The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          หลังผมเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยตัวผมได้มุ่งตรงไปยังลานกว้างอเนกประสงค์

          #ลานกว้างอเนกประสงค์โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์#

          ณ ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยนักเรียนชั้นปีที่1 ยืนเรียงแถวกันตามห้องไล่ตั้งแต่ห้อง S จนถึงห้อง D โดยที่ห้องSจะอยู่ซ้ายมือสุดของแถว

          “นักเรียนที่ยืนตรงนั้นน่ะ..รีบมาเข้าแถวประจำห้องได้แล้ว”

          “อ้ะ…คะ..ครับ!!”

          ตัวผมรีบวิ่งไปยังแถวห้องS..ท่ามกลางเสียงหัวเราะจากห้องอื่นๆเล็กน้อย

          “ช้าจังเลยนะเรเวล…นายไปไหนมาน่ะ”

          “ทะ..โทษทีรูอัน..พอดีฉันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ”

          ผมเดินไปต่อแถวด้านหลังรูอันซึ่งเป็นท้ายสุดของแถวพอดี

          สิ่งที่น่าแปลกใจอีกอย่าง..ดูเหมือนลานกว้างจะไม่ได้มีแค่นักเรียนกับอาจารย์แต่ละห้องอย่างเดียว..แต่ยังมีกล่องขนาดกลางที่มีสิ่งของบางอย่างบรรจุอยู่..วางอยู่ด้านหน้าของนักเรียนแต่ละคนด้วย…แน่นอนด้านหน้าผมก็มีกล่องใบนั้นเช่นกัน

          “นี่มันกล่องอะไรหว่า?”

          ผมยื่นมือจะไปเปิดฝากล่อง…แต่ตอนนั้นเองมีเสียงพูดของอาจารย์ผู้หนึ่งดังขึ้น

          “สวัสดีนักเรียนที่รักทั้งหลาย...ฉัน ‘เอเรน รูราเคส’ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้องS และเป็นหัวหน้าอาจารย์ระดับชั้นปีที่1 ในวันนี้จะขอมาเป็นตัวแทนในการอธิบายข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับสำรวจดันเจี้ยนในครั้งนี้…”

          เสียงคุยของเหล่านักเรียนจางหายไป

          ทุกคนตั้งใจฟังอาจารย์ที่ปรึกษาห้องSคนนั้นพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นต่อทัศนศึกษาในเชิงผจญภัยครั้งแรก

          “อย่างที่พวกเธอรู้กันว่าดันเจี้ยนคือสิ่งปลูกสร้างปริศนาที่มีมาตั้งแต่โลกใบนี้ถือกำเนิดขึ้น…ไม่มีใครในโลกนี้รู้ว่าตัวตนของดันเจี้ยนนั้นมีไปเพื่ออะไร…ดันเจี้ยนมีกี่แห่ง…และแต่ละแห่งมีอะไรอยู่ด้านในบ้าง…แต่จากข้อมูลของดันเจี้ยนที่ค้นพบมาจนถึงทุกวันนี้ทำให้เราทราบว่าพวกมันคือแหล่งขุมทรัพย์ทางเวทย์มนต์ที่ทรงคุณค่า..ระดับที่ทำให้อาณาจักรสามารถเจริญแบบก้าวกระโดดได้..ฉะนั้นการสำรวจดันเจี้ยนโดยพลการถือเป็นเรื่องต้องห้ามหากไม่ได้รับอนุญาตจากทางสภาบริหารส่วนกลางของราชอาณาจักร………

          …..แต่ว่าพวกเธอเป็นนักเรียน รร.อัศวินเวทย์มนต์ ซึ่งฉันได้ทำเรื่องขอสภาบริหารไปเรียบร้อยแล้ว…ฉะนั้นจึงสามารถไปสำรวจได้โดยไม่มีปัญหาอะไร…แต่ถึงอย่างนั้นพวกเราก็จะไปสำรวจได้แค่ชั้นต้นๆเท่านั้น..แล้วก็นะ..อย่างที่ทุกคนเริ่มจะทราบกันแล้วว่าด้านหน้าของตนเองจะมีกล่องคนละ1ใบ ซึ่งในนั้นจะมีอุปกรณ์ป้องกันพื้นฐานอย่างพวกชุดเกราะ เครื่องนอน..อาหาร..น้ำ..และอุปกรณ์ยังชีพที่จำเป็นอื่นๆอีกมากมาย แน่นอนว่าอุปกรณ์ทุกอย่างยกเว้นของกิน…จะต้องส่งมอบคืนให้กับทางโรงเรียนหลังการสำรวจจบลง….เอาล่ะก่อนอื่นใครมีคำถามอะไรมั้ย? "

