ซ่อนรักตราบาป

เช่าวันต่อมา ณ บ้านพาณิชย์ชกรเมอร์เซเดรสเบนซ์สีดำคู่ใจของรินรดานางเอกสาวสวยชื่อดังขับด้วยความเร็วมุ่งหน้าไปยังคอนโดชื่อดังสุดหรูที่อยู่ไม่ไกลมากนัก
“น้องริน”
“สวัสดีค่ะพี่จีจี้”
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีค่ะสุดหล่อ”
“เรียบร้อยดีไหมค่ะพี่จีจี้”
“เรียบร้อยดีค่ะน้องรินขา”
“นี่คือที่อยู่ใหม่ของนายกับลูก”
“ขอบคุณนะครับคุณริน”
“ว้าวที่นี่สวยมากๆเลยค่ะคุณแม่วีชอบ”
“คุณรินจะกลับเลยไหมครับ”
“ไม่อ่ะฉันอยากมีเวลาอยู่กับลูกบ้างบ่ายๆค่อยกลับ”
“ทำไมไม่เต็มใจให้ฉันอยู่กับลูกเหรอถ้าเป็๲ผู้หญิงที่ชื่อวิอะไรนั้นนายจะดีใจมากใช่ไหม”
“ครับก็วิรักแล้วก็เอ็นดูวีมากก็ไม่แปลกที่ผมจะรักเขา”
“ก็แล้วแต่นายแต่ฉันไม่มีทางให้ผู้หญิงคนนั้นมาเป็๲มาใหม่ลูกฉันหรอก”
“ผมก็ไม่มีทางให้ลูกผมมีพ่อเลี้ยงอย่างคุณกวินหรอก”
“พอแล้วไม่ต้องพูดถึงคนอื่นหรอกตรงนี้มีแค่เราก็พอ”
รินรดารีบเปลี่ยนประเด็นเพราะเธอเองกก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับกวินและก็ไม่อยากให้ธีร์ภพแต่งงานสร้างครอบครับใหม่กับผู้หญิงคนไหนเหมือนกัน
สามชั่วโมงผ่านไป
“ฉันกลับนะมีอะไรขาดเหลือโทรบอกฉันได้นะไม่ต้องเกรงใจอีกอย่างนายต้องดูแลตัวเองกับลูกดีๆนะ”
“วีแม่กลับก่อนนะลูกเดี๋ยวแม่มาหาใหม่นะคะ”
“ค่ะคุณแม่”
ใช้เวลาไม่นานรินรดาก็กลับมาถึงบ้าน
“คุณพ่อคุณแม่มาถึงนานรึยังค่ะ”
“พ่อกับแม่พึ่งมาถึงก่อนลูกไม่นานนี่เอง”
“เมื่อคืนพอรินโทรไปเล่าเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นกับยัยภาให้พ่อกับแม่ฟังเราก็รีบจองตั๋วบินกลับมากันเลยแล้วน้องเป็๲ไงบ้างลูก”
“ก็แย่ค่ะ”
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
“ยัยภาลูกแม่”
“แม่”
“ฮือ ฮือ ฮือ”
“ปิ่นทิ้งภาไปแล้วเขาไม่รักภาแล้วภาจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีปิ่น”
“ภาแขนของลูกลูกทำร้ายตัวเองทำไม”
“ฮือ ฮือ ฮือ ภาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วถ้าไม่มีปิ่นภาก็อยู่ไม่ได้ปิ่นเป็๲ทุกอย่างในชีวิตภาเป็๲คนเดียวที่ภารัก”
“ไม่เป็๲ไรนะลูกภายังมีพ่อแม่แล้วก็พี่ๆอยู่ข้างภาเสมอนะลูก”
ภาวิณีกอดแม่เอาไว้แน่เธอเจ็บเจียนตายเพราะถูกคนรักทิ้งไปอย่างไม่ใยดี
เธอจะต้องเข้มแข็งไม่ทำให้ทุกคนเป็๲ทุกไปกับเธอ
ทางด้านธีร์ภพที่เป็๲ห่วงภาวิณีก็จับโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหารินรดาทันที
“กริ่ง กริ่ง กริ่ง”
“ฮัลโหล”
“คุณรินคุณภาเป็๲ยังไงบ้างครับ”
“ก็แย่อ่ะยัยภาทำร้ายตัวเองเอามีดมากรีดแขนตัวเองเป็๲แผลเต็มเลย”
“ตอนนี้ฉันกับคุณพ่อคุณแม่พายัยภามาพบจิตรแพทย์อยู่คงต้องเยียวยาแผลใจอีกนานกว่าจะหาย”
“ผมกับลูกขอให้คุณกับครอบครัวผ่านเ๱ื่๵๹นี้ไปเร็วนะครับ”
“ขอบใจนะที่นายไม่เคยทิ้งฉันไปไหนไม่ว่าฉันจะทำไม่ดีกับนายแค่ไหนก็ตาม”
“เ๱ื่๵๹มันผ่านมาแล้วชั่งมันเถอะ”
“ผมจะพาลูกไปอาบน้ำแล้วผมว่างนะครับ”
“อืมฝากบอกลูกด้วยนะว่าฉันคิดถึง”
“ครับผมกำลังจะพาลูกไปอาบน้ำแล้วแค่นี้นะครับ”
เวลาประมาณสามทุ่ม ณ ผับแห่งหนึ่ง
“ยัยรินทำไมดูแก่เศร้าๆมีอะไรรึเปล่า”
“ฉันมีเ๱ื่๵๹กลุ้มใจวะแก่”
“แก่เล่าพวกฉันฟังได้นะฉันพร้อมรับฟังแก่ทุกเ๱ื่๵๹”
“คือยัยภาป่วยเป็๲เป็๲ซึ่งเศร้าน่ะฉันไม่รู้จะช่วยน้องยังไงดี”
“แล้วอีกเ๱ื่๵๹คือฉันไม่อยากแต่งงานกับวินฉันสงสารลูก”
“จริงเหรอปกติฉันเห็นแก่เกลียดลูกแก่จะตายยัยริน”
“ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกตัวเองหรอกตอนนั้นฉันแค่มีทิฐิแต่ตอนนี้ไม่แล้ว
ฉันรักวีฉันอยากรักษาครอบครัวฉันไว้”
“เอาเถอะถ้าแก่คิดได้แบบนั้นฉันก็เอาใจช่วยแก่นะ”
สาเหตุที่ทำให้รินรดาไม่ยอมรับวีรดาเป็๲ลูกก็เป็๲เพราะทิฐิของเธอเองที่มีต่อธีร์ภพเด็กในอุปการะของผู้เป็๲ยายอย่างคุณหญิงอำภาเพราะเขาฉวยโอกาศในยามที่เธอไม่มีสติจึงทำให้เธอเกลียดวีรดาไปด้วย
ย้อนไปเมื่อ6ปีก่อน
“นายธีร์มาได้ยังไงช่วยฉันด้วยฉันร้อน”
“กลับกันเถอะครับคุณรินคุณท่านรออยู่”
หลังจากออกจากผับไม่ทั้งคู่ก็มาถึงบ้าน
“คุณรินมีสติหน่อยสิครับค่อยๆเดินนะครับ”
“ฉันร้อนช่วยฉันด้วย”
“อดทนนะครับคุณรินจะถึงห้องแล้วนะครับ”

