดจนติดปาก 

แพรวพราวยังทันได้สอนก้องภพแค่ปีเดียว ชายหนุ่มก็ไปเรียนต่อมัทธยมแล้ว

"ผมก็แอบมากินกาแฟฟรีสิครับ" ก้องภพพูดล้อ

"เธอนี่ ชอบฉวยโอกาสจริงเชียว" พัทรา มองหน้าน้องชาย

"มีอะไรให้ช่วยบอกมาได้นะ" ครูสาวเป็นห่วง

"จ้าที่รัก รีบไปเตรียมตัวสอนนักเรียนเถอะจ้า" พัทรายิ้มให้เพื่อน

สองพี่น้องช่วยกันจัดตกแต่งห้อง แบบง่ายๆจนเสร็จ

"พี่ ผมไปรับออเดอร์ส่งของก่อนนะ" ตอนเย็นเจอกันนะพี่

ก้องภพเดินออกจากร้าน โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองเขาอยู่

พัทรามองดูโทรศัพท์ จะกดโทรสั่งของ

เธอเห็นเบอร์นั้นที่โทรเข้ามาหลายสาย ถูกเธอบล็อคไปตั้งแต่วันแรกที่เธอกลับมาถึงบ้าน

"เขาคงลืมเราไปแล้วแหละ เราก็แค่ที่ระบายอารมย์" หญิงสาวน้ำตาคลอ

เธอจัดการสั่งของเข้าร้าน จัดโน่นนี่นั่นเตรียมเปิดร้านในวันพรุ่งนี้

"พัทเราไปทานข้าวกลางวันกัน" แพรวพราวเดินเข้ามาในร้าน

"ตกแต่งได้น่ารักมาก ฉันจะมาร้านนี้ทุกวันเลย" แพรวพราวยิ้ม

“ตามใจ คุณเพื่อนเลยค่ะ ร้านนี้ต้อนรับเธอเสมอ” หญิงสาวหัวเราะอีกครั้งในรอบสามสี่วันมานี้

“ยิ้มได้เสียที” เพื่อนสาวแซว “ทำหน้าอมทุกข์เหมือนคนอกหักตั้งหลายวัน”

“บ้า” หญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาเพื่อน

“ถามจริง ที่กลับบ้านมานี่ คืออะไร ใครทำให้อกหัก หรือไปหักอกใคร ถึงหนีกลับมา" เพื่อนสาวเป็นห่วง ทั้งสองกินข้าวด้วยคุยกันด้วย

“ไม่มีอะไร แค่เบื่อสังคม คนเยอะ แออัด ไม่ชอบ” หนุงหนิงแก้ตัวน้ำขุ่น

“ก็จริงอะนะ ฉันคนหนึ่งที่ไม่ชอบเมืองหลวง" เพื่อนสาวเสริมเพื่อปลอบใจเพื่อน