คือยันต์ซังกะบ๊วย4ใบ!?
"ยันต์4ใบนี้ข้าจะคืนให้เ้า!?"(พรึบ) ยันต์ทั้ง4 ลุกกลายเป็ไฟยันต์ที่มือซ้ายกลายเป็หินขนาด1เมตร
ก้อนหินหล่นลงอุดปากรูทางขึ้นของราทัน!? แต่จะมีประโยชน์อะไร แค่ราทันไปขึ้นทางอื่นก็ได้แล้ว!!? แต่ปัญหาคือก่อนหน้านั้น ฮาอินได้โยนไฟที่สร้างจากยันต์ซังกะบ๊วยลงไปก่อนแล้ว?แต่เพื่อ....!?
(ตู้มมม) (ตู้มมมมมม) (ตู้มมมม)เกิดเสียงะเิดังเป็ทอดๆ อยู่ภายใต้เท้าของฮาอินไปจนถึงรูทางเข้าอีกทางที่เกิดจากราทัน (ฟูฟฟฟ) เกิดเป็ไฟสีฟ้าลุกโชนจากปากรู้และกลิ่นเหม็นคล้ายไข่เน่าฟุ้งกระจายไปทั่ว!?
"แหวะ..ฮาอินเ้าทำอะไรคุณหนูผู้นี้เหม็นชะมัด!?"หนูน้อยนิมิตต่อว่าขณะที่ใช้ตุ๊กตาของเธอแทนผ้าปิดจมูก!? คนอื่นๆ ก็ไม่เว้น แม้แต่รุ่นพี่มาลีก็รู้สึกว่าเหม็นเกินจะรับไหว!?นี่มันก๊าซไข่เน่า!? สารประกอบไฮโดรเจนซัลไฟด์(H2S)!? แม้ความสามารถของผู้ผจญภัยจะเน้นไปที่การสำรวจและเอาตัวรอดความสามารถต่อสู้นั้นน้อยกว่าสถาบันชั้นนำอื่นๆ แต่มีกฎ2ข้อที่ต้องจำ หากต้องต่อสู้กับพวกเขา
1.ห้ามเข้าใกล้พวกเขาโดยประมาท
2.ห้ามต่อสู้ในสถานที่ปิด
ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจตายได้โดยไม่รู้ตัว!!ด้วยแรงะเิขนาดนั้นต่อให้หลอมกายขั้น10แล้วก็ยังคงต้องาเ็สาหัส!
(กึก) (กึก) (กึก)ทุกคนใไม่เว้นแม้กระทั่งรุ่นพี่มาลี!!เมื่อราทันคลานออกมาจากหลุมของเขาสภาพของเขาตอนนี้สะบักสะบอมมาก มีแผลไฟไหม้ทั่วร่างกายบางส่วนของร่างกายยังคงมีไฟติดอยู่!? แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ทุกคนใ!?
ตอนนี้ข้างหลังราทันมีมนุษย์สูงสามเมตรสวมด้วยเสื้อเกราะลายัสีทองดูน่าเกรงขาม บนไหล่สองข้างติดไว้ด้วยปืนของราทัน แต่มันไม่ใช่สีฟ้าใสอีกต่อไปมันคือสีฟ้าทึบ!? และตอนนี้ราทันมีปืนเพิ่มขึ้นอีก1กระบอก!?หน้าตาของมนุษย์ั์ผู้นี้เหมือนราทันไม่ผิดเพี้ยน!? แม้ราทันในตอนนี้สภาพไม่ค่อยดีนักแต่มนุษย์ั์ข้างหลังเขาเห็นได้ชัดว่ากำลังคุ้มครองเขาอยู่!?
"เ้าบ้านนอก!! เ้าต้องตาย!?"ราทันจ้องมองฮาอินที่ตอนนี้ยืนอยู่บนหินที่ใช้ปิดรูทางออกเขาเคียดแค้นชิงชังนัก!? มันต้องตาย!! ข้าจะฆ่ามัน!!ข้าจะไม่ยอมให้มันมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกเด็ดขาด!!
