月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

บทนำเล่มสาม ดินแดนแห่งชีวิต...หุบเขาธิดาสวรรค์

อีกไม่นานหลังจากนี้...

ดินแดนแห่งนี้จะเป็นที่กล่าวถึงของผู้คนมากมาย

ดินแดนแห่งนี้ที่เคยเป็นดินแดนแห่งความตาย

ดินแดนแห่งนี้ที่ผู้คนเคยหลีกหนี

ดินแดนแห่งนี้ที่เคยถูกทอดทิ้งโดยผู้คนมากมาย

ดินแดนแห่งนี้ ที่แทบจะไม่เหลือใครในอีกไม่กี่ปีต่อมา ถ้าหากไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใดๆ

ดินแดนแห่งนี้ ที่ผู้คนภายนอกส่วนใหญ่ต่างมองว่า มันคือดินแดนที่ตายไปแล้ว

ดินแดนแห่งนี้คือหุบเขาที่มีเพียงแค่ความแห้งแล้ง ที่มีเพียงแค่ซากแห่งชีวิต ที่ค่อยๆ แห้งเหือดลงไปในทุกทุกขณะ

มันคือดินแดนแห่งความสิ้นหวัง ที่ไม่มีใครอยากจะไปเข้าใกล้มัน เพราะไม่ว่าจะเป็นพื้นดินที่แห้งแล้ง ไม่ว่าจะเป็นหุบเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร แล้วยังมีความลับต่างๆมากมาย ที่เคยพรากชีวิตผู้คนไปนับไม่ถ้วนในตลอดระยะเวลา 10 ปี จนทำให้ภูเขาแห่งนี้ เป็นที่ที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกไปโดยสมบูรณ์ เพราะว่าแม้แต่คนภายในเองก็ยังพยายามที่จะหลีกหนี พวกเขาพยายามที่จะกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดออกมาจากดินแทนแห่งนั้น…

แต่อยู่มาวันหนึ่ง...

ดินแดนที่เคยไร้ซึ่งชีวิตและความหวัง ก็ได้เกิดปรากฏการณ์สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน จนผู้คนที่พบเห็นต่างก็นำมันไปเล่าลือกันไป ต่างๆนานา...

 บ้างก็ว่ามันเกิดปรากฏการณ์จุติของทวยเทพ 

บ้างก็ว่ามันเป็นการลงโทษของสวรรค์ 

บ้างก็ว่าได้มีสมบัติวิเศษถือกำเนิดขึ้นมาในดินแดนแห่งนี้

บ้างก็ว่าดินแดนแห่งนี้ได้รับการให้อภัยแล้ว

บ้างก็ว่าปาฏิหาริย์ได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งในแผ่นดินนี้

ความคิดต่างๆนานาเริ่มแผ่ขยายออกไป แม้จะมีเพียงแค่ไม่กี่คน ที่ได้เห็นปรากฏการณ์ดังกล่าวด้วยตาของตนเอง แต่การสั่นสะเทือนของพื้นดินแผ่นฟ้าที่ลามไปทั่วทุกหัวระแหง มันก็ได้รองรับเรื่องเล่าดังกล่าว จนทำให้ผู้คนอยากจะเดินทางมาค้นหาความเป็นจริงยังดินแดนแห่งนี้...

แต่ถึงอย่างนั้นความหวาดกลัวที่มีต่อความตาย ก็ยังเป็นเกราะกำบังหนึ่งที่ทำให้ผู้คนยังไม่กล้าเดินทาง มายังอดีตหุบเขาแห่งความตาย...

และด้วยอุณหภูมิที่หนาวเหน็บของหน้าหนาวที่รุนแรงกว่าหลายปีที่ผ่านมา ผู้คนส่วนใหญ่จึงยังมิได้ทำอะไรกับเรื่องดังกล่าว และเฝ้ารอจนกว่าช่วงเวลาที่หน้าหนาวจะสิ้นสุดลง...

และในตอนนั้น...

พวกเขาก็จะได้เห็นดินแดนที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ดินแดนที่เคยไม่เหลือแม้แต่หญ้าเขียวสักใบ ได้กลายเป็นดินแดนแห่งชีวิตแห่งใหม่ ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย... 

