ตอนที่ 1
กนกนุช ที่บ้านทำร้านอาหารั้แ่รุ่นปู่และย่า จนมาถึงรุ่นของพ่อก็ยังทำอยู่ เธอเองจึงได้ซึมซับเื่การทำอาหารมาด้วย แม้จะไม่ได้มีความชอบในเื่นี้สักเท่าไร แต่ก็ต้องทำ และสามารถทำออกมาได้ดี อาจจะเพราะด้วยสายเืหรือเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน และร้านอาหารของบ้านเธอนั้น เป็ที่นิยมเป็อย่างมาก และอีกอย่างที่เธอไม่ต้องเป็ห่วงเพราะมีพี่ชายและพี่สะใภ้ดูแลอยู่แล้วอีกด้วย
ส่วนตัวเธอเองนั้นความชอบส่วนตัวคือ เธอสนใจเื่แพทย์แผนจีน และสมุนไพรต่างๆ จะมีความชอบเป็พิเศษ เธอจึงได้ลงเรียนทางด้านนี้เพิ่มอีกด้วย โดยที่บ้านก็ไม่ได้ห้ามอะไร เพราะเห็นว่าเป็ความชอบ และอีกอย่างทางด้านร้านอาหารก็มีคนดูแลอยู่แล้ว
การเรียนนั้นอาจารย์ไม่ได้เน้นการเรียนรู้ทางทฤษฎีอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังศึกษาจากธรรมชาติด้วย อย่างวันนี้ก็เช่นเดียวกัน เธอต้องไปเข้าป่าเดินขึ้นเขา เพื่อศึกษาเื่สมุนไพรต่างๆ ที่เกิดขึ้นเองบนูเา ซึ่งกว่าเธอจะขอที่บ้านได้ ก็ต้องใช้เวลาหลายวันเลยทีเดียว เพราะทุกคนต่างก็เป็ห่วง เื่ที่ต้องขึ้นเขาไป กลัวว่าจะเกิดอันตรายได้
แต่สุดท้ายแล้ว ทุกคนก็ใจอ่อนกับเธอจนได้ เพราะทุกคนรู้ว่านี่เป็ความชอบที่อยากจะเรียนรู้จริงๆ จึงไม่อาจขัดใจ แม้จะพยายามแล้วก็ตามที และอีกอย่างคือเื่ที่เธอไปกับอาจารย์ ซึ่งเขาขึ้นเขาลูกนี้ไปบ่อยๆ และยังมีเพื่อนของเธอที่เรียนพร้อมกันไปด้วย จึงไม่ห่วงมากเท่าไร
"นุช เธอมาช้ามากเลยนะ ฉันกับอาจารย์รอนานแล้วเนี่ย หรือว่าที่บ้านของเธอเปลี่ยนใจ ไม่อยากให้ไปอีกหรือเปล่า"
กิรณา ถามเพื่อนออกไป เพราะรู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นเป็ที่รักของครอบครัว ทุกคนจึงเป็ห่วงกันมาก กว่าที่จะอนุญาต ต้องใช้เวลานานเลย ไม่เหมือนกับเธอที่ไม่มีใครสนใจ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม เธอจึงสามารถไปไหนได้ตามใจชอบ
"อืม เป็อย่างที่เธอคิดนั้นล่ะ กว่าแม่จะปล่อยฉันมาได้ ก็เป็อย่างที่เธอเห็นนี่ล่ะ หนูขอโทษนะคะอาจารย์ ที่ทำให้รอนาน ทุกคนทำเหมือนกับว่าหนูจะไม่ได้กลับมาอย่างนั้นล่ะ แค่ไปเดินป่า เก็บสมุนไพรเองนะ คิดแล้วก็เหนื่อยใจเหลือเกิน แต่พอคิดว่าเขาเป็ห่วงก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง"
เธอคิดถึงเื่ก่อนที่จะมา มีทั้งพ่อ แม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ และหลานๆ มายืนส่ง เหมือนกับไม่อยากให้เธอมาอย่างนั้นล่ะ แม้ใจจะรู้สึกเหมือนใจหาย ไม่อยากจะไป แต่ด้วยรับปากกับอาจารย์และเพื่อนเอาไว้แล้ว จึงไม่อาจที่จะเปลี่ยนใจได้ จึงได้ตัดใจออกจากบ้านมาในที่สุด