(ฟุป) แต่ก่อนที่ราทันจะได้ทำอะไร!? ชายวัยกลางคนก็ปรากฏตัวขึ้น!? พร้อมกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของราทันและั์ของเขา!!?"กลิ่นช่างเหม็นอะไรอย่างนี้!?" ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมโบกมือเบาๆกลิ่นจึงค่อยๆหายไป ‘แอมโมเนียก่อนหน้านั้นคงใช้เพื่อให้ราทันสูญเสียประสาทรับกลิ่นไปชั่วขณะสินะ!?’ อาจารย์ใหญ่คิด
"ผู้คุมส่งิญญามาลียินดีที่ได้พบอาจารย์ใหญ่!?" รุ่นพี่มาลีเดินเขาไปทักทายอาจารย์ใหญ่อย่างนอบน้อม
"อั้ยหยาา...น้องสาวมาลีบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกพี่ชายตะเพียนฟากฟ้า" อาจารย์ใหญ่ตอบกลับอย่างสนิทสนม
"ทุกคนจ้ะนี่คืออาจารย์ใหญ่ของสถานศึกษาวิญญูผ่านฟ้าท่านเป็บุคคลที่น่าเคารพและน่าเชื่อถือมากเลยจ้ะ!?" รุ่นพี่มาลีหันไปแนะนำอาจารย์ใหญ่กับอัจฉริยะทั้ง5ของเธอที่ตอนนี้ยังคงอยู่ในอาการใ แปลกใจ สงสัยอืม...จะว่าไปสิ่งที่อยากรู้ไม่ใช่เื่นั้นสักหน่อย!?
"เอา ๆ ไม่ต้องมากพิธี!!น้องสาวมาลีรีบพานักเรียนไปพักผ่อนเถอะ ทุกคนคงจะเหนื่อยมากแล้ว ข้ารายงานเื่นี้กับอาจารย์แล้วหากท่านไม่กล่าวสิ่งใดให้ทำทุกอย่างไปตามปกติ!?" อาจารยใหญ่กล่าวพร้อมโยนแหวนมิติไปให้
"ผู้คุมส่งิญญามาลี น้อมรับคำสั่ง!?"รุ่นพี่มาลีค่อยๆ นำฮาอินและคนอื่นเดินเข้าไปยังประตูสถานศึกษา
ชายผู้ธรรมดาและสมุนของราทันเห็นอย่างนั้นจึงรีบตามไป!!แต่พวกเขาไม่สามารถเดินผ่านอาจารย์ใหญ่ได้ เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่!?ทุกคนมองไปยังอาจารใหญ่!?
"พวกเ้ารู้มั้ยว่าทำไมพวกเ้าไปไม่ได้!?"อาจารย์ใหญ่ถามเชิงยิ้มแต่ไม่ยิ้ม!?
ชายผู้ธรรมดาหันไปมองสมุนราทัน10กว่าคน ชัดเจนแล้วว่าไม่มีใครรู้คำตอบ เขาหันไปมองอาจารย์ใหญ่เขารับรู้ได้ถึงจิตสังหาร!!อาจารย์ใหญ่้าฆ่าพวกเขา!? ทำไม!? เพราะอะไรกัน!?ข้ายังไม่อยากตาย!? ข้าต้องไม่ตาย!? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ข้าต้องรอด!? แต่ข้าจะหาทางรอดจากสถานการณ์นี้ไปยังไง หืม...ใช่แล้ว!?
(พรึบ)ในขณะที่ทุกคนไม่ทันระวังตัวปรากฏิญญาควบแน่นเป็หมอกสีดำรวมตัวกันเป็ชุดคลุมบริเวณใบหน้าเป็หน้ากากสีขาวล้วน สิ่งที่โผล่ออกมาจากกลุ่มควันที่คล้ายผ้าคลุมทั้งสองข้างเป็มือที่มีเล็บแหลมคมภายในมือคือด้ามเคียวขนาดใหญ่
(ฉึบบบ)!!
คมเคียวเคลื่อนไหวผ่านกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขาในชั่วพรึบตาเดียวตุบ ชายผู้ธรรมดาคุกเข่าลง ตึงๆๆๆก่อนที่จะมีเสียงร่างไร้ิญญาของกลุ่มคนข้างหลังจะล้มลงที่ละคน “ท่านอาจารย์ใหญ่โปรดไว้ชีวิตผู้น้อยที่ต่ำต้อยนี้ด้วยเถิดข้า...ข้ามีข้อมูลหวังว่าจะเพียงพอต่อการแลกเปลี่ยนชีวิตน้อยๆข้องข้า” ชายผู้ธรรมดาร้องขอชีวิตพร้อมชูม้วนกระดาษขึ้น!?