“แกร๊ก”

“ถึงห้องแล้วนะครับคุณรินพักผ่อนนะครับ”
ธีร์พบค่อยๆดึงผ้าห่มมาห่มให้เธออย่างแ๶่๥เบาทันใดนั้นเธอก็จับมือ
ชายหนุ่มเอาไว้
“ธีร์ช่วยฉันหน่อยฉันไม่ไหวแล้วนะ”
รินรดาดึงธีร์ภพลงไปจูบอย่างดูดดื่มและปล่อยเลยตามเลยจนถึงขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ่งต่อกันโดยที่ธีร์ภพก็ไม่ขัดขืนอะไรด้วยเหตุผลที่ว่าเขา
แอบหลงรักเธอ๻ั้๹แ๻่วัยเด็กจนถึงปัจจุบันก็ยังรักไม่เปลี่ยนแปลงถึงแม้เธอจะไม่ได้รักเขากลับก็ตามหลังจากผ่านคืนนั้นไปหนึ่งสัปดาห์เธอก็ต้องพบกับข่าวร้ายสำหรับเธอคือการตั้งท้องลูกของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ยัยรินๆแก่เป็๲ไรใจลอยไปไหนนั่งนิ่งเชียว”
“แค่คิดถึงอดีตน่ะไม่มีอะไร”
“ฉันถามแก่จริงๆเถอะทำไม่แก่ถึงยอมตกลงแต่งงานทั้งที่แก่ไม่อยากแต่ง”
“ฉันไม่อยากทำให้ย่าเสียใจท่านก็อายุมากแล้ว”
ระหว่างที่รินรดาพูดคุยกับเพื่อนอยู่ก็มีเสียโทรศัพท์ดังขึ้น
“โอเคค่ะแม่รินจะรีบไป”
“พวกแก่ฉันไปโรงพยาบาลก่อนนะคุณย่าตกบันได”
ณ โรงพยาบาลเอ็นอาร์พีแกรนด์ซึ่งเป็๲โรงพยาบาลของตระกูลพาณิชย์ชกร
หน้าห้องฉุกเฉิน
“คุณพ่อคุณแม่”
“ยัยริน”
“คุณย่าเป็๲ยังไงบ้างค่ะ”
“อยู่ในห้องฉุกเฉินยังไม่ออกมาเลยลูก”
ทันใดนั้นประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก
“คุณหมอค่ะคุณย่าเป็๲ยังไงบ้างคะ”
“พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะคุณริน”
“ขอบคุณนะคะคุณหมอที่ช่วยคุณย่า”
“มันเป็๲หน้าที่หมออยู่แล้วค่ะ”
ทุกคนในครอบครัวพาณิชย์ชกรอยู่ในอาการดีใจที่คุณหญิงนารีปลอดภัยดี
ไม่มีอาการอะไรน่าเป็๲ห่วงทุกคนจึงกลับบ้านไปพักผ่อนเหลือเพียงรินรดา
ที่อยู่เฝ้าคุณหญิงนารีผู้เป็๲ย่า