ใน่หลายวันมานี้ซูเหวินทั้งรักและผูกพันกับซิ่วอิงเป็อย่างมากอาจจะเป็เพราะเด็กสาวตัวน้อยนั้นนางขาดความรักความอบอุ่นจากผู้เป็มารดาและทางด้านของซิ่วอิงนางก็ทั้งรักและเอ็นดูเด็กสาวคนนี้เช่นกัน
“ท่านไป๋อัน ตลอดหลายวันมานี้บุตรสาวของข้ารบกวนครอบครัวท่านมาไม่ใช่น้อยๆเลยความรักความอบอุ่นที่ข้ามอบให้นางมันอาจจะยังไม่เพียงพอ” หวังซุนกล่าวกับผู้นำหมู่บ้านด้วยความเกรงใจเพราะเดียวนี้ตัวของนางนั้นแทบที่จะไม่อยากนอนบ้านเลยเอาแต่ร้องหาพี่สาวซิ่วอิงอยู่ตลอดเวลา
“นายน้อยท่านอย่าได้พูดเช่นนั้นเลย หลานสาวของข้านั้นนางเป็คนรักเด็กและก็เป็ตัวของนางเองที่เชิญชวนซูเหวินมาเล่นบ้านด้วยแต่ใครจะไปคิดได้ว่าคนทั้งสองนั้นจะรักและผูกพันกันมากถึงเพียงนี้” ชายชราพูดออกมาพร้อมทั้งพยายามสังเกตสีหน้าท่าทางของชายหนุ่มตรงหน้า
“ซิ่วอิง ถึงดูภายนอกนางจะแข็งกระด้างไปบ้างแต่ตัวของนางนั้นก็เป็หญิงสาวที่มีจิตใจดี ข้าเชื่อว่าผู้ชายภายในหมู่บ้านหลายคนไม่น้อยที่แอบหลงรักนาง” ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวที่สุดแสนจะงดงามที่กำลังหยอกล้อกับบุตรสาวของตน ชายชราจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังแอบมองหลานสาวของตนอย่างไม่วางตา
“นายน้อยชอบนางอย่างงั้นเหรอ” น้ำเสียงของชายชราเปลี่ยนแปลงไปเข้มขรึมเล็กน้อยเพราะนี่เกี่ยวพันกับความสุขของหลานสาวของเขาทั้งชีวิตและตัวของนายน้อยผู้นี้เองก็เคยผ่านการมีครอบครัวมาแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าชายผู้นี้นั้นแท้ที่จริงแล้วจะทำให้หลานสาวที่น่ารักของเขามีความสุขได้รึไม่
“ท่านผู้นำหมู่บ้านตอนแรกข้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับนางแต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ตัวข้าจะแอบตกหลุมรักนางเข้าแล้วนางช่างเป็ผู้หญิงที่สุดแสนจะวิเศษ” ในที่สุดตัวของหวังซุนก็เผยความในใจของตนออกมาว่าตัวของเขานั้นหลงรักสตรีนางนี้เข้าให้แล้วและดูเหมือนว่าบุตรสาวของเขานั้นจะยอมรับในตัวนางได้อีกด้วย
“นายน้อยข้าจะมั่นใจได้ยังไงว่าท่านรักนางจริงๆนางจะไม่ใช่แค่ตัวตายตัวแทนเมียท่านที่ต้องมารับหน้าที่ดูแลซูเหวินเพื่อให้นางเติบโตเป็หญิงสาวที่ดี” ชายชรารู้อยู่เต็มอกว่าหลานสาวของตนนั้นหลงรักและชื่นชอบชายผู้นี้เป็อย่างมากแต่ตัวของเขานั้นอยากจะรู้ถึงหัวใจของชายผู้นี้เหลือเกินว่าคิดอย่างไรกับหลานสาวของตนกันแน่