“หืม...ข้า้าสังหารพวกเ้าหรือข้าบอกเมื่อไหร่กัน”!? อาจารย์ใหญ่แปลกใจอยู่บ้างเด็กคนนี้แม้จะเทียบไม่ได้กับ 5 อัจฉริยะปีศาจนั่นแต่ก็ยังถือเป็อัจฉริยะคนหนึ่งและความเฉียบขาดในการตัดสินใจเหตุการณ์เฉพาะหน้าเช่นนี้นับว่าไม่เลวแต่ยังขาดประสบการณ์อืม..ดูสิว่าจะมีลูกเล่นอะไรบ้าง
“ไม่...ไม่..ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้นท่านอาจารย์ใหญ่ที่สูงส่ง จะลงมือสังหารมดปลวกตัวกระจ้อยได้อย่างไร”ชายผู้ธรรมดากล่าวพร้อมเหงื่อพรั่งพรู !?
“แล้วเ้าสังหารพวกเขาทำไมกัน”?อาจารย์ใหญ่กล่าวขึ้นเสียงเล็กน้อย
“ข้า...ข้ากลัวว่าพวกเขาจะทำให้เกิดความขัดแย้ง!?ความขัดแย้งระหว่างสถาบันผู้ผจญภัยและสถาบันผู้คุมส่งิญญา พวกเขาไม่ใช่คนดีนักข้า...กลัวว่าพวกเขาจะนำข่าวของ อัจฉริยะฮาอินไปรั่วไหลข้างนอกหากสถาบันผู้ผจญภัยล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของอัจฉริยะฮาอิน พวกเขาคงมิอาจอยู่เฉยได้เป็แน่หากเป็เช่นนั้นอาจเกิดการกระทบกระทั่งระหว่าง2สถาบัน ข้า....ข้ามิอาจทนเห็นท่านอาจารย์ใหญ่ที่สูงส่งต้องเจอเื่เดือดร้อนได้ ข้ารู้ว่าท่านอาจารย์ใหญ่ที่สูงส่งต้องมีเื่มากมายให้ทำในแต่ละวันหากภาระของท่านต้องเพิ่มขึ้นอีก ข้าไม่อาจทนเห็นได้ และสำหรับข้า ท่านอาจารย์ใหญ่คือคนที่ข้าเคารพและยึดถือเป็แบบอย่างท่านอาจารย์ใหญ่ที่สูงส่งเปรียบดั่งเทพยาดา ผู้คนนับหน้าถือตา สูงส่งจนมิอา-”
“พอ”!! อาจารย์ใหญ่โบกมือ!? อาจารย์ใหญ่เพ่งพินิจเด็กหนุ่มผู้ดูเหมือนธรรมดาผู้นี้อนุภาคิญญาที่ปกคุมร่างเขานั้น เต็มไปด้วยอนุภาคที่เป็ลบ และเขาก็โเี้พอสมควรแต่เขากลับไม่ใช่ผู้ใช้ศาสตร์มืดแต่อย่างใดคาดการได้ว่าเขาคงเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีนัก เขายังไหวพริบดีรู้ทันเหตุการณ์แต่ยังคงตัดสินใจได้ไม่ดีนัก! เป็เด็กยังพอขัดเกลาได้!? แต่คะแนนประจบนี่ต้องให้10เต็ม
“เอาละ...ในเมื่อเ้ายอมที่จะรับบาปแทนข้าสิ่งนี้ข้าจะรับไว้ก็แล้วกัน” อาจารย์ใหญ่หยิบม้วนกระดาษมาเก็บไว้ โดยไม่ได้อ่าน
ชายผู้ธรรมดาเห็นอาจารย์ใหญ่รับม้วนกระดาษไว้ก็ถอนหายใจโล่งอกชีวิตของเขาเก็บกู้ขึ้นมาได้แล้ว!?
(ฟุบ)!? ศพของสมุนราทันหายไปโดยไม่เหลือร่องรอย!?“ตามข้ามาั้แ่วันนี้เ้าจะเป็เด็กรับใช้ของข้า” !?