          นักเรียนห้อง C คนหนึ่งยกมือขึ้น

          “คือว่าอาจารย์ครับ..ทำไมถึงต้องใส่ชุดเกราะด้วยล่ะครับ..ในเมื่อเครื่องแบบนักเรียนที่ทำจากเส้นด้ายเวทย์มนต์ก็น่าจะป้องกันอันตรายได้ไม่ใช่หรอครับ?”

          “เครื่องแบบพวกนั้นป้องกันได้แค่การโจมตีของมอนสเตอร์ที่ระดับเลเวลไม่เกิน30เท่านั้น…พูดแค่นี้เธอคงเข้าใจความหมายใช่มั้ย?” 

          “ถ้างั้นกะ..ก็หมายความว่า…”

         “ใช่แล้วล่ะ..ดันเจี้ยนที่พวกเราไปสำรวจ LV ของมอนสเตอร์จะอยู่ที่ 30-35..ฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยพวกเธอทุกคนจะต้องใส่ชุดเกราะที่ทางโรงเรียนมอบให้ทับกับชุดเครื่องแบบนักเรียนด้วย..แน่นอนว่าดีไซน์ของชุดเกราะถูกออกแบบมาเป็นอย่างดีเพื่อให้เข้ากับเครื่องแบบนักเรียน..ฉะนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องภาพลักษณ์”

          นักเรียนทุกคนเงียบแล้วก้มมองไปยังกล่องด้านหน้าของตัวเอง..แถมมีบางคนเปิดฝากล่องแง้มขึ้นดูเล็กน้อยด้วย

          “เอาล่ะ..ใครมีคำถามอีกมั้ย?”

          ตอนนั้นเองนักเรียนห้องAยกมือขึ้นถาม

          “อาจารย์คะ..คือว่าทำไมพวกเราถึงไปสำรวจได้แค่ชั้นต้นๆเท่านั้นคะ..แบบว่าไปชั้นลึกกว่านี้ไม่ได้หรอ??”

          “เป็นคำถามที่ดีมากเลยนะ..แต่พวกเราคงไปได้แค่ชั้นต้นๆเท่านั้นแหละ..เพราะอย่างที่ทุกคนรู้กันดีว่าดันเจี้ยนแห่งนี้เป็นดันเจี้ยนชั้นใต้ดินที่เพิ่งค้นพบใหม่..และหน่วยงานทางอาณาจักรที่เคยส่งไปสำรวจได้หายสาปสูญไปตั้งแต่ชั้นกลาง..จนถึงตอนนี้แล้วยังไม่กลับมาเลยน่ะสิ…ซึ่งอาณาเขตชั้นต้นนี้จะกินพื้นที่ตั้งแต่ชั้นที่1ถึงชั้นที่10เท่านั้น โดยนับชั้นที่อยู่ติดกับพื้นดินเป็นชั้นที่1 แล้วไล่ลงไปด้านล่างเรื่อยๆ….ฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยในการสำรวจครั้งนี้จะไปกันลึกเกินกว่าชั้นที่10ไม่ได้และต้องไปกันเป็นกลุ่มตามห้อง..โดยเริ่มจากห้องSจะเป็นห้องแรกที่เริ่มสำรวจก่อน…ซึ่งการสำรวจจะกินระยะเวลาประมาณ3วัน…หลังจากนั้นจึงถึงคิวห้องถัดไป…”

          ‘เพราะกินระยะเวลา3วัน..จึงต้องให้ถุงนอนกับเสบียงอาหารมาด้วยสินะ…’ เรเวลคิดในใจ

          “การสำรวจดันเจี้ยนครั้งนี้จะเป็นประสบการณ์ครั้งสำคัญที่จะทำให้พวกเธอเติบใหญ่เป็นบุคลากรทางเวทย์มนต์ที่มีคุณภาพในอนาคต…ถ้าไม่ทำเรื่องพิเรนๆจนตายกันไปก่อนล่ะนะ…เอาล่ะใครมีคำถามอะไรอีกมั้ย?”