"ไม่เป็ไรหรอก อาจารย์รอได้ ไม่ได้รอนานขนาดนั้น พวกเขาคงจะเป็ห่วงนั่นล่ะ อย่างนั้นเราก็เดินทางกันเถอะ"
หลังจากนั้นทั้งสามคนจึงได้ออกเดินทาง ทั้งสามคนเดินทางเข้าไปในป่า ที่ตอนนี้มีต้นไม่ใหญ่ขึ้นปกคลุมเต็มพื้นที่ และทุกคนต่างตั้งใจมองหาสมุนไพรที่ตัวเองรู้จักและไม่รู้จัก พร้อมทั้งถ่ายรูปเก็บเอาไว้ด้วย เพื่อที่จะได้นำกลับไปศึกษาอีกครั้งหนึ่ง เธอมีความสุขมากๆ ในการศึกษาอย่างนี้ มันดีกว่าที่ต้องนั่งเรียนในห้องเรียนอย่างเดียวเสียอีก
"นุช ฉันว่าในป่าแถบนี้ อุดมสมบูรณ์มากเลยนะ เราพบสมุนไพรหลากหลายเลย แล้วเธอเจอเยอะหรือเปล่า" ถามเพื่อนที่มีความชอบที่เหมือนกัน
"ฉันเองก็เจอเยอะเหมือนกัน ดูสิมันดูสมบูรณ์มากเลยนะ ถ้านำไปทำยา คงจะมีคุณภาพดีไม่น้อยเลย นาเราเดินไปทางนั้นกันไหม ฉันคิดว่าต้องมีสมุนไพรน่าสนใจมากแน่ๆ เลย"
เมื่อเห็นทางแคบๆ ไม่มีคนเดินไป แต่เหมือนจะมีต้นไม่เขียวชอุ่ม จนทำให้เกิดความสนใจเป็อย่างมาก ถ้าเจอสมุนไพรอย่างอื่นก็เป็การดีกับการศึกษาของพวกเธอไม่น้อยเลย
"น่าสนใจเหมือนกันนะ แต่เหมือนมันจะรกไปหรือเปล่า ฉันว่ามันน่ากลัวเกินไป มันจะไม่มีอันตรายอย่างนั้นหรือ"
เมื่อมองทางที่เพื่อนบอก ถึงแม้ใจจะอยากศึกษามากเท่าไร แต่ก็ยังห่วงความปลอดภัยมากกว่า
"ไม่น่ามีอะไรหรอก เธอไม่อยากจะรู้หรือ ว่าตรงนั้นจะมีอะไรบ้าง อาจจะเป็สมุนไพรที่เราไม่เคยเห็นซ่อนอยู่ก็ได้ไม่ใช่หรือ ถ้าเป็อย่างนั้นจริง พวกเราเสียโอกาสแย่เลยนะ"
"มันก็จริงของเธอ อย่างนั้นไปก็ไป"
เมื่อได้ฟังที่เพื่อนพูดก็คิดว่าเป็เื่จริง จึงได้ตอบตกลงทันที แต่เมื่อกำลังจะเดินไปกันนั้น ต้องชะงักเพราะอาจารย์ ได้เรียกเอาไว้ก่อน
"นั่นพวกเธอทั้งสองคนจะไปไหนกัน อย่าไปที่อันตรายอย่างเด็ดขาดนะ อาจารย์ขอเตือน แล้วใครก็ได้มาช่วยอาจารย์เก็บสมุนไพรตรงนี้หน่อย มันมีเยอะเลย เราจะได้นำกลับไปเยอะหน่อย"
เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์ ทั้งสองคนกำลังเดินไปทางที่เหมือนไม่เคยมีคนเดินมาก่อน จึงได้เตือนขึ้นมาเพราะมันอันตราย เพราะไม่รู้ว่าเส้นทางจะเป็อย่างไรบ้าง
"นุช เดี๋ยวฉันไปเองก็แล้วกัน ถ้าจะไปตรงนั้นให้รอฉันก่อนนะ อย่าไปคนเดียวเด็ดขาด เข้าใจหรือเปล่า"
เธอคิดว่าจะไปช่วยอาจารย์เอง แต่ก็อดที่จะเป็ห่วงเพื่อนไม่ได้ กลัวว่าจะเดินเข้าไปคนเดียว เพราะรู้ว่าเพื่อนของเธอเป็คนที่ดื้อดึงพอสมควร อะไรที่อยากรู้ ก็จะรู้ให้ได้ เธอจึงกลัวว่าจะเดินเข้าไปคนเดียว จึงได้พูดเตือนเอาไว้ก่อน
"ได้ เธอรีบไปเถอะ เดี๋ยวอาจารย์สงสัยกันพอดี ว่ามัวแต่ทำอะไรอยู่"