“ขอรับ ๆเป็พระคุณอย่างยิ่งนายท่านอาจารย์ใหญ่”!? ชายผู้ธรรมดาไดยินเข่นนั้นก็ตื่นเต้นเป็ย่างมาก!เป็เด็กรับใช้แล้วไง? นั่นคืออาจารย์ใหญ่สถานศึกษาวิญญูผ่านฟ้าเขาคือตำนานที่มีชีวิต!?
( ตึง)!!?ชายผู้ธรรมดาใ อาจารย์ใหญ่นำบางอยางออกมาจากแหวนมิติ มันมีพื้นผิวที่เรียบเนียนอย่างไม่อาจอธิบายได้ทรงกลมสีขาวขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางนั้นหยุดนิ่งแต่ล้อมรอบโดยวงแหวนที่หมุนอย่างเอื่อยอยู่ตลอดเวลาและสีของมันเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลาตามอัตราการหมุน ดูเหมือนว่ามันจะหมุนเพื่อปฏิเสธทุกสิ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้าใกล้มัน!?แม้แต่อนุภาคที่เล็กกว่าอะตอมก็ไม่สามารถเข้าถึงมันได้ แม้แต่พื้นที่โดยรอบยังโดนบิดเบือนชายผู้ธรรมดารู้สึกว่ามันอยู่ไกลแสนไกล ทังที่มันตั้งอยู่ตรงหน้าเขาแท้ๆ!?
"โอ้...นี่มันกระสวยผ่านมิติ"!? กระสวยผ่านมิติ! ชายผู้ธรรมดาเพียงได้เคยเห็นแต่ในตำราเท่านั้น มันคือพาหะนะที่สามารถข้ามผ่านจักวาลโดยไม่ต้องใช้แท่นเคลื่อนย้าย!มันคือวิทยาการสุดล้ำและแสนแพงของสถาบันผู้ผจญภัยกล่าวกันว่าในสถาบันผู้ผจญภัยก็ยังมีจำกัด!? ขั้นปรมาจารย์ไม่ได้มีมันทุกคนเช่นนั้นการที่สถาบันอื่นจะมีได้ ไม่ใช่เื่ง่าย!มันต่างจากแท่นเคลื่อนย้ายหรือยันต์เคลื่อนที่!ที่ใช้วิธีเคลื่อนย้ายโดยตัดมิติของระยะทางออกไป1มิติและเดินทางผ่าน2มิติของระยะทาง แต่กระสวยผ่านมิติสามารถเดินทางไปได้ในทุกมิติของระยะทางั้แ่3จนถึง1 !? ชายผู้ธรรมดาไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งจะได้โดยสารด้วยพาหนะเช่นนี้เขาไม่แม้แต่จะเคยฝันว่าจะได้เห็นมัน!?
อาจารย์ใหญ่พอใจกับปฏิกิริยาของชายผู้ธรรมดามากการจะสอนเด็กสักคนก็ต้องให้เด็กศรัทธาเราก่อน!? นับเป็การเริ่มต้นที่ดีไม่เสียแรงที่ข้าใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อที่จะยืมกระสวยนี้มาจากเพื่อนผู้ผจญภัยของเขา!?แม้ตอนนี้ไม่รู้ทำไมถึงเลิกคบเขาไปแล้วก็เถอะ!?
“นามของเ้าคืออะไร”!?อาจารย์ใหญ่มองไปยังชายผู้ธรรมดา
“ข้าน้อยนามว่า....จีจี้ขอรับ!?”จีจี้เหมือนไม่ค่อยอยากจะเอยชื่อเขาสักเท่าไหร่!?
“ห๊ะ..!!!ใครตั้งชื่อให้เ้า?”อาจารย์ใหญ่สะดุ้งผู้ชายอะไรชื่อจีจี้!?
“เอ่อ...ตอนเด็กข้าเหมือนเด็กผู้หญิงมากพี่ๆข้าจึงเรียกข้าว่าจีจี้ ท่านพ่อข้าก็เรียกข้าเช่นนั้น!?”ชายผู้ธรรมดารู้สึกชอกช้ำนักเมื่อกล่าวถึงครอบครัว!?
“นับั้แ่ที่เ้าเป็เด็กรับใช้ของข้าเ้าจงทิ้งตัวตนเดิมไปซะ นับแต่นี้ไปนามของเ้าคือ ‘ชะโด’ !? ชะโดที่พุ่งทะยานไม่ว่าสิ่งที่ขวางหน้าเ้าคือสิ่งใด ไม่ว่าจะแหจะตาข่าย จะโคลน ขวากหนามหรืออุปสรรคใด เ้าจะพุ่งทะยานทะลุฝ่ามันไป!?”อาจารย์ใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “ไปกันเถอะ”!!