          “….”

          นักเรียนทุกคนเงียบ

          “ถ้าไม่มีก็แยกย้ายกันแค่นี้แหละ..สำหรับห้องSที่ถึงคิวสำรวจพรุ่งนี้ในวันแรก..อย่าลืมมารวมตัวกันที่ลานแห่งนี้ก่อน 6โมงเช้านะ…ส่วนห้องอื่นๆหน้าที่ของพวกเธอก็แค่รอห้องSสำรวจเสร็จเท่านั้น…เอาล่ะแยกย้ายกันได้”

          “ครับ/ค่ะ”

          นักเรียนทั้งหมดโค้งหัวคำนับอาจารย์

           ********************************

          หลังการเรียกรวมตัวจบลง..หลายคนทยอยถือกล่องของตัวเองแยกย้ายกันไปตามห้องพักของตน

          ส่วนเรเวลและผองเพื่อนของเขาต่างมารวมตัวกัน

          “ได้ข่าวว่านายไปก่อเรื่องมานิ..เจ้ากระต่าย”

          “เอาน่า...อย่าบ่นฉันเลยนะลูน่า”

          “เซซิเลียฉันถือกล่องให้เธอนะ…”

          “ไม่เป็นไรฉันถือเองได้ค่ะ..แต่ก็ขอบคุณนะคะเซเลน่า”

          “เอ่อจริงสิ..เซซิเลีย..วันนี้ฉันจะไปนอนที่ห้องพักของตัวเองที่ รร.อัศวินเวทย์มนต์นะ..คงจะกลับไปนอนที่ปราสาทไม่ได้แล้วล่ะ…ฝากบอกท่านไอรีนด้วย”

          “อ่าวทำไมหรอคะ?”

          “คือว่าการสำรวจมันเริ่มพรุ่งนี้เช้าแล้วน่ะสิ..หมายความว่าต้องเตรียมตัวตั้งแต่คืนนี้..ซึ่งฉันยังไม่ได้ลองเช็คอุปกรณ์ในกล่องหลายๆอย่างเลย…และถ้าหากเกิดปัญหาอะไรขึ้นการอยู่ที่ รร.อัศวินเวทย์มนต์มันจะสะดวกกว่า..แถมยังปรึกษากับพวกเรากันเองได้ง่ายด้วย..โดยการไปมาระหว่างหอพักนี่แหละ”

          “นั่นสินะคะ...ถ้างั้นฉันเองก็นอนที่หอพักด้วยดีกว่า” เซซิเลียกล่าว

          “จะ..จริงหรอเซซิเลีย!!”

          เซเลน่าโยนกล่องตัวเองทิ้ง..แล้วร้องไห้โฮ…เข้าไปกอดเซซิเลีย

          “ฮือๆๆๆ….ที่ผ่านมาฉันนอนในห้องตัวเองคนเดียวเหงาจะแย่…นะ..ในที่สุดก็ได้นอนกับเธอแล้วววว”

          “ใจเย็นๆนะเซเลน่า…หลังจบภารกิจล้างคำสาปแล้วฉันเองก็คงต้องกลับมานอนกับเธอเหมือนเดิมอยู่ดีไม่ใช่หรอ”

          “นับว่าโชคดีที่ภารกิจล้างคำสาปจบลงไปชั่วคราวล่ะนะ…ว่าแต่ถ้าเธอนอนตรงนี้แล้วใครจะไปบอกท่านไอรีนล่ะ?” เรเวลถาม

          “ก็ส่งจดหมายด่วนไปก็ได้นิคะ...เสียเงินแค่ไม่เท่าไหร่เองค่ะ”

          “อะ..เอ่อ..นั่นสินะ”

          ‘ชิ…อิจฉาพวกบ้านรวยจริงๆวุ้ยย’ 

          “เอาล่ะถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกฉันไปก่อนนะ…ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาเจอกันที่สวนดอกไม้ในโรงเรียตอน1ทุ่มละกัน..”