“หากข้ามีโอกาสได้ดูแลนาง ข้าจะทำให้นางเป็ผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดเท่าที่ตัวของข้านั้นจะทำได้” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมุ่งมั่นอาจจะเป็เพราะใน่หลายวันมานี้เขาได้เห็นในด้านที่สดใสของนางจึงทำให้ตัวของชายหนุ่มค่อยๆตกหลุมรักนางอย่างช้าๆในตลอดหลายวันมานี้เขายังไม่ค่อยแน่ใจว่าแท้ที่จริงแล้วเขารู้สึกกับนางอย่างไรกันแน่เขาแค่หลงนางหรือว่าเขาตกหลุมรักนางกันแน่และในวันนี้ในที่สุดเขาก็รู้ถึงความ้าของตัวเองว่าแท้ที่จริงตัวเขานั้นหลงรักนางเข้าให้แล้ว
“ฮ่า ฮ่า ดี!!! ในเมื่อนายน้อยพูดกับข้าเช่นนี้ข้าก็สบายใจตัวข้าเองก็แก่ชรามากแล้วไหนเลยที่จะมาขัดขวางความรักของคนหนุ่มสาว” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นยินดีเป็อย่างมากหลานสาวของเขาไม่ได้หลงรักเ้าหนุ่มนี่เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นแต่ตัวของเขานั้นก็ยังหลงรักนางอีกด้วยราวกับว่าฟ้าเบื้องบนนั้น้าที่จะให้คนทั้งสองมาพบเจอกัน
“ขอบคุณท่านมาก” ชายหนุ่มตอบรับคำของชายชราด้วยความยินดีเขาดีใจเหลือเกินที่ชายชราผู้นี้นั้นไม่รังเกียจตนที่ตนเองเคยมีครอบครัวมาก่อน
“นายน้อยข้ามีอะไรที่จะบอกท่าน” ชายชราค่อยยื่นใบหน้าของตนมากระซิบที่ข้างหูของหวังซุน หลังจากนั้นไม่นานดวงตาของชายหนุ่มนั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าสตรีนางนี้นั้นแท้ที่จริงแล้วตัวของนางก็มีความรู้สึกดีๆให้กับเขาเช่นกันเขาไม่ได้หลงรักนางเพียงแค่ฝ่ายเดียว
“ที่ท่านพูดมาเป็ความจริงอย่างงั้นเหรอ” ชายหนุ่มกล่าวถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“นางตกหลุมรักท่านมาสักพักใหญ่แล้ว แต่นายน้อยอย่าบอกเื่นี้กับนางล่ะไม่ใช่นั้นนางคงได้โกรธเคืองข้าเป็แน่หญิงสาวนางนี้ยามที่นางโกรธเคืองช่างน่ากลัวนัก” ชายชรากำลังพยายามนึกใบหน้าของหลานสาวของตนที่กำลังโกรธเคืองตนอย่างถึงขีดสุดแค่คิดตัวเขาก็แอบตัวสั่นแล้วไม่รู้เหมือนกันว่าตัวของนางนั้นเป็หลานสาวของเขารึเป็แม่เขากันแน่ปากคอของนางช่างเราะร้าย บ่นทีดุทีเขาจำฝังใจสามวันเจ็ดวัน
“ท่านผู้นำหมู่บ้านข้าต้องขอบคุณท่านมาก ขอเวลาข้าสักหน่อยข้าจะค่อยๆบอกความรู้สึกของข้าที่มีให้กับนางได้รับรู้” หวังซุนจ้องมองบุตรสาวของตนที่กำลังวิ่งเล่นกับหญิงสาวที่แสนจะสวยสดงดงามอย่างสนุกสนานสีหน้าและแววตาของพวกนางทั้งสองนั้นมีความสุขเป็อย่างมากอีกคนก็คือบุตรสาวที่น่ารักของเขาส่วนอีกคนคือหญิงสาวผู้ที่พิชิตหัวใจของเขาได้ เขาวาดฝันที่จะสร้างครอบครัวกับนางผ่านจิตใต้สำนึกของเขา
“พยายามเข้าล่ะ” ชายชรากล่าวออกมาด้วยความยิ้มแย้มแต่นี้ไปเขาไม่ต้องห่วงอนาคตของหลานสาวของตนอีกต่อไปแล้วเพราะมีชายที่ไว้ใจได้จะดูแลนางแทนตนภายในอนาคต