“ไปไหนหรือขอรับ”!?
“ไปรับคนๆหนึ่ง”!
“ใครกันหรือขอรับ!?”ชะโดใ!! ใครกันที่จำเป็ต้องใช้กระสวยผ่านมิติเพื่อไปรับเช่นนี้!?
“ข้าก็ไม่รู้...รู้แต่ว่าเป็คนไม่ได้เื่คนหนึ่ง”!?
รุ่นพี่มาลีพาฮาอินและทุกคนขึ้นมาบนแท่น ที่ผอ.เซและรุ่นพี่ยืนอยู่เมื่อเช้าทำให้พวกเขารู้ว่าข้างบนยังคงมีแท่นขนาดเล็กอีกหลายแท่นมันกลายเป็แท่นเคลื่อนย้าย!? มันเป็แท่นวงกลมที่ยกสูงขึ้นมาประมาณเกือบหัวเข่าข้างบนแท่นเคลื่อนย้ายมันเป็พื้นที่วงกลมที่มืดมิดไม่สามารรถเห็นแสงสีใดตกกระทบได้แต่แปลกที่กลับมองเห็นว่ามันกำลังหมุนวนอยู่ เมื่อรุ่นพี่มาลีทำอะไรบางอย่าง!? พื้นที่นั้นก็ดูเหมือนจะเริ่มหมุนช้าลงเรื่อยๆรุ่นพี่มาลีมองมายังฮาอิน!?
“หากิญญาเปล่าๆไม่เข้าไปยังสิ่งสถิติญญาอาจหลงทางได้นะจ๊ะ”!?
ฮาอินได้ยินดังนั้นจึงหยิบสิ่งสถิติญญาขึ้นมาห้อยคอแล้วมองไปยังพิณนี่พานน่าที่ยังดูกล้าๆกลัวๆ!?
“พิณนี่จะเข้าไปก่อนเอง!?”พิณนี่กล่าวจบเธอหายตัวเข้าไปในสิ่งสถิติญญาทันที! พานน่าคิดจะห้ามก็ไม่ทันแล้วสักพักมีเสียงเล็ดลอดออกมา!?
“พานน่าข้างในสวยมากเลยมีดอกไม้มากมาย มีทะเลสาบด้วย อ่าา...ชิงช้า! มีชิงช้าด้วย พานน่าเข้ามาเร็วเข้ามาแกว่งชิงช้าให้ข้าที!?” เสียงพิณนี่เล็ดลอดออกมาอย่างตื่นเต้น ก่อนที่พานน่าจะจะหายตามเข้าไปโดยไม่กล่าวคำใด!?
“หึเด็กน้อย”!?หนูน้อยนิมิตกล่าวอย่างดูแคลน แต่ใครกันใส่ชิงช้าไว้ข้างใน!?
“และน้องชายฮาอินจากนี้ไปจนกว่าจะผ่านพิธีกำเนิดใหม่หากไม่จำเป็จริงๆเ้าห้ามใช้ความสามารถของผู้ผจญภัยและห้ามใช้มันต่อหน้าสาธารณชนอีกเด็ดขาดจำไว้นะจ๊ะ!?” รุ่นพี่มาลีกล่าวอย่างเป็ห่วง!?
“เอ๋..!!ทำไมล่ะ!?” ฮาอินกล่าวอย่างสงสัย?ท่ามกลางสายตาเหมือนมองตัวประหลาดของทุกคน รุ่นพี่มาลีหันหน้าไปยังธารายิ้มและล่าวขึ้น!?
“ช่วยอธิบายแทนพี่สาวทีนะจ๊ะ!?”กล่าวเสร็จก็ไปทำอะไรบางอย่างกับแท่นเคลื่อนย้ายอื่นฮาอินหันหน้าไปยังธาราด้วยความสงสัย?
“เ้าไม่กลัวว่าสถาบันผู้ผจญภัยจะจับเ้าไปผ่าหรือไง!?”ธาราเหลือบมอง
“ฮะ! ทำไมต้องจับข้าไปผ่าด้วยล่ะ!?”เขาไม่เข้าใจอยู่ดีจะผ่าเขาทำไม!?