          ลูน่าโบกมือลาแล้วเดินไปกับชีน่าทันที

          “ไปก่อนนะ..ทุกคน”

          ชีน่าหันกลับมาโบกมือบ้ายบาย

          “อืม/ครับ”

          เรเวลกับรูอันโบกมือลา

          “เหอะ..เจ้าพวกนั้นมันอะไรกันเนี่ย..หอพักผู้หญิงก็อยู่ทางเดียวกันไปใช่รึไง”

          เซเลน่าเดินไปเก็บกล่องตัวเอง..แล้วบ่นเล็กน้อย

          “พวกเขาคงตื่นเต้นที่จะดูของข้างในกล่องมั้งคะ…ฉะนั้นพวกเราเองก็ไปกันเถอะค่ะ”

          เซซิเลียกล่าวจบแล้วเดินไปทางหอพักหญิง

          “ดะ..เดี๋ยวว..เซซิเลียรอฉันด้วยสิ…”

          เซเลน่าถือกล่องแล้วรีบเดินตามเซซิเลียไป

          “เอาล่ะพวกเราก็ไปกันเถอะนะรูอัน”

          “ครับ”

          *******************************

          #หอพักชาย ณ ห้อง VIP#

          หลังกลับมาถึงห้องนอนตัวเองที่ไม่ได้กลับมานาน..ผมถือกล่องไปวางที่พื้น…แล้วนั่งบนโซฟา..จากนั้นรีบเปิดฝากล่องเพื่อดูข้างในทันที…ซึ่งรูอันก็ทำแบบเดียวกัน

          “หืม..!?..นี่มันเกราะเบานี่นา” รูอันกล่าว

          “งั้นหรอ..”

          ผมทยอยหยิบหยุดเกราะด้านในออกมาข้างนอกแล้ววางเรียงกัน

          เกราะเบาคือเกราะที่ประดับแค่บางส่วนของร่างกาย..ต่างจากเกราะหนักที่เป็นชุดเกราะแบบคลุมมิดทั่วทั้งตัวซึ่งทุกส่วนล้วนถูกซ่อนอย่างมิดชิดภายใต้ชุดเกราะนั้น…ตัวอย่างคนที่ใส่เกราะหนักก็อย่างเช่นทหารที่เฝ้าหน้าประตูเมืองนั่นเอง

          “ถึงจะเป็นเกราะเบา..แต่ก็มีครบทุกชิ้นเลยนะครับ” รูอันกล่าว

          “อืมใช่”  

          ผมมองไปยังเกราะเบาสีเงินออกไปในโทนสีทองเล็กน้อย

          มีทั้งเกราะอก เกราะมือ เกราะเอว และเกราะขา

          ชุดเกราะทุกส่วนสะท้อนแสงอ่อนๆเปล่งประกายงดงาม..เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นโลหะอย่างดีที่ไม่ธรรมดา

          “ชุดเกราะนี่มันราคาเท่าไหร่กันแน่นะ..ราคานี่คงจะแทบล้มละลายเลยแหละมั้ง”

          ตัวผมเอามือเคาะไปที่ชุดเกราะสีทองเงินเบาๆ

          “ไม่รู้สิ…นี่..ดูนั่น..มีอุปกรณ์ที่ป้องกันศีรษะด้วยครับ!!”

          รูอันหยิบโลหะคล้ายวงแหวนสำหรับสวมศีรษะขึ้นมา

          “นี่มันที่คาดหน้าผากธรรมดาเองนี่นา…มันจะไปป้องกันอะไรได้”

          ผมลองค้นหาในกล่องตัวเองแล้วหยิบที่คาดศีรษะคล้ายวงแหวนสีทองเงินขึ้นมา

          “เห้ออ..เอาเถอะ..ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรล่ะนะ..”