และมันจะกลายเป็นเมืองแห่งใหม่ที่เป็นจุดศูนย์กลาง ของดินแดนแถบนี้ในอีกไม่กี่ปีต่อมา...

กับหุบเขาที่มีชื่อว่า “หุบเขาธิดาสวรรค์” ที่ไม่ค่อยมีใครได้ร่วงรู้ต้นกำเนิดชื่อใหม่ เนื่องจากว่าชาวบ้านแต่เดิมของที่นี่ทั้งหมด ไม่มีใครบอกเล่าถึงเรื่องราวที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนี้ขึ้นมาเลย ไม่ว่าคนภายนอกที่เข้ามาจากพยายามอย่างไรก็ตาม...

.

.

.

ขอต้อนรับนักอ่านทุกคนเข้าสู่เรื่องราว ช่วงที่ 3 การถือกำเนิด ขึ้นใหม่ของดินแดนแห่งชีวิตต่อสายตาของผู้คนทั้งแผ่นดิน ที่มันจะกลายมาเป็นดินแดนที่แข็งแกร่งที่สุด ทรงพลังที่สุด ทรงอำนาจมากที่สุด และร่ำรวยมากที่สุด

ดินแดนแห่งความฝันของการใช้ชีวิตอย่างสงบ

ดินแดนแห่งความฝันของผู้ที่ต้องการมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

ดินแดนแห่งความหวังของผู้คนมากมาย

และมันจะกลายเป็นจุดหมายสุดท้ายของผู้คนที่ต้องการจะมาถึง นับแต่นี้สืบไปอีกนับพันนับหมื่นปี

ดินแดนที่ไม่มีสิ่งชั่วร้ายใดๆ สามารถกล้ำกลายได้...

หุบเขาธิดาสวรรค์

..........................................

มาแล้วจ้า มาเริ่มเล่ม3กันเลย!!

ขออภัยที่หายไปหลายวัน และด้วยการที่แจ้งไปว่าจะไม่มีตอนใหม่ถ้าไม่มีนิยาย เลยหายไปจัดการปัญหาที่บ้านครับ พอคิดว่าปัญหาจบ เมื่อวาน มอไซด์ไรท์ก็พังอีกรอบ แต่ตอนนี้ร้านซ่อมที่ผ่านส่วนใหญ่ปิดเกือบหมด(ใกล้สุดก็ต้องเข็นไปราวๆ 4-5กิโลไปกลับก็ขาลากเหมือนกันครับ) เพราะเข้าช่วงบวชแก้หลังรอมฎอนมั้งนะ ตอนนี้เลยยังไม่ได้ไปดูแม่เลย…

แต่เดี๋ยวก็คงจะมีสักทางแก้สักทางครับ

สรุปคือข้ออ้างที่หายไปนั่นแหละ แต่เดี๋ยวเราจะมาต่อกันแบบรัวๆ อีกครั้งครับ ไรท์จะพยายามเร่งเล่มสามแบบติดสปีดที่สุดครับ แต่ช่วงนี้อาจจะช้านิดนึงนะ ไรท์ล้ามาก แล้วก็ต้องหาทางหาตังซ่อมมอไซด้วยอีกทางหนึ่ง….ถ้าใครสงสัยไปดูได้ที่เฟสบุ๊ค “นามปากกาสุขนิรันดร์” มีโพสบ้างเป็นครั้งราวครับ

และอีกอย่างหนึ่ง…

เมื่อวานนี้ 4เมษายน ครบรอบ6ปีที่พ่อไรท์ป่วยติดเตียงพอดี เด็กชายวัย35ปีเลยของอแงคนเดียวนิดนึงครับ ช่วงนี้เหนื่อยมากๆ เลยครับ งอแงกับใครไม่ได้ก็งอแงกับตัวเองคนเดียวนี่แหละ แต่วันนี้หายแล้วครับ กลายมาเป็นนายปรีชาเสาหลักของบ้านคนเดิมเรียบร้อย…

แฮ่ะๆ ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านไรท์ระบายตอนท้าย ไว้เจอกันในตอนถัดไปจ้า