“เ้าไม่รู้หรือว่าผู้ที่ยังไม่ผ่านพิธีกำเนิดใหม่จะไม่สามารถเปิดประตูธาตุใหญ่เกินกว่าตาเปล่าจะมองเห็นได้ ต่อให้อัจฉริยะที่เกิดมาพร้อมประตูธาตุมากมายก็มีเพียงประตูธาตุขนาดเล็กเท่านั้น! มันถูกกำหนดไว้ด้วย รหัสพันธุกรรม!?”ธารากล่าวอธิบาย
ตอนนี้ฮาอินพอจะเข้าใจแล้วเขาไม่เคยรู้ว่าในตัวเขามีประตูธาตุมากมายกว่าคนปกติคู่ต่อสู้ที่เขาเคยเจอนั่นก็คือ บิดา และลุงของเขาเท่านั้น!? ฮาอินมองไปยังธารา “เ้าคงไม่คิดผ่าข้าด้วยใช่หรือไม่!?”
“ข้าไม่สนใจ!สถาบันผู้คุมส่งิญญาเราสนใจเพียงิญญาเท่านั้น และไม่มีใครสามารถผ่าิญญาผู้อื่นเพื่อศึกษาได้ด้วย!?” ธารากล่าวดูเหมือนเธอไม่ใส่ใจเื่นี้จริงๆ!?
ฮาอินหันไปมองหนูน้อยนิมิต!?
“ฮึ! เ้าไม่ใช่อัจฉริยะที่สามารทัดเทียมกับคุณหนูผู้นี้ได้หรอก!?”หนูน้อยนิมิตกล่าวอย่างถือดี แม้จะไม่ใช่คำตอบที่้าแต่คิดว่าเธอคงไม่แพร่งพรายเื่นี้ออกไป
“โอ้..สหายฮาอินข้าคือใคร? ขรรฟ้า นักดาบอันดับหนึ่งข้าจะไปทำเื่แบบนั้นได้ยังไง ดาบของข้าไม่ได้มีไว้ผ่าสหายสักหน่อย”!?ขรรฟ้ากล่าวอย่างรื่นรมย์!?
ฮาอินมองไปยังอังคารผู้ที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจอะไรมากที่สุดเขาคงไม่สนใจเื่นี้ด้วยเช่นกัน!?
“ข้าจะไม่บอกใครหากเ้าให้แก่นความมืดมิดเป็ค่าปิดปาก!?”อังคาร กล่าวเหมือนไม่ใส่ใจแต่คำพูดกลับไม่ใช่อย่างนั้น!?
“เอ๋...!!แก่นความมืดมิดคือสิ่งใด?”ฮาอินไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน!?
“แก่นความมืดมิดจะเหมือนไม้ที่กลายเป็หินสีดำแวววาวเ้าลองค้นหาในแหวนมิติที่ได้มาดูสิ!? อาจจะมีเก็บไว้ข้าจะถือว่าติดหนี้เ้าครั้งหนึ่งก็แล้วกัน!?” อังคารกล่าว
ฮาอินได้ยินดังนั้นแสร้งทำเป็ค้นหาภายในแหวนมิติทันทีแม้แก่นความมืดมิดจะยังคงอยู่ในย่ามก็เถอะ!? อืม ข้าก็ไม่รู้จะเอาไว้ใช้ทำอะไรเอาของที่ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร แลกกับหนี้หนึ่งครั้งก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่!ฮาอินคิดขณะแสร้งทำเป็ค้นหา
“อะ..!!เจอแล้ว !?” ฮาอินลูบแหวน “เอ๋..ทำไมไม่ออกมาล่ะ!? อยู่ไหนกัน!?”ฮาอินแตะไปยังย่ามของตนอย่างบังเอิญ!? “โอ้อยู่นี่ไง!! ดูเหมือนข้าจะยังติดนิสัยเก่า!?”
“ฮึ...เ้ายังไม่ได้ผูกพันธะกับแหวนจะใช้ได้ยังไง!?”หนูน้อยมาลีดูแคลน มันเป็การแสดงที่แย่มาก!?
75K
![ออโรริน่า พันธะต้องมนตรา [ฮาเร็ม] (มี Ebook)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1787281407_32851263.webp)