รับปากเพื่อนไป แต่ใจจริงไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย เพราะตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นมันมีอยู่เต็มอกแล้ว และไม่คิดที่จะรอเพื่อนกลับมาอย่างแน่นอน ตอนนี้จึงได้แต่เดินสำรวจบริเวณนี้ไปก่อน อย่างไม่ได้สนใจอย่างอื่น เพื่อรอให้เพื่อนเดินไปหาอาจารย์ก่อน แล้วค่อยว่ากัน
กิรณา มองเพื่อนด้วยความเป็ห่วงอีกครั้ง แต่ก็ต้องตัดใจเดินไปหาอาจารย์ เพราะกลัวว่าจะรอนาน และก็เป็อย่างที่คิด พออาจารย์เจอหน้าก็ถามออกมาทันที
"ทำไมถึงได้มาช้าจัง แล้วนุชไม่ได้ไปที่เสี่ยงอันตรายใช่ไหม" ถามลูกศิษย์ด้วยความเป็ห่วง
"ไม่หรอกค่ะอาจารย์ พวกเรารู้ดีว่าตรงไหนเป็ที่ ที่ไม่ควรไป อาจารย์ไม่ต้องห่วงนะคะ"
"ดีแล้ว ถ้าไม่คุ้นชินกับป่า จะเป็อันตรายได้ มาช่วยอาจารย์เก็บสมุนไพรกันเร็วเข้า มีมากทีเดียว"
"เยอะมากจริงๆ ด้วยค่ะอาจารย์"
เมื่อเห็นสมุนไพรที่จะเป็จำนวนมากถึงกับตื่นเต้นดีใจ จนลืมเื่ของเพื่อนไปในทันที และจดจ่อกับสมุนไพรที่อยู่ตรงหน้าทันที
ส่วนคนที่รับปากว่าจะไม่เดินไปทางที่ไม่มีคนเดิน ตอนนี้เริ่มที่จะเดินเข้าไปแล้ว และมองสำรวจไปรอบๆ จนทั่ว และก็เป็จริงอย่างที่เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิด เพราะมันมีสมุนไพรหายากอยู่หลายชนิดด้วยกัน จึงค่อยๆ สำรวจ ถ่ายรูป พร้อมทั้งจดข้อมูลที่จำเป็ต่างๆ เธอทำงานด้วยความสุข และเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนลืมคำเตือนของทุกคนว่าไม่ให้เดินเข้าไปในทางที่เลี่ยง และไม่มีคนเดิน เพราะมันอาจจะเป็ทางที่มีอันตรายและไม่ปลอดภัย จึงไม่มีใครเดินเข้ามา
"ทำไมยิ่งเดินเข้ามา ถึงเจอสมุนไพรหายากทั้งนั้นเลยนะ ดีจริงๆ ที่ตัดสินใจเดินเข้ามาในนี้ ถ้าอาจารย์กับกิรณา เดินมาด้วยก็คงจะดี จะได้มีเื่คุยกัน น่าเสียดายจริงๆ"
เมื่อคิดว่าตัวเองได้เห็นสมุนไพรหายากหลายอย่าง จึงได้คิดถึงทั้งสองคน เพราะรู้ว่าทั้งสองคนต่างชื่นชอบการศึกษาสมุนไพรเหมือนกับเธอเช่นเดียวกัน และเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนลืมระวังตัวเอง และสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นก็ขึ้นจนได้ เพราะเธอพลาดเหยียบก้อนหิน ที่มีต้นไม้ปกคลุม ทำให้ลื่นล้ม และกลิ้งตกลงไปตามทางที่เป็พื้นที่ลาดชัน แต่มองไม่เห็นในตอนแรก
"กรี๊ดๆๆๆๆๆ"
กนกนุช กลิ้งตกลงไปเรื่อยๆ ตามทางลาดชัน โดยไม่สามารถช่วยตัวเองได้ จนสุดท้ายที่จำได้คือตอนเธอหยุดกลิ้ง เพราะหัวไปกระแทกกับก้อนหินอย่างแรง ต่อจากนั้นสติที่มีอยู่น้อยนิดก็ค่อยๆ มืดดับลง จนไม่รู้สึกอะไรในที่สุด
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )
4K