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ” เมื่อซูเหวินตัวน้อยเห็นการมาของพ่อของนางนางรีบวิ่งเข้าหาด้วยความตื่นเต้นยินดีเพราะในตลอด่หลายวันมานี้ตัวของนางนั้นมีความรู้สึกที่มีความสุขเป็อย่างมาก
“พ่อมารับลูกกลับบ้าน” หวังซุนกล่าวกับบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนเพราะตัวของนางนั้นเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเขา
“ท่านพ่อแต่ข้าอยากอยู่นอนที่นี่ต่ออีกสักคืน” ซูเหวินตัวน้อยนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะออดอ้อน
“หวังซุนปล่อยให้นางอยู่ที่นี่ต่ออีกสักคืนเถอะ นางไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับพวกเราสักนิดอีกอย่างท่านปู่ของข้าจะได้มีเพื่อนเล่นยามเหงาด้วย จริงไหมท่านปู่” ซิ่วอิง รีบส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือที่ท่านปู่ของนางในทันที
“ใช่ๆ นางเป็เด็กน่ารัก นายน้อยคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าจะให้นางอยู่เล่นต่อที่นี่อีกสักคืน” ชายชรารีบตอบรับคำของหลานสาวในทันที ทางด้านตัวของหวังซุนทำได้แต่เพียงยิ้มอ่อนออกมา
“ลูกพ่อถ้าลูกอยากที่จะอยู่ที่นี่ต่อลูกต้องทำตัวดีๆนะอย่าสร้างความเดือดร้อนให้กับท่านปู่แล้วก็พี่สาวซิ่วอิงนะ” หวังซุนกล่าวออกมาพร้อมทั้งนำมือไปลูบที่หัวของบุตรสาวตัวน้อยของตนนางส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสดใส
“ท่านพ่อข้าจะเป็เด็กดีแล้วอีกอย่างท่านปู่แล้วก็พี่สาวซิ่วอิงนางรักข้ามาก ข้ามีความสุขมากที่ได้อยู่เล่นที่นี่”
“ซิ่วอิงข้าขอฝากลูกของเราด้วยนะ” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายแล้วก็รีบเดินจากไปในทันทีเพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นเริ่มที่จะมีความเขินอายต่อนางเล็กน้อย
“ลูกของเราอย่างงั้นเหรอ” ใบหน้าของซิ่งอิงในยามนี้นั้นถึงกับแดงขึ้นสีเล็กน้อยพร้อมทั้งเสียงหัวใจของนางที่กำลังเต้นอย่างผิดจังหว่ะ
“ท่านปู่ ท่านว่าไหมว่าวันนี้เขาดูแปลกๆไป” นางมองตามหลังเขาไปพร้อมทั้งใจสั่นเล็กน้อย
“นี่ล่ะน๊า...ความรักของคนหนุ่มสาวสุดท้ายแล้วก็ต้องให้ชายแก่ชราผู้นี้ช่วย” ท่านปู่ของนางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความภาคภูมิใจไม่น้อย
“นี่...ท่านปู่ ท่านคงไม่ได้ไปพูดจาอะไรแปลกๆกับเขาใช่ไหม” น้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนของนางเปลี่ยนแปลงเป็เสียงเข้มในทันทีท่านปู่ของนางจะต้องแอบไปพูดอะไรแปลกๆกับเขาแน่ๆ
“เปล่านะ หลานรักของปู่ ปู่ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น” ชายชรารีบเบนหน้าหนีในทันทีเพราะหลานสาวที่น่ารักยิ่งของตนนางเริ่มที่จะกลายร่างเป็นางั์แล้ว
3K