          เอาตรงๆผมเองก็ไม่คิดจะพึ่งชุดเกราะอย่างเดียวอยู่แล้ว..แค่ช่วยป้องกันอวัยวะสำคัญบางส่วนก็พอ..นอกจากนั้นคงต้องพยายามหลบการโจมตีให้ได้

          “พวกเราลองสวมมันดูเถอะครับ..เห็นอาจารย์เอเรนบอกว่าให้ใส่ทับกับเครื่องแบบนักเรียนไปเลย” รูอันเสนอแบบนั้น

          “อืม”

          ผมกับรูอันจึงลองสวมชุดเกราะดูทันที..โดยเริ่มจากเกราะอกก่อน

          ตามด้วยเกราะมือ เกราะเอว และเกราะขา

          “เกราะมือดูเหมือนจะคลุมตั้งแต่หลังมือไปจนถึงข้อศอกเลยนะครับ” รูอันกล่าว

          “อืม..นั่นสินะ..คงเอาไว้ใช้ปัดการโจมตีของศัตรูได้ในกรณีฉุกเฉินน่ะ”

          ผมสวมเกราะหน้าผากที่เป็นวงแหวน…เป็นอย่างสุดท้าย

          “ไอนี่มันคล้ายๆผ้าคาดหัว..ที่พวกนักพจญภัยอิสระชอบใส่กันเลยแหะ”

          “ไม่ใช่ผ้าสักหน่อย..โลหะต่างหากล่ะครับ”

          “เออ..รู้แล้วเฟ้ยย…ฉันแค่เปรียบเปรยเฉยๆ”

          ผมเดินไปมองตัวเองหน้ากระจก

          “โอ้…ดูดีเหมือนกันแหะ”

          ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองหน้าแต่หล่ออะไรหรอกนะ…แต่คงต้องยอมรับว่าชุดเกราะนี้มันถูกออกแบบมาให้เข้ากับเครื่องแบบนักเรียนจริงๆ

          “แถมเคลื่อนไหวสะดวกมากเลยนะครับ”

          รูอันขยับตัวแล้วกระโดดหมุนตัวไปมาในห้อง

          “ดีไซน์ชุดนี้ของผู้หญิงจะเป็นยังไงบ้างนะ..ฉันล่ะอยากเห็นจริงๆ” 

          ผมรีบค้นหาอุปกรณ์อื่นๆในกล่องต่อ

          ดูเหมือนว่าจะมีแค่เสบียงอาหาร,โคมไฟ,ถุงนอน,อุปกรณ์ก่อไฟ,และก็กระเป๋าเวทย์มนต์ใบเล็กสำหรับใส่ของ

          ผมรีบเอาอุปกรณ์ที่เหลือยัดใส่กระเป๋าเวทย์มนต์ที่ทางโรงเรียนมอบให้ชั่วคราว

          ส่วนชุดเกราะผมก็ถอดออกแล้ววางไว้ข้างเตียงตัวเอง

          “ถึงจะไม่มีปัญหาอะไรแต่ตอนนี้ 1 ทุ่มตามเวลานัดแล้ว..พวกเรารีบไปกันเถอะ..เผื่อทางฝั่งนั้นจะมีปัญหา" ผมกล่าวกับรูอัน

          “ครับ”

          รูอันรีบถอดชุดเกราะของตัวเองวางไว้ข้างเตียงเหมือนกัน..แล้วเดินออกไปนอกประตูพร้อมกับผม

          “อย่าลืมล็อคประตูด้วยล่ะ”

          ******************************

          19:00 น.

          #สวนดอกไม้ ณ โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ยามค่ำคืน#

          บรรยากาศเต็มไปด้วยพืชพรรณนานาขนิด..พร้อมกับแสงจากหิ่งห้อย

          “สวยจังเลยนะครับ”

          “นั่นสินะ..ว่าแต่พวกผู้หญิงยังไม่มาอีกหรอเนี่ย”

          ผมสูดหายใจเอาอากาศและกลิ่นดอกไม้ยามค่ำคืนเข้าไปเต็มปอด..แล้วถอนหายใจมาออกมาแรงๆ

          “เห้อออออออ…..”

          “เป็นอะไร..ไอผมขาว”

          'ปัก'

          “วะ..เหวออออ…..”

          อยู่ดีๆท่านเซเลน่าก็โผล่มาจากด้านหลัง..แล้วถีบผมจนเกือบหน้าคว่ำ

          แถมแรงถีบก็เจ็บพอดู

          “ไม่เอานะเซเลน่า..อย่าทำแบบนี้สิคะ”

          ผมรีบหันไปทันที

          ตอนนี้ทั้งเซซิเลีย ท่านเซเลน่า ชีน่า ลูน่า ก็มากันครบแล้ว

          แถมทุกคนยังสวมชุดเกราะมาด้วย

          เกราะมือ เกราะอก เกราะเอว และเกราะขา ทุกชิ้นส่วนล้วนถูกออกแบบมาให้เข้ากับสรีระผู้หญิง

          โดยเฉพาะเกราะเอวที่ถูกออกแบบมาให้คลุมทับกระโปงไปถึงขาอ่อน..นั้นบอกตรงๆว่าดูเซ็กซี่สุดๆ 

         ผมที่มองส่วนล่างของผู้หญิงนั้นเกิดหน้าแดงขึ้นมา…จึงรีบหันหน้าไปด้านข้างแล้วไอเล็กน้อย

          “แอ่กๆๆ..”

          ส่วนเกราะที่สวมศีรษะสำหรับผู้หญิงก็มีเหมือนกัน..

          แต่ลักษณะไม่ใช่วงแหวนคาดศีรษะเหมือนของผู้ชาย…แต่เป็นกิ๊บติดผมโลหะคล้ายปีกขนนกประดับด้านข้างศีรษะเหนือใบหูเล็กน้อย

          แน่นอนว่าดีไซน์แบบนี้ก็ดูดีสุดๆไม่แพ้ชุดเกราะของผู้ชาย

          “เรเวล…ชุดของฉัน..ปะ..เป็นยังไงบ้างคะ..”

          เซซิเลียเดินเข้ามาใกล้เรเวล..แล้วถามแบบนั้น..พร้อมกับหน้าแดงไปด้วย

          เด็กหนุ่มค่อยๆหันหน้ามามองเธอ

          เซซิเลียเอาปลายนิ้วชี้ม้วนเส้นผมตัวเอง…แล้วทำท่าอ่อยผ่านสายตาเล็กน้อย…ท่ามกลางชุดเกราะสีทองเงินอันสวยงามนั่น

          “อะ..อืม..สะ..สวย..”

          เรเวลหน้าแดงจนควันออกศีรษะ 

          ส่วนรูอันเองเมื่อมองเซซิเลียก็หน้าแดงเหมือนกัน..แต่โดนชีน่าหยิกหูทันที

          “โอ้ยยย”

          “…”

          ลูน่ามองเรเวลสลับกับเซซิเลียเล็กน้อย..แต่ไม่ได้พูดอะไร

          “ว่าแต่พวกผู้ชายน่ะ..ไม่คิดจะลองใส่ชุดเกราะของตัวเองมาให้ดูหน่อยหรอ” เซเลน่าถาม

          เนื่องจากเรเวลควบคุมหัวใจตัวเองที่เต้นแรงจนแทบทนไม่ไหว..จึงพยายามหลบหน้าเซซิเลีย..แล้วรีบหันไปตอบคำถามของเซเลน่าก่อน

          “กะ..กะ…กะ…ก็ไม่มีใครบอกให้ใส่มานี่ครับ…แถมเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เห็นชุดเกราะของผู้ชายแล้วไม่ใช่รึไงครับ..ท่านเซเลน่า”

          “เออ..มันก็จริงแหะ..”

          “ฉันอยากเห็นเรเวลใส่ชุดเกราะผู้ชายมากเลยค่ะ…ต้องดูหล่อและเท่ห์มากๆแน่ๆเลย >//<”

          เซซิเลียเดินเข้ามากอดเรเวล

         “0//0...กะ..กะ..ก็ไม่ขนาดน้านนน…..รีบเข้าประเด็นที่จะคุยกันเถอะคร้าบบบบ”        

          เด็กหนุ่มหน้าแดงท่ามกลางอ้อมกอดของเด็กสาวที่มีภาพลักษณ์ราวกับอัศวินหญิงในสวนดอกไม้ยามค่ำคืน

         ********************************

          #5:00 น. ณ ห้องพักVIPชาย#

          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น

          “ยะ..ฮู้ววววว…/เเเเเเย้..”

          ผมกับรูอันรีบลุกจากเตียงพร้อมกัน

          เเปลงฟันอาบน้ำด้วยความเร็วแสง

          ใส่เครื่องแบบนักเรียนแล้วรีบสวมชุดเกราะทับ

          “เช้าแล้วนะครับ..ตื่นเต้นจัง”

          “นั่นสินะ..”

          ผมหยิบกระเป๋าเวทย์มนต์ของอาจารย์และกระเป๋าเวทย์มนต์ของโรงเรียนผูกเหน็บไว้ข้างเกราะเอว

          “พวกเราไปกันเถอะ..”

          ผมกล่าวจบแล้วเปิดประตูออกไป

          หลังเดินออกจากห้องพัก..ผมมุ่งตรงไปกินอาหารเช้าที่โรงอาหารกับรูอัน..แล้วรีบไปรวมตัวที่ลานอเนกประสงค์ซึ่งที่นั่นมีใครหลายคนรออยู่ก่อนแล้ว

          *****************************

          #5:39 น. ณ ลานอเนกประสงค์โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์#

          “ช้าจังเลยนะ..”

          เซเลน่ายืนกอดอกมองมาทางเด็กหนุ่มผมขาวและเด็กหนุ่มผมน้ำตาล

          “อรุณสวัสดิ์นะคะเรเวล..แล้วก็คุณรูอัน”

          เซซิเลียกล่าวทักทาย…ด้วยสีหน้าตื่นเต้น

          “อรุณสวัสดิ์ครับท่านเซซิเลีย”

          “อรุณสวัสดิ์เซซิเลียแล้วก็ทุกคน”

          ผมมองไปทางลูน่า..

          “หึ..”

          ลูน่ากอดอกแล้วหันหน้าไป..ราวกับโกรธผมในบางอย่าง

          เซซิเลีย..เดินเข้ามาเกาะแขนผม..แล้วกระซิบข้างหู

          “คุณใส่ชุดเกราะอันนี้แล้วดูเท่ห์มากเลยนะคะ…เล่นเอาฉันหลงรักอีกรอบเลยล่ะ..”

          “อะ…เอ่อ..ไม่ต้องพูดขนาดนั้นก็ได้มั้ง”

          ผมหน้าแดงเล็กน้อย..แล้วหลบหน้าเซซิเลีย

          ส่วนรูอันก็เดินไปทักทายชีน่ากับลูน่า

          พวกเราทั้งหมดคุยเรื่องสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย..เพื่อปัดเป่าคลายความตื่นเต้นลง

          จนกระทั่งเวลา 6:00 น.ได้มาถึง

          “เอาล่ะ..ห้องSทั้งหมดเข้าแถวได้”

          อาจารย์เอเรนกล่าวเรียกนักเรียกทุกคนให้เตรียมพร้อม

          “ตอนนี้เท่าที่นับดูมีทั้งหมด 32 คน..ซึ่งครบจำนวนแล้ว…หลังจากนี้พวกจะไปสำรวจดันเจี้ยนกัน..โดยจะมีเจ้าหน้าที่ผู้ใช้เวทย์มิติพาไปส่ง”

          หลังอาจารย์เอเรนกล่าวจบ..ก็มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเปิดประตูมิติส้มขึ้นมาด้านหน้า

          “ให้แต่ละคนเดินเข้าประตูนี้กันเลย..โดยเริ่มจากแถวแรกก่อน..เรเวลไปได้แล้ว..ครั้งนี้เธอเป็นคนนำ”

          “คะ..ครับบบ!!”

          ผมรีบเดินนำแถวไปในประตูมิติสีส้มนั่น...โดยมีเซซิเลีย เซเลน่า รูอัน ลูน่า ชีน่า และห้องSคนอื่นๆเดินตามหลัง

          ‘เอาล่ะ..ดันเจี้ยนข้างหน้าจะเป็นแบบไหนกันแน่นะ..